FLOGVIT
.bible

OrdspråkeneKapittel 5

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Min sønn, lytt til min visdom, bøy ditt øre til min innsikt,
Son min, lytt til visdomen min, bøy øyret ditt til mi innsikt.
så du kan bevare klokskap, og dine lepper kan ta vare på kunnskap.
Så du kan ta vare på klokskap, og leppene dine kan vakte kunnskap.
For den fremmede kvinnens lepper drypper av honning, og hennes munn er glattere enn olje.
For leppene til den framande kvinna dryp av honning, og munnen hennar er glattare enn olje.
Men til slutt er hun bitter som malurt, skarp som et tveegget sverd.
Men til slutt er ho beisk som malurt, skarp som eit tvieggja sverd.
Hennes føtter går ned til døden, hennes skritt fører til dødsriket.
Føtene hennar går ned til døden, stega hennar fører til dødsriket.
Hun jevner ikke livets sti – hennes veier er ustadige, uten at hun vet det.
Ho jamnar ikkje vegen til livet, stigane hennar svingar utan at ho veit det.
Så hør nå på meg, mine sønner, og vik ikke fra ordene i min munn.
Så høyr no på meg, søner, og vik ikkje frå orda mine.
Hold din vei langt borte fra henne, og kom ikke nær døren til hennes hus,
Hald vegen din langt frå henne, og kom ikkje nær døra til huset hennar.
så du ikke gir din verdighet til andre og dine år til den grusomme,
Elles gjev du æra di til andre, og åra dine til den grufulle.
så ikke fremmede metter seg av din kraft, og ditt strev havner i en annen manns hus.
Elles vil framande mettast av krafta di, og det du har slite for, hamnar i huset til ein ukjend.
Da vil du stønne til slutt, når din kropp og ditt kjøtt er fortært,
Og du vil stønna til slutt, når kroppen og kjøtet ditt er oppbrukt.
og si: «Hvorfor hatet jeg tukt? Hvorfor foraktet mitt hjerte irettesettelse?
Då vil du seia: «Å, kor eg hata tukt! Hjartet mitt forakta irettesetjing.
Jeg lyttet ikke til mine læreres røst, og bøyde ikke øret til dem som underviste meg.
Eg lytta ikkje til røysta åt lærarane mine, eg vende ikkje øyret til dei som rettleia meg.
Jeg var nær ved å bli rammet av all ulykke, midt i forsamlingen og menigheten.»
Eg var nær ved å hamna i all slags ulukke, midt i forsamlinga og folket.»
Drikk vann fra din egen brønn, rennende vann fra din egen kilde.
Drikk vatn frå di eiga sisterne, rennande vatn frå din eigen brønn.
Skulle dine kilder strømme ut på gatene, som vannbekker på torgene?
Skulle kjeldene dine strøyma ut på gata, vasstraumar på torga?
La dem tilhøre deg alene, og ikke fremmede sammen med deg.
Lat dei vera for deg åleine, og ikkje for framande saman med deg.
La din kilde være velsignet, og gled deg over din ungdoms hustru.
Lat kjelda di vera velsigna, og gled deg over kona frå ungdomen din.
Hun er en kjærlig hind, en yndefull gaselle. La hennes bryster tilfredsstille deg til enhver tid, la hennes kjærlighet stadig beruse deg.
Ei elskverdig hind, ei yndig gemse – lat brysta hennar meta deg til alle tider, lat kjærleiken hennar alltid fylla deg med glede.
Hvorfor, min sønn, skulle du beruses av en fremmed kvinne og omfavne en ukjent kvinnes favn?
Kvifor, son min, skulle du la deg berusa av ei framand kvinne og famna fanget til ei ukjend?
For en manns veier ligger åpent for Herrens øyne, og han veier alle hans stier.
For ein manns vegar ligg opne for HERRENS auge, og han jamnar alle stigane hans.
Den ondes synder fanger ham selv, og han holdes fast i sin egen synds snarer.
Misgjerningane til den ugudelege fangar han, og han blir halden fast av reipa frå si eiga synd.
Han skal dø fordi han manglet tukt, og gå seg vill i sin store dårskap.
Han døyr fordi han mangla tukt, og går seg vill i sin store dårskap.
←→