FLOGVIT
.bible

MatteusKapittel 15

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Parallelle tekster1 parallell i dette kapitlet
Bespisningen av de 4000MM

En andre bespisning, bare i Matteus og Markus.

Matteus(du leser)

32Jesus kalla læresveinane til seg og sa: «Eg synest inderleg synd på folket. Dei har no vore hos meg i tre dagar og har ikkje noko å eta. Eg vil ikkje senda dei svoltne bort, for då kan dei bli utmatta på vegen.»

33Læresveinane sa til han: «Kvar skal vi få tak i nok brød her i øydemarka til å metta så mykje folk?»

34Jesus spurde dei: «Kor mange brød har de?» Dei svara: «Sju, og nokre småfiskar.»

35Då bad han folket setja seg ned på marka.

36Så tok han dei sju brøda og fiskane, takka, braut dei og gav til læresveinane, og læresveinane gav til folket.

37Alle åt og vart mette. Etterpå samla dei opp det som var til overs av brødstykka – sju fulle korger.

38Dei som hadde ete, var fire tusen menn, i tillegg til kvinner og born.

39Så lét han folket fara, gjekk i båten og kom til området ved Magadan.

MarkusMark 8:1-10

1I dei dagane var det igjen ei stor folkemengd samla, og dei hadde ikkje noko å eta. Då kalla han læresveinane til seg og sa til dei:

2«Eg har medkjensle med folket, for dei har alt vore hjå meg i tre dagar og har ikkje noko å eta.

3Og om eg sender dei fastande heim, vil dei bli utmatta på vegen. Nokre av dei har kome langvegsfrå.»

4Læresveinane svara han: «Kvar kan nokon få tak i nok brød til å metta dei her i øydemarka?»

5Han spurde dei: «Kor mange brød har de?» Dei svara: «Sju.»

6Då bad han folket setja seg ned på marka. Så tok han dei sju brøda, takka, braut dei og gav dei til læresveinane sine så dei kunne dela dei ut. Og dei delte ut til folket.

7Dei hadde òg nokre små fiskar. Han velsigna dei og sa at dei skulle dela ut desse òg.

8Dei åt og vart mette. Etterpå samla dei opp det som var til overs av brødstykkja – sju korger.

9Det var omkring fire tusen menneske der. Så sende han dei av stad.

10Straks etter gjekk han i båten saman med læresveinane sine og kom til området ved Dalmanuta.

«Kvifor bryt læresveinane dine tradisjonen frå dei eldste? Dei vaskar ikkje hendene sine når dei et brød.»
Han svara dei: «Kvifor bryt de sjølve Guds bod for tradisjonen dykkar skuld?
For Gud sa: 'Æra far din og mor di,' og: 'Den som forbannar far eller mor, skal døy.'
Men de seier: 'Den som seier til far sin eller mor si: Det du kunne fått til hjelp frå meg, er ei offergåve til Gud –
han treng ikkje æra far sin.' Slik har de sett Guds ord ut av kraft på grunn av tradisjonen dykkar.
Hyklarar! Jesaja profeterte rett om dykk då han sa:
'Dette folket ærar meg med leppene, men hjartet deira er langt borte frå meg.
Forgjeves dyrkar dei meg, for det dei lærer, er menneskebod.'»
Så kalla han folket til seg og sa til dei: «Høyr og forstå!
Det er ikkje det som går inn i munnen, som gjer eit menneske ureint. Men det som går ut av munnen, det gjer mennesket ureint.»
Då kom læresveinane til han og sa: «Veit du at farisearane tok anstøyt då dei høyrde dette ordet?»
Han svara: «Kvar plante som ikkje Far min i himmelen har planta, skal rykkjast opp med rot.
Lat dei vera! Dei er blinde vegleiarar for blinde. Og når ein blind leier ein blind, fell begge i grøfta.»
Peter tok til orde og sa til han: «Forklar denne likninga for oss.»
Jesus sa: «Forstår de heller ikkje enno?
Skjønar de ikkje at alt som kjem inn i munnen, går ned i magen og blir kasta ut att?
Men det som går ut av munnen, kjem frå hjartet, og det er dette som gjer mennesket ureint.
For frå hjartet kjem vonde tankar, mord, ekteskapsbrot, seksuell umoral, tjuveri, falskt vitnemål og gudsspotting.
Dette er det som gjer mennesket ureint. Men å eta med uvaska hender gjer ikkje mennesket ureint.»
Jesus drog bort derifrå og trekte seg tilbake til områda ved Tyros og Sidon.
Då kom ei kanaaneisk kvinne frå det området og ropa: «Herre, Davids son, miskunna deg over meg! Dotter mi er hardt plaga av ei vond ånd.»
Men han svara henne ikkje eit ord. Læresveinane hans kom då og bad han: «Send henne bort, for ho ropar etter oss.»
Men ho kom og fall ned for han og sa: «Herre, hjelp meg!»
Han svara: «Det er ikkje rett å ta brødet frå borna og kasta det til hundane.»
«Det er sant, Herre,» sa ho, «men hundane et då smulane som fell frå bordet til herrane deira.»
Då svara Jesus henne: «Kvinne, trua di er stor! Det skal bli som du vil.» Og dottera hennar vart lækt i same stunda.
Jesus drog vidare derifrå og kom til Galileasjøen. Han gjekk opp i fjellet og sette seg der.
Mykje folk kom til han, og dei hadde med seg stumme, blinde, lamme, vanføre og mange andre. Dei la dei ned framfor føtene hans, og han lækte dei.
Folket undra seg då dei såg at stumme tala, vanføre vart friske, lamme gjekk og blinde såg. Og dei prisa Israels Gud.
Jesus kalla læresveinane til seg og sa: «Eg synest inderleg synd på folket. Dei har no vore hos meg i tre dagar og har ikkje noko å eta. Eg vil ikkje senda dei svoltne bort, for då kan dei bli utmatta på vegen.»
Læresveinane sa til han: «Kvar skal vi få tak i nok brød her i øydemarka til å metta så mykje folk?»
Då bad han folket setja seg ned på marka.
Så tok han dei sju brøda og fiskane, takka, braut dei og gav til læresveinane, og læresveinane gav til folket.
Alle åt og vart mette. Etterpå samla dei opp det som var til overs av brødstykka – sju fulle korger.
Så lét han folket fara, gjekk i båten og kom til området ved Magadan.
←→