FLOGVIT
.bible

4. MosebokKapittel 14

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Alle Israels born klaga mot Moses og Aron. Heile forsamlinga sa til dei: «Hadde vi berre fått døy i Egypt eller i denne øydemarka!
Kvifor fører Herren oss til dette landet, så vi skal falla for sverd? Konene og borna våre vil bli til bytte. Er det ikkje betre for oss å venda attende til Egypt?»
Dei sa til kvarandre: «Lat oss velja ein leiar og venda attende til Egypt!»
Då fall Moses og Aron ned på andletet framfor heile Israels forsamling.
Josva, son til Nun, og Kaleb, son til Jefunne, som var mellom dei som hadde speida ut landet, reiv sund kleda sine.
Dei sa til heile Israels forsamling: «Landet vi drog gjennom for å speida det ut, er eit overlag godt land.
Om Herren har hugnad i oss, vil han føra oss inn i dette landet og gje det til oss – eit land som fløymer av mjølk og honning.
Berre gjer ikkje opprør mot Herren! Og ver ikkje redde for folket i landet, for dei er brød for oss. Vernet deira har vike frå dei, og Herren er med oss. Ver ikkje redde for dei!»
Men heile forsamlinga sa at dei ville steina dei. Då synte Herrens herlegdom seg i møteteltet for alle Israels born.
Herren sa til Moses: «Kor lenge skal dette folket vanæra meg? Kor lenge vil dei la vera å tru på meg, trass i alle teikna eg har gjort mellom dei?
Eg vil slå dei med pest og gjera dei arvlause, og gjera deg til eit folk som er større og mektigare enn dei.»
Moses sa til Herren: «Men egyptarane har høyrt at du med di makt førte dette folket opp frå dei.
Og dei vil fortelja det til innbyggjarane i dette landet. Dei har høyrt at du, Herre, er midt i dette folket, at du, Herre, viser deg andlet til andlet, at skya di står over dei, og at du går føre dei i ei skysøyle om dagen og i ei eldsøyle om natta.
'Herren makta ikkje å føra dette folket inn i landet han hadde lova dei med eid, difor slakta han dei i øydemarka.'
'Herren er sein til vreide og rik på miskunn. Han tilgjev skuld og brot, men lèt ikkje den skuldige gå fri. Han straffar fedrane si skuld på borna, til tredje og fjerde slektsledd.'
Tilgjev då skulda til dette folket etter din store miskunn, slik du har bore over med dette folket frå Egypt og til no.»
Men så sant eg lever, skal Herrens herlegdom fylla heile jorda:
Ingen av dei mennene som har sett min herlegdom og dei teikna eg gjorde i Egypt og i øydemarka, og som likevel har sett meg på prøve desse ti gongene og ikkje høyrt på røysta mi,
ingen av dei skal få sjå landet eg lova fedrane deira med eid. Ingen som har vanæra meg, skal få sjå det.
Men tenaren min Kaleb, fordi det var ein annan ande i han og han følgde meg heilhjarta, han vil eg føra inn i landet han kom til, og ætta hans skal eiga det.
«Kor lenge skal denne vonde forsamlinga klaga mot meg? Eg har høyrt klagene som Israels born kjem med mot meg.
I denne øydemarka skal lika dykkar falla, alle de som vart talde, heile talet dykkar, frå tjue år og oppover, de som har klaga mot meg.
Ingen av dykk skal koma inn i landet eg lova med eid at de skulle bu i, unnateke Kaleb, son til Jefunne, og Josva, son til Nun.
Men borna dykkar, som de sa ville bli til bytte, dei vil eg føra inn, og dei skal læra å kjenna landet de vraka.
Borna dykkar skal vera gjetarar i øydemarka i førti år og bera uttruskapen dykkar, til lika dykkar er borte i øydemarka.
Etter talet på dagar de speida ut landet, førti dagar, ein dag for kvart år, skal de bera syndene dykkar i førti år. Då skal de få kjenna min motstand.
Eg, Herren, har tala. Sanneleg, dette vil eg gjera mot heile denne vonde forsamlinga som har rotta seg saman mot meg. I denne øydemarka skal dei gå til grunne, og der skal dei døy.»
Dei mennene som Moses hadde sendt for å speida ut landet, og som kom attende og fekk heile forsamlinga til å klaga mot han ved å spreie vondt rykte om landet,
Men Josva, son til Nun, og Kaleb, son til Jefunne, vart i live av dei mennene som hadde gått for å speida ut landet.
Tidleg om morgonen stod dei opp og gjekk opp mot fjelltoppen og sa: «Sjå, vi er klare! Vi vil dra opp til staden Herren har sagt, for vi har synda.»
For amalekittane og kanaanearane står der framfor dykk, og de skal falla for sverd. Fordi de har vendt dykk bort frå Herren, vil ikkje Herren vera med dykk.»
Men dei var dumdristige og drog opp mot fjelltoppen, endå Herrens paktkiste og Moses ikkje flytta seg frå leiren.
←→