FLOGVIT
.bible

JohannesKapittel 5

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Vis tegnet38 år ved dammen

Ved Betesda-dammen i Jerusalem helbreder Jesus en mann som hadde vært syk i 38 år. Helbredelsen skjer på sabbaten og utløser konflikt med de religiøse lederne.

1

Betesda-dammen

I Jerusalem, ved Saueporten, er det en dam som på hebraisk kalles Betesda, med fem søyleganger.

v.2
2

Mange syke

I disse lå det en mengde syke – blinde, lamme og forkrøplete.

v.3
3

38 år syk

Der var det en mann som hadde vært syk i trettiåtte år.

v.5
4

Vil du bli frisk?

Da Jesus så ham ligge der og visste at han hadde vært syk lenge, sa han til ham: «Vil du bli frisk?»

v.6
5

Ingen hjelper meg

Den syke svarte ham: «Herre, jeg har ingen til å hjelpe meg ned i dammen når vannet blir satt i bevegelse. Og mens jeg er på vei, går en annen uti før meg.»

v.7
6

Stå opp, ta båren og gå

Jesus sa til ham: «Stå opp, ta båren din og gå!» Straks ble mannen frisk, og han tok båren sin og gikk. Men det var sabbat den dagen.

v.8, 9
7

Det var sabbat

Straks ble mannen frisk, og han tok båren sin og gikk. Men det var sabbat den dagen. Jødene sa derfor til ham som var blitt helbredet: «Det er sabbat, og det er ikke tillatt for deg å bære båren.»

v.9, 10
8

Synd ikke mer

Senere fant Jesus ham i tempelet og sa til ham: «Se, du er blitt frisk. Synd ikke mer, så ikke noe verre skal hende deg.»

v.14
9

Far arbeider, jeg arbeider

Men Jesus svarte dem: «Min Far arbeider helt til nå, og jeg arbeider også.» Derfor ville jødene enda mer drepe ham, fordi han ikke bare brøt sabbaten, men også kalte Gud sin egen Far og gjorde seg selv lik Gud.

v.17, 18
Etter dette var det ei høgtid for jødane, og Jesus drog opp til Jerusalem.
I Jerusalem, ved Saueporten, er det ein dam som på hebraisk heiter Betesda. Han har fem søylegangar.
I desse låg det ei mengd sjuke: blinde, halte og folk med visna lemmer.
For ein engel steig ned i dammen frå tid til anna og rørte opp vatnet. Den første som steig ned etter at vatnet var rørt opp, vart frisk, same kva sjukdom han hadde. [Dette verset manglar i dei eldste handskriftene.]
Der var det ein mann som hadde vore sjuk i trettiåtte år.
Då Jesus såg han liggje der og visste at han hadde vore sjuk i lang tid, sa han til han: «Vil du bli frisk?»
Den sjuke svara han: «Herre, eg har ingen til å hjelpe meg ned i dammen når vatnet blir rørt opp. Og medan eg er på veg, stig ein annan ned før meg.»
Jesus sa til han: «Stå opp, ta båra di og gå!»
Straks vart mannen frisk, og han tok båra si og gjekk. Men det var sabbat den dagen.
Difor sa jødane til han som hadde vorte lækt: «Det er sabbat, og du har ikkje lov til å bere båra.»
Men han svara dei: «Han som gjorde meg frisk, sa til meg: Ta båra di og gå!»
Dei spurde han: «Kven er den mannen som sa til deg: Ta henne opp og gå?»
Men han som var lækt, visste ikkje kven det var, for Jesus hadde trekt seg unna sidan det var mykje folk på staden.
Seinare fann Jesus han i tempelet og sa til han: «Sjå, du har vorte frisk. Synd ikkje meir, så det ikkje skal hende deg noko verre.»
Mannen gjekk bort og fortalde jødane at det var Jesus som hadde gjort han frisk.
Difor byrja jødane å forfølgje Jesus, fordi han gjorde dette på sabbaten.
Men Jesus svara dei: «Far min arbeider heilt til no, og eg arbeider òg.»
Difor ville jødane endå meir ta livet av han, fordi han ikkje berre braut sabbaten, men òg kalla Gud sin eigen Far og gjorde seg sjølv lik Gud.
Jesus svara og sa til dei: «Sanneleg, sanneleg, eg seier dykk: Sonen kan ikkje gjere noko av seg sjølv, men berre det han ser Faderen gjere. For det Faderen gjer, det gjer òg Sonen på same vis.
For Faderen elskar Sonen og viser han alt det han sjølv gjer. Og han skal vise han større gjerningar enn desse, så de skal undre dykk.
så alle skal ære Sonen slik dei ærar Faderen. Den som ikkje ærar Sonen, ærar heller ikkje Faderen som har sendt han.
Sanneleg, sanneleg, eg seier dykk: Den som høyrer mitt ord og trur på han som har sendt meg, har evig liv og kjem ikkje for dommen, men har gått over frå døden til livet.
Sanneleg, sanneleg, eg seier dykk: Det kjem ein time, og han er alt no, då dei døde skal høyre røysta til Guds Son, og dei som høyrer, skal leva.
Og han har gjeve han makt til å halde dom, fordi han er Menneskesonen.
Undre dykk ikkje over dette, for det kjem ein time då alle som er i gravene, skal høyre røysta hans
og kome ut – dei som har gjort det gode, til ei oppstode til liv, men dei som har gjort det vonde, til ei oppstode til dom.
Eg kan ikkje gjere noko av meg sjølv. Eg dømmer etter det eg høyrer, og min dom er rettferdig, for eg søkjer ikkje min eigen vilje, men viljen til han som har sendt meg.
Om eg vitnar om meg sjølv, er vitnemålet mitt ikkje sant.
Det er ein annan som vitnar om meg, og eg veit at det vitnemålet han gjev om meg, er sant.
Han var ei lampe som brann og lyste, og ei stund ville de glede dykk i lyset hans.
Men eg har eit vitnemål som er større enn det Johannes gav. For dei gjerningane Faderen har gjeve meg å fullføre, desse gjerningane som eg gjer, vitnar om meg at Faderen har sendt meg.
Og Faderen som har sendt meg, han har vitna om meg. Korkje har de nokon gong høyrt røysta hans eller sett skapnaden hans.
Og ordet hans bur ikkje i dykk, for de trur ikkje på han som Faderen har sendt.
De granskar Skriftene fordi de meiner de har evig liv i dei – og det er nettopp dei som vitnar om meg.
Men de vil ikkje kome til meg så de kan ha liv.
Korleis kan de tru, de som tek imot ære frå kvarandre, men ikkje søkjer æra frå den eine Gud?
Tru ikkje at eg vil klage dykk an for Faderen. Den som klagar dykk an, er Moses, han som de set dykkar von til.
For hadde de trudd Moses, hadde de trudd meg, for det var om meg han skreiv.
Men trur de ikkje det han skreiv, korleis kan de då tru mine ord?
←→