FLOGVIT
.bible

4. MosebokKapittel 11

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Folket klaga, og det var vondt i øyro til Herren. Då Herren høyrde det, vart vreiden hans tend, og elden frå Herren brann mot dei og øydela utkanten av leiren.
Folket klaget og det lød ondt i Herrens ører. Da Herren hørte det, ble hans vrede opptent, og Herrens ild brøt ut blant dem og fortærte utkanten av leiren.
Dei kalla staden Tabera, for der brann elden frå Herren mot dei.
De kalte stedet Tabera, for der hadde Herrens ild brent blant dem.
Blandingsfolket som var mellom dei, fekk sterkt begjær, og israelittane tok òg til å gråta og sa: «Kven kan gje oss kjøt å eta?»
Blandingsfolket som var iblant dem, ble grepet av begjær, og også Israels barn begynte å gråte og sa: «Hvem kan gi oss kjøtt å spise?
Vi hugsar fisken vi åt i Egypt utan å betala, agurkane, melonane, purren, løken og kvitlauken.
Vi husker fisken vi spiste i Egypt uten å betale, agurkene og melonene, purren, løken og hvitløken.
Men no er sjela vår uttørka. Det finst ingenting, vi ser berre manna.
Men nå er vi helt uttørket. Det finnes ingenting! Vi ser bare manna.»
Folket gjekk omkring og samla han, mol han i handkvern eller støytte han i morter, kokte han i gryte og laga kaker av han. Han smaka som bakverk laga med olje.
Folket gikk omkring og samlet den, malte den i håndkvern eller støtte den i morter, kokte den i gryter og laget kaker av den. Den smakte som kaker bakt med frisk olje.
Når dogga fall over leiren om natta, fall mannaen ned saman med henne.
Når duggen falt over leiren om natten, falt også mannaen ned over den.
Moses høyrde folket gråta, familie for familie, kvar ved inngangen til teltet sitt. Vreiden til Herren flamma sterkt opp, og Moses tykte det var ille.
Moses hørte folket gråte, familie for familie, hver ved inngangen til sitt telt. Herrens vrede ble voldsomt opptent, og det var også ondt i Moses' øyne.
Moses sa til Herren: «Kvifor har du handla så vondt mot tenaren din? Kvifor har eg ikkje funne nåde for augo dine, sidan du legg børa med heile dette folket på meg?»
Moses sa til Herren: «Hvorfor har du handlet så ondt mot din tjener? Hvorfor har jeg ikke funnet nåde i dine øyne, siden du legger byrden av hele dette folket på meg?
Var det eg som vart med barn med heile dette folket? Var det eg som fødde det? For du seier til meg: Ber det ved barmen din, slik ei fostermor ber eit diebarn, til det landet du lova fedrane deira med eid.
Var det jeg som unnfanget hele dette folket? Var det jeg som fødte det? For du sier til meg: Bær det ved din barm, slik en fosterfar bærer et diende barn, til det landet du sverget å gi deres fedre.
Kvar skal eg få kjøt frå til å gje heile dette folket? For dei græt framfor meg og seier: Gjev oss kjøt å eta!
Hvor skal jeg få kjøtt fra til hele dette folket? For de gråter til meg og sier: Gi oss kjøtt å spise!
Eg maktar ikkje å bera heile dette folket åleine, det er for tungt for meg.
Jeg makter ikke å bære hele dette folket alene, for det er for tungt for meg.
Om du vil fara slik med meg, så drep meg heller med ein gong, om eg har funne nåde for augo dine. Lat meg sleppa å sjå mi eiga ulukke!
Om du vil behandle meg slik, så drep meg heller med det samme – hvis jeg har funnet nåde i dine øyne – så jeg slipper å se min egen ulykke.»
Herren sa til Moses: «Samla saman sytti menn av dei eldste i Israel, dei du veit er eldste og tilsynsmenn for folket. Ta dei med til møteteltet, og lat dei stilla seg der saman med deg.
Herren sa til Moses: «Samle sytti menn av Israels eldste, som du vet er folkets eldste og dets tilsynsmenn. Ta dem med til møteteltet og la dem stille seg der sammen med deg.
Så vil eg koma ned og tala med deg der. Eg vil ta av Anden som er over deg, og leggja på dei, så dei kan bera børa med folket saman med deg, og du slepp å bera henne åleine.
Da vil jeg stige ned og tale med deg der. Jeg vil ta av Ånden som er over deg, og legge den på dem, så de kan bære folkets byrde sammen med deg, og du slipper å bære den alene.
Til folket skal du seia: Helga dykk til i morgon, så skal de få kjøt å eta. For de har gråte for øyro til Herren og sagt: Kven kan gje oss kjøt? Vi hadde det betre i Egypt! Herren skal gje dykk kjøt, og de skal eta.
Til folket skal du si: Hellige dere til i morgen, så skal dere få kjøtt å spise. For dere har grått for Herrens ører og sagt: Hvem kan gi oss kjøtt? Vi hadde det bedre i Egypt! Herren skal gi dere kjøtt, og dere skal spise.
Ikkje berre éin dag skal de eta, ikkje to dagar, ikkje fem dagar, ikkje ti dagar og ikkje tjue dagar,
Dere skal ikke spise bare én dag, ikke to dager, ikke fem dager, ikke ti dager og ikke tjue dager,
men ein heil månad, til det kjem ut av nasen på dykk og de vert kvalme av det. For de har vraka Herren som er midt i blant dykk, og har gråte framfor han og sagt: Kvifor drog vi ut frå Egypt?
men en hel måned, til det står dere ut av nesen og blir motbydelig for dere. For dere har forkastet Herren som er midt iblant dere, og dere har grått for hans ansikt og sagt: Hvorfor dro vi ut av Egypt?»
Moses sa: «Seks hundre tusen fotfolk tel det folket eg er i blant, og du seier: Eg vil gje dei kjøt, og dei skal eta i ein heil månad!
Moses sa: «Folket jeg lever blant, teller seks hundre tusen fotfolk, og du har sagt at du vil gi dem kjøtt å spise i en hel måned!
Kan ein slakta så mykje småfe og storfe at det er nok til dei? Eller kan ein samla all fisken i havet så det er nok til dei?
Skal småfe og storfe slaktes for dem for at det skal rekke? Eller skal alle havets fisker samles for dem for at det skal rekke?»
Herren sa til Moses: «Er handa til Herren for kort? No skal du få sjå om ordet mitt slår til for deg eller ikkje.»
Herren sa til Moses: «Er Herrens arm for kort? Nå skal du få se om mitt ord går i oppfyllelse for deg eller ikke.»
Moses gjekk ut og fortalde folket orda frå Herren. Han samla sytti menn av dei eldste i folket og stilte dei opp rundt teltet.
Moses gikk ut og fortalte folket Herrens ord. Han samlet sytti menn av folkets eldste og stilte dem rundt teltet.
Då kom Herren ned i skya og tala til han. Han tok av Anden som var over Moses, og la på dei sytti eldste. Då Anden kvilte over dei, profeterte dei, men dei gjorde det ikkje att.
Da steg Herren ned i skyen og talte til ham. Han tok av Ånden som var over ham, og la den på de sytti eldste. Da Ånden hvilte over dem, profeterte de, men de fortsatte ikke med det.
To menn vart att i leiren, den eine heitte Eldad og den andre Medad. Anden kvilte over dei òg. Dei var mellom dei innskrivne, men hadde ikkje gått ut til teltet. Dei profeterte i leiren.
To menn var blitt igjen i leiren. Den ene het Eldad og den andre Medad. Ånden hvilte også over dem, for de var blant de innskrevne, selv om de ikke hadde gått ut til teltet. De profeterte i leiren.
Ein ung gut sprang og fortalde Moses: «Eldad og Medad profeterer i leiren!»
En ung mann løp og fortalte Moses: «Eldad og Medad profeterer i leiren!»
Josva, son til Nun, som hadde vore tenaren til Moses frå ungdomen av, sa: «Moses, herre min, forby dei det!»
Da tok Josva, Nuns sønn, som hadde vært Moses' tjener fra ungdommen av, til orde og sa: «Min herre Moses, forby dem det!»
Men Moses svara: «Er du sjalu for mi skuld? Gjev at heile Herrens folk var profetar, at Herren ville leggja sin Ande på dei!»
Men Moses svarte ham: «Er du nidkjær for min skyld? Å, om bare hele Herrens folk var profeter, om Herren ville legge sin Ånd på dem alle!»
Då fór ein vind ut frå Herren og dreiv vaktlar inn frå havet. Han let dei falla ned over leiren, ein dagsreise på kvar side, rundt heile leiren, og dei låg to alner høgt over marka.
Da brøt en vind ut fra Herren og førte vaktler med seg fra havet. Den slapp dem ned over leiren, omkring en dagsreise på hver side rundt leiren, omtrent to alen over bakken.
Folket stod opp og samla vaktlar heile den dagen og heile natta og heile neste dag. Den som samla minst, samla ti homer. Dei breidde dei utover for seg sjølve rundt heile leiren.
Folket sto opp hele den dagen, hele natten og hele neste dag og sanket vaktler. Den som sanket minst, samlet ti homer. De bredte dem utover rundt hele leiren.
Men medan kjøtet enno var mellom tennene deira, før det var tygt ferdig, flamma vreiden til Herren opp mot folket, og Herren slo folket med ei svært stor plage.
Men mens kjøttet ennå var mellom tennene deres, før det var tygget ferdig, ble Herrens vrede opptent mot folket, og Herren slo folket med en svært stor plage.
Dei kalla staden Kibrot-Hattaava, for der gravla dei folket som hadde hatt begjær.
Stedet ble kalt Kibrot-Hattaava, for der begravde de dem som hadde latt seg gripe av begjær.
Frå Kibrot-Hattaava braut folket opp til Haserot, og dei vart verande i Haserot.
Fra Kibrot-Hattaava brøt folket opp til Haserot, og de ble i Haserot.
←→