FLOGVIT
Tema
.bible

OrdspråkeneKapittel 26

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Som snø om sommeren og regn i høsttiden, slik passer ære seg ikke for en dåre.
Som snø om sommaren og regn i skurdonna, slik høver ikkje ære for ein dåre.
Som spurven som flakser og svalen som flyr, slik rammer ikke en ufortjent forbannelse.
Som sporven som flyg bort, og svala som flyg av stad, slik råkar ikkje ei grunnlaus forbanning.
Svepe for hesten, bissel for eselet, og kjepp for ryggen til dårer.
Svipe for hesten, beisle for eselet, og kjepp for ryggen til dårar.
Svar ikke en dåre etter hans dårskap, så du ikke blir lik ham selv.
Svar ikkje ein dåre etter dårskapen hans, så du ikkje blir lik han sjølv.
Svar en dåre etter hans dårskap, så han ikke blir vis i egne øyne.
Svar ein dåre etter dårskapen hans, så han ikkje blir vis i sine eigne auge.
Den som sender beskjed gjennom en dåre, hugger av sine egne føtter og drikker vold.
Den som sender bod med ein dåre, det er som å hogga av sine eigne føter og drikka vald.
Som hengende ben på en lam, slik er et ordtak i munnen på dårer.
Som beina til ein halt heng slappe, slik er eit ordtak i munnen på dårar.
Som å legge en stein i en slynge, slik er det å gi ære til en dåre.
Som å binda ein stein fast i slyngja, slik er det å gje ære til ein dåre.
Som en tornekvist i hånden på en beruset, slik er et ordtak i munnen på dårer.
Som ein tornekvist i handa på ein drukken, slik er eit ordtak i munnen på dårar.
Som en bueskytte som sårer alle, slik er den som leier en dåre eller leier forbipasserende.
Som ein bogeskyttar som sårar alle, slik er den som leiger ein dåre eller leiger kven som helst som går forbi.
Som en hund som vender tilbake til sitt spy, slik er en dåre som gjentar sin dårskap.
Som ein hund som vender attende til spy sitt, slik er ein dåre som gjer om att dårskapen sin.
Ser du en mann som er vis i egne øyne? Det er mer håp for en dåre enn for ham.
Ser du ein mann som er vis i sine eigne auge? Det er meir von for ein dåre enn for han.
Den late sier: «Det er en løve på veien, en løve på torget!»
Den late seier: «Det er ei løve på vegen, ei løve på plassane!»
Som døren dreier seg på sine hengsler, slik dreier den late seg på sengen sin.
Døra svingar på hengslene sine, og den late på senga si.
Den late stikker hånden ned i fatet, men blir for trett til å føre den tilbake til munnen.
Den late stikk handa si ned i fatet, men orkar ikkje føra henne attende til munnen.
Den late er visere i egne øyne enn sju som kan gi forstandig svar.
Den late er visare i sine eigne auge enn sju som svarar med vit.
Som å gripe en hund i ørene, slik er den forbipasserende som blander seg inn i en strid som ikke angår ham.
Den som går forbi og blandar seg inn i ein strid som ikkje er hans, er som ein som grip ein hund i øyro.
Som en vanvittig mann som skyter brannpiler, piler og død,
Som ein vitlaus mann som kastar brannfaklar, piler og død,
slik er den som bedrar sin neste og sier: «Jeg bare tullet!»
slik er den som sviker nesten sin og seier: «Eg spøkte jo berre!»
Uten ved slukner ilden, og uten en baksnakker stilner striden.
Når veden tek slutt, sloknar elden, og når baktalaren er borte, stilnar striden.
Kull til glør og ved til ild, slik er en kranglevoren mann til å puste liv i strid.
Kol til glør og ved til eld, og ein stridslyndt mann til å eggja opp kiv.
Ordene til en baksnakker er som lekkerbiskener, de synker ned i det innerste av mennesket.
Orda til ein baktalar er som godbit, dei går ned i dei djupaste romma i magen.
Som slagg av sølv trukket over et leirkar, slik er glødende lepper og et ondt hjerte.
Som glitrande slagg drege over leirkar, slik er brennande lepper og eit vondt hjarte.
Den som hater, forstiller seg med sine lepper, men i sitt indre legger han opp til svik.
Med leppene sine gjev den som hatar seg ut for å vera ein annan, men i sitt indre legg han opp svik.
Når han gjør stemmen sin vennlig, stol ikke på ham, for det er sju avskyeligheter i hans hjerte.
Når han talar venlege ord, så tru han ikkje, for det er sju styggedomar i hjartet hans.
Selv om hatet dekker seg med list, skal hans ondskap avsløres i forsamlingen.
Sjølv om hatet løyner seg med list, skal vondskapen hans bli avslørt i forsamlinga.
Den som graver en grav, skal falle i den, og den som ruller en stein, skal den rulle tilbake på.
Den som grev ei grav, skal falla i henne, og den som veltar ein stein, på han skal han rulla attende.
En løgnaktig tunge hater dem den knuser, og en slesk munn fører til fall.
Ei falsk tunge hatar dei ho knusar, og ein sleisk munn valdar fall.
←→