FLOGVIT
.bible

1. KongebokKapittel 21

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Etter dette hendte det at jisreeliten Nabot hadde en vingård i Jisreel, like ved palasset til Akab, kongen av Samaria.
Etter dette hende det seg at jisreellitten Nabot hadde ein vingard i Jisreel, like ved palasset til Akab, kongen i Samaria.
Akab sa til Nabot: «Gi meg vingården din, så jeg kan bruke den til kjøkkenhage, for den ligger like ved huset mitt. Jeg vil gi deg en bedre vingård i bytte, eller om du foretrekker det, vil jeg betale deg hva den er verdt i sølv.»
Akab sa til Nabot: «Gjev meg vingarden din, så eg kan bruka han til grønsakshage, for han ligg så nær huset mitt. Eg skal gje deg ein betre vingard i byte, eller om du heller vil, skal eg betala deg det han er verd i pengar.»
Men Nabot svarte Akab: «Herren forby at jeg skulle gi deg mine fedres arv!»
Men Nabot svara Akab: «Herren forby at eg skulle gje deg arven frå fedrane mine!»
Da gikk Akab hjem, bitter og harm over det jisreeliten Nabot hadde sagt til ham: «Jeg vil ikke gi deg mine fedres arv.» Han la seg på sengen, vendte ansiktet bort og ville ikke spise.
Då gjekk Akab heim, mismodig og harm over det jisreellitten Nabot hadde sagt til han: «Eg gjev deg ikkje arven frå fedrane mine.» Han la seg på senga si, vende andletet bort og ville ikkje eta.
Hans kone Jesabel kom inn til ham og spurte: «Hvorfor er du så nedtrykt? Hvorfor vil du ikke spise?»
Då kom Jesabel, kona hans, inn til han og spurde: «Kvifor er du så mismodig? Kvifor et du ikkje?»
Han svarte henne: «Jeg snakket med jisreeliten Nabot og sa til ham: Gi meg vingården din mot betaling, eller om du vil, gir jeg deg en annen vingård i bytte. Men han sa: Jeg vil ikke gi deg vingården min.»
Han svara henne: «Eg tala med jisreellitten Nabot og sa til han: Gjev meg vingarden din for pengar, eller om du vil, gjev eg deg ein annan vingard i byte. Men han svara: Eg gjev deg ikkje vingarden min.»
Da sa hans kone Jesabel til ham: «Er det ikke du som nå råder over Israel? Stå opp, spis og vær ved godt mot! Jeg skal sørge for at du får vingården til jisreeliten Nabot.»
Då sa Jesabel, kona hans, til han: «Er det du som no rår over Israel? Stå opp, et og ver ved godt mot! Eg skal syta for at du får vingarden til jisreellitten Nabot.»
Så skrev hun brev i Akabs navn, forseglet dem med hans segl og sendte brevene til de eldste og de fornemme i byen hans, de som bodde sammen med Nabot.
Så skreiv ho brev i namnet til Akab, forsegla dei med seglet hans og sende breva til dei eldste og dei fremste i byen hans, dei som budde saman med Nabot.
I brevene skrev hun: «Utlys en faste og sett Nabot øverst blant folket.
I breva skreiv ho: «Lys ut ei faste og set Nabot øvst blant folket.
Sett to onde menn overfor ham, og la dem vitne mot ham og si: Du har forbannet Gud og kongen! Før ham så ut og stein ham til døde.»
Set så to vonde menn midt imot han, og lat dei vitna mot han og seia: Du har forbanna Gud og kongen! Før han så ut og steina han til han døyr.»
Mennene i byen hans, de eldste og de fornemme som bodde der, gjorde som Jesabel hadde sendt bud om, slik det sto skrevet i brevene hun hadde sendt dem.
Mennene i byen hans, dei eldste og dei fremste som budde i byen, gjorde som Jesabel hadde sendt bod om, slik det stod skrive i breva ho hadde sendt dei.
De utlyste en faste og satte Nabot øverst blant folket.
Dei lyste ut ei faste og sette Nabot øvst blant folket.
Så kom de to onde mennene og satte seg overfor ham. De vitnet mot Nabot i folkets påhør og sa: «Nabot har forbannet Gud og kongen!» Da førte de ham utenfor byen og steinet ham til døde.
Så kom dei to vonde mennene og sette seg midt imot han. Dei vitna mot Nabot framfor folket og sa: «Nabot har forbanna Gud og kongen!» Då førte dei han ut av byen og steina han så han døydde.
Så sendte de bud til Jesabel og sa: «Nabot er steinet og er død.»
Så sende dei bod til Jesabel og sa: «Nabot er steina og er død.»
Da Jesabel hørte at Nabot var steinet og død, sa hun til Akab: «Stå opp og ta vingården til jisreeliten Nabot i eie, den han nektet å selge deg. For Nabot lever ikke lenger, han er død.»
Då Jesabel høyrde at Nabot var steina og død, sa ho til Akab: «Stå opp og ta vingarden til jisreellitten Nabot, han som nekta å selja han til deg for pengar. For Nabot lever ikkje lenger, han er død.»
Da Akab hørte at Nabot var død, sto han opp og gikk ned til vingården til jisreeliten Nabot for å ta den i eie.
Då Akab høyrde at Nabot var død, stod han opp og gjekk ned til vingarden til jisreellitten Nabot for å ta han i eige.
Da kom Herrens ord til tisbitten Elia:
Då kom Herrens ord til tisbitten Elia:
«Stå opp og gå ned for å møte Akab, Israels konge, som bor i Samaria. Han er nå i Nabots vingård, dit han har gått ned for å ta den i eie.
«Stå opp og gå ned for å møta Akab, Israels konge, som bur i Samaria. No er han i vingarden til Nabot, dit han har gått for å ta han i eige.
Du skal si til ham: Så sier Herren: Har du myrdet og også tatt arven? Og du skal si til ham: Så sier Herren: På det stedet der hundene slikket Nabots blod, skal hundene også slikke ditt blod.»
Du skal seia til han: Så seier Herren: Har du myrda og så teke i eige? Så skal du seia til han: Så seier Herren: På den staden der hundane slikka blodet til Nabot, skal hundane slikka ditt blod òg.»
Akab sa til Elia: «Så du har funnet meg, min fiende!» Han svarte: «Ja, jeg har funnet deg. Fordi du har solgt deg til å gjøre det som er ondt i Herrens øyne,
Akab sa til Elia: «Har du funne meg, fienden min?» Han svara: «Ja, eg har funne deg. For du har selt deg til å gjera det som er vondt i Herrens auge.
vil jeg føre ulykke over deg. Jeg skal feie etter deg og utrydde av Akabs ætt alle av mannkjønn, både ufri og fri i Israel.
Sjå, eg fører ulukke over deg og ryddar ut etter deg. Eg utryddar kvar ein mann av Akabs ætt, både ufri og fri i Israel.
Jeg skal gjøre med ditt hus som med huset til Jeroboam, Nebats sønn, og med huset til Basja, Akijas sønn, fordi du har vakt min harme og fått Israel til å synde.
Eg gjer huset ditt likt huset til Jeroboam, son til Nebat, og likt huset til Basja, son til Akia, fordi du har gjort meg harm og har fått Israel til å synda.
Også om Jesabel har Herren talt: Hundene skal ete Jesabel ved vollgraven i Jisreel.
Og om Jesabel har Herren tala og sagt: Hundane skal eta Jesabel ved muren i Jisreel.
Den av Akabs ætt som dør i byen, skal hundene ete, og den som dør på marken, skal himmelens fugler ete.»
Den av Akabs ætt som døyr i byen, skal hundane eta, og den som døyr på marka, skal fuglane under himmelen eta.»
Det fantes ingen som Akab, som solgte seg til å gjøre det som var ondt i Herrens øyne, egget til det av hans kone Jesabel.
Det fanst sanneleg ingen som Akab, som selde seg til å gjera det som var vondt i Herrens auge, han som Jesabel, kona hans, hadde eggja opp.
Han handlet svært avskyelig ved å følge avgudene, slik amorittene hadde gjort, de som Herren drev bort for israelittene.
Han handla svært avskyeleg då han følgde avgudane, slik amorittane hadde gjort, dei som Herren hadde drive ut for israelittane.
Da Akab hørte disse ordene, rev han klærne sine i stykker, la sekkestrie mot kroppen og fastet. Han sov i sekkestrie og gikk stille omkring.
Då Akab høyrde desse orda, reiv han sund kleda sine, la sekkestrie på kroppen og fasta. Han låg i sekkestrie og gjekk stilt omkring.
Da kom Herrens ord til tisbitten Elia:
Då kom Herrens ord til tisbitten Elia:
«Har du sett hvordan Akab har ydmyket seg for meg? Fordi han har ydmyket seg for meg, vil jeg ikke la ulykken komme i hans dager. I hans sønns dager vil jeg føre ulykken over hans hus.»
«Har du sett at Akab har audmjuka seg for meg? Fordi han har audmjuka seg for meg, vil eg ikkje føra ulukka over huset hans i hans dagar, men i dagane til sonen hans vil eg føra ulukka over huset hans.»
←→