FLOGVIT
.bible

MatteusKapittel 9

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Parallelle tekster2 paralleller i dette kapitlet
Jairus' datter og kvinnen med blødningerMML

To mirakler flettet sammen - kvinnen som rører Jesu kappe og Jairus' datter som vekkes opp.

Matteus(du leser)

18Medan han sa dette til dei, kom det ein forstandar og fall ned for han og sa: «Dotter mi døydde nettopp. Men kom og legg handa di på henne, så skal ho leva.»

19Jesus reiste seg og følgde han, og læresveinane hans gjekk med.

20Og ei kvinne som hadde hatt blødingar i tolv år, kom bakfrå og rørte ved kanten på kappa hans.

21For ho sa med seg sjølv: «Om eg berre får røra ved kappa hans, blir eg frisk.»

22Jesus snudde seg, og då han såg henne, sa han: «Ver frimodig, dotter! Trua di har frelst deg.» Og frå den stunda vart kvinna frisk.

23Då Jesus kom til huset åt forstandaren og såg fløytespelarane og den urolege folkemengda,

24sa han: «Gå ut herifrå! Jenta er ikkje død, ho søv.» Då lo dei av han.

25Men då folket var jaga ut, gjekk han inn og tok henne i handa, og jenta reiste seg opp.

26Og ryktet om dette spreidde seg over heile det området.

MarkusMark 5:21-43

21Då Jesus hadde fare over til den andre sida att med båten, samla det seg mykje folk kring han der han var ved sjøen.

22Då kom ein av synagogeforstandarane, ein som heitte Jairus. Då han fekk auge på Jesus, kasta han seg ned for føtene hans.

23Han bad han inntrengjande: «Den vesle dottera mi ligg for døden. Kom og legg hendene på henne, så ho kan bli lækt og leva!»

24Jesus gjekk med han. Mykje folk følgde etter og trengde seg innpå han.

25No var det ei kvinne der som hadde hatt blødingar i tolv år.

26Ho hadde lidd mykje under mange legar og brukt opp alt ho eigde, men det hadde ikkje hjelpt. Tvert imot hadde ho berre vorte verre.

27Ho hadde høyrt om Jesus, og no kom ho bakfrå i folkemengda og rørte ved kappa hans.

28For ho tenkte: «Om eg berre får røra ved kleda hans, blir eg lækt.»

29Og straks tørka blodet opp, og ho kjende på kroppen at ho var lækt frå plaga si.

30Med det same kjende Jesus at det hadde gått kraft ut frå han. Han snudde seg i folkehopen og spurde: «Kven rørte ved kleda mine?»

31Læresveinane sa til han: «Du ser korleis folk trengjer seg innpå deg, og så spør du: 'Kven rørte ved meg?'»

32Men han såg seg omkring for å få auge på den som hadde gjort det.

33Kvinna visste kva som hadde hendt med henne. Ho kom redd og skjelvande og kasta seg ned for han og fortalde han heile sanninga.

34Då sa han til henne: «Dotter, trua di har berga deg. Gå i fred, og ver fri frå plaga di.»

35Medan han endå tala, kom det folk frå huset til synagogeforstandaren og sa: «Dottera di er død. Kvifor bryr du meisteren lenger?»

36Men Jesus overhøyrde det som vart sagt, og sa til synagogeforstandaren: «Ver ikkje redd, berre tru!»

37Han lét ingen andre følgja med enn Peter, Jakob og Johannes, bror til Jakob.

38Dei kom til huset åt synagogeforstandaren, og der såg han ståket og dei som gret og jamra høgt.

39Han gjekk inn og sa til dei: «Kvifor støyar de og gret? Barnet er ikkje dødt, det søv.»

40Dei berre lo av han. Men han dreiv dei alle ut og tok med seg far og mor til barnet og dei som var med han, og gjekk inn der barnet låg.

41Han tok henne i handa og sa: «Talita kum!» Det tyder: «Vesle jente, eg seier deg: Stå opp!»

42Straks stod jenta opp og gjekk omkring. Ho var tolv år gammal. Og dei vart heilt frå seg av undring.

43Han påla dei strengt at ingen måtte få vita dette, og sa at dei skulle gje henne noko å eta.

LukasLuk 8:40-56

40Då Jesus kom tilbake, tok folkemengda imot han, for alle venta på han.

41Då kom det ein mann som heitte Jairus. Han var forstandar for synagogen. Han kasta seg ned for føtene til Jesus og bad han koma heim til seg,

42for han hadde ei einaste dotter, om lag tolv år gammal, og ho låg for døden. Medan Jesus var på veg dit, trengde folkemengda seg inn på han.

43No var det ei kvinne der som hadde hatt blødingar i tolv år. Ho hadde brukt alt ho eigde på legar, men ingen hadde kunna lækja henne.

44Ho kom bakfrå og rørte ved kanten på kappa hans, og med det same stansa blødinga hennar.

45Jesus sa: «Kven var det som rørte ved meg?» Alle nekta, og Peter sa: «Meister, folkemengda trengjer seg rundt deg og pressar seg mot deg.»

46Men Jesus sa: «Det var nokon som rørte ved meg, for eg kjende at det gjekk kraft ut frå meg.»

47Då kvinna skjøna at ho ikkje hadde gått ulagd merke til, kom ho skjelvande fram og kasta seg ned framfor han. Framfor alt folket fortalde ho kvifor ho hadde rørt ved han, og korleis ho straks var vorte frisk.

48Då sa han til henne: «Dotter, trua di har frelst deg. Gå i fred!»

49Medan han enno tala, kom det ein frå synagogeforstandaren og sa: «Dotter di er død. Ikkje bry meisteren meir.»

50Men då Jesus høyrde det, svara han han: «Ver ikkje redd! Berre tru, så skal ho bli frelst.»

51Då han kom til huset, lét han ingen gå inn med seg utan Peter, Johannes og Jakob og far og mor til barnet.

52Alle gret og sørgde over henne. Men han sa: «Gråt ikkje! Ho er ikkje død, ho søv.»

53Då lo dei av han, for dei visste at ho var død.

54Men han tok henne i handa og ropa: «Barn, stå opp!»

55Då vende ånda hennar tilbake, og ho stod straks opp. Og han sa at dei skulle gje henne mat.

56Foreldra hennar vart gripne av undring. Men han baud dei å ikkje fortelja nokon det som hadde hendt.

Den lamme helbredetMML

Venner senker den lamme gjennom taket.

Matteus(du leser)

1Han gjekk om bord i båten, fór over sjøen og kom til heimbyen sin.

2Då bar dei fram til han ein lam mann som låg på ei seng. Då Jesus såg trua deira, sa han til den lamme: «Ver frimodig, son min! Syndene dine er tilgjevne.»

3Då sa nokre av dei skriftlærde ved seg sjølve: «Denne mannen spottar Gud.»

4Men Jesus kjende tankane deira og sa: «Kvifor tenkjer de vondt i hjarta dykkar?»

5For kva er lettast å seia: 'Syndene dine er tilgjevne', eller å seia: 'Stå opp og gå'?

6Men for at de skal vita at Menneskesonen har makt på jorda til å tilgje synder» – då sa han til den lamme: «Stå opp, ta senga di og gå heim!»

7Og han stod opp og gjekk heim.

8Då folket såg det, vart dei fylte av ærefrykt og prisa Gud, som hadde gjeve menneske slik makt.

MarkusMark 2:1-12

1Nokre dagar seinare kom han attende til Kapernaum, og det vart kjent at han var heime.

2Så mange samla seg at det ikkje lenger var plass, ikkje eingong framfor døra. Og han tala ordet til dei.

3Då kom dei til han med ein lam mann, boren av fire menn.

4Sidan dei ikkje kunne koma fram til han på grunn av folkemengda, tok dei av taket over den staden der han var. Dei laga ei opning og firte ned båra som den lamme låg på.

5Då Jesus såg trua deira, sa han til den lamme: «Barn, syndene dine er tilgjevne.»

6Men nokre av dei skriftlærde sat der og tenkte med seg sjølve:

7«Kvifor talar han slik? Han spottar! Kven kan tilgje synder utan éin – Gud?»

8Straks kjende Jesus i ånda si at dei tenkte slik, og han sa til dei: «Kvifor tenkjer de slik i hjarta dykkar?»

9Kva er lettast å seia til den lamme: 'Syndene dine er tilgjevne', eller å seia: 'Stå opp, ta båra di og gå'?

10Men for at de skal vita at Menneskesonen har makt på jorda til å tilgje synder» – sa han til den lamme:

11«Eg seier deg: Stå opp, ta båra di og gå heim til huset ditt.»

12Då stod han opp, tok straks båra si og gjekk ut framfor auga på alle. Alle vart fulle av undring og prisa Gud og sa: «Noko slikt har vi aldri sett!»

LukasLuk 5:17-26

17Ein dag medan han underviste, sat det farisearar og lovlærarar der som var komne frå alle landsbyar i Galilea og Judea og frå Jerusalem. Og Herrens kraft var til stades så han kunne lækja.

18Då kom det nokre menn som bar ein lam mann på ei båre. Dei prøvde å få han inn og leggja han ned framfor Jesus.

19Men dei fann ikkje nokon måte å få han inn på grunn av folkemengda. Difor gjekk dei opp på taket og firte han ned gjennom taksteinen på båra, midt framfor Jesus.

20Då Jesus såg trua deira, sa han: «Menneske, syndene dine er tilgjevne.»

21Då tok dei skriftlærde og farisearane til å tenkja: «Kven er han som talar slik spott? Kven kan tilgje synder utan Gud åleine?»

22Men Jesus kjende tankane deira, og sa til dei: «Kva er det de tenkjer i hjarto dykkar?»

23Kva er lettast å seia: 'Syndene dine er tilgjevne', eller å seia: 'Stå opp og gå'?

24Men for at de skal vita at Menneskesonen har makt på jorda til å tilgje synder» – så sa han til den lamme: «Eg seier deg: Stå opp, ta båra di og gå heim!»

25Og straks reiste han seg framfor dei, tok det han hadde lege på, og gjekk heim medan han lova Gud.

26Alle vart gripne av undring og lova Gud. Dei vart fylte av ærefrykt og sa: «Vi har sett utruleg ting i dag!»

Han gjekk om bord i båten, fór over sjøen og kom til heimbyen sin.
Då bar dei fram til han ein lam mann som låg på ei seng. Då Jesus såg trua deira, sa han til den lamme: «Ver frimodig, son min! Syndene dine er tilgjevne.»
Då sa nokre av dei skriftlærde ved seg sjølve: «Denne mannen spottar Gud.»
Men Jesus kjende tankane deira og sa: «Kvifor tenkjer de vondt i hjarta dykkar?»
For kva er lettast å seia: 'Syndene dine er tilgjevne', eller å seia: 'Stå opp og gå'?
Men for at de skal vita at Menneskesonen har makt på jorda til å tilgje synder» – då sa han til den lamme: «Stå opp, ta senga di og gå heim!»
Og han stod opp og gjekk heim.
Då folket såg det, vart dei fylte av ærefrykt og prisa Gud, som hadde gjeve menneske slik makt.
Då Jesus gjekk vidare derifrå, såg han ein mann som sat på tollbua. Han heitte Matteus. Jesus sa til han: «Følg meg!» Og han reiste seg og følgde han.
Medan Jesus sat til bords i huset, kom det mange tollarar og syndarar og åt saman med han og læresveinane hans.
Då farisearane såg det, sa dei til læresveinane hans: «Kvifor et meisteren dykkar saman med tollarar og syndarar?»
Men då Jesus høyrde det, sa han: «Det er ikkje dei friske som treng lege, men dei sjuke.»
Gå og lær kva dette tyder: 'Miskunn vil eg ha, ikkje offer.' For eg er ikkje komen for å kalla rettferdige, men syndarar.
Då kom læresveinane til Johannes til han og spurde: «Kvifor fastar vi og farisearane ofte, men læresveinane dine fastar ikkje?»
Jesus sa til dei: «Kan bryllaupsgjesane sørgja så lenge brudgomen er hos dei? Men det skal koma dagar då brudgomen blir teken frå dei, og då skal dei fasta.»
Ingen set ein lapp av ukrympa stoff på eit gammalt klesplagg. For då riv lappen meir av plagget, og rifta blir verre.
Og ingen fyller ny vin i gamle skinnsekker. For då rivnar sekkene, vinen renn ut, og sekkene blir øydelagde. Nei, ny vin fyller ein i nye skinnsekker, så blir begge tekne vare på.
Medan han sa dette til dei, kom det ein forstandar og fall ned for han og sa: «Dotter mi døydde nettopp. Men kom og legg handa di på henne, så skal ho leva.»
Jesus reiste seg og følgde han, og læresveinane hans gjekk med.
Og ei kvinne som hadde hatt blødingar i tolv år, kom bakfrå og rørte ved kanten på kappa hans.
For ho sa med seg sjølv: «Om eg berre får røra ved kappa hans, blir eg frisk.»
Jesus snudde seg, og då han såg henne, sa han: «Ver frimodig, dotter! Trua di har frelst deg.» Og frå den stunda vart kvinna frisk.
Då Jesus kom til huset åt forstandaren og såg fløytespelarane og den urolege folkemengda,
sa han: «Gå ut herifrå! Jenta er ikkje død, ho søv.» Då lo dei av han.
Men då folket var jaga ut, gjekk han inn og tok henne i handa, og jenta reiste seg opp.
Og ryktet om dette spreidde seg over heile det området.
Då Jesus gjekk vidare derifrå, følgde to blinde etter han og ropa: «Miskunna deg over oss, du Davids son!»
Då han kom inn i huset, gjekk dei blinde fram til han. Jesus sa til dei: «Trur de at eg kan gjera dette?» Dei svara: «Ja, Herre.»
Då rørte han ved auga deira og sa: «Det skal henda dykk etter trua dykkar.»
Og auga deira vart opna. Jesus tala strengt til dei og sa: «Sjå til at ingen får vita dette!»
Men dei gjekk ut og spreidde ryktet om han over heile det området.
Då dei var på veg ut, førte folk til han ein stum mann som var demonbesett.
Folket undra seg og sa: «Aldri har noko slikt synt seg i Israel!»
Men farisearane sa: «Det er ved herskaren over demonane han driv ut demonane.»
Jesus drog omkring i alle byane og landsbyane. Han underviste i synagogane deira, forkynte evangeliet om riket og lækte all sjukdom og all veikskap.
Då han såg folkemengdene, fekk han inderleg medkjensle med dei, for dei var forkomne og hjelpelause, som sauer utan gjetar.
Då sa han til læresveinane sine: «Hausten er stor, men arbeidarane er få.»
Be difor haustens herre senda ut arbeidarar til hausten sin.
←→