FLOGVIT
Tema
.bible

1. SamuelKapittel 1

+ UndertekstGrunntekstNeste →
Det var en mann fra Ramatajim-Sofim i Efraim-fjellene. Han het Elkana, sønn av Jeroham, sønn av Elihu, sønn av Tohu, sønn av Suf, en efratitt.
Det var ein mann frå Ramatajim-Sofim i Efraim-fjella. Han heitte Elkana og var son til Jeroham, son til Elihu, son til Tohu, son til Suf, ein efratitt.
Han hadde to koner. Den ene het Hanna, og den andre het Peninna. Peninna hadde barn, men Hanna hadde ingen barn.
Han hadde to koner. Den eine heitte Hanna, og den andre heitte Peninna. Peninna hadde born, men Hanna hadde ingen born.
År etter år dro denne mannen opp fra sin by for å tilbe og ofre til Herren over hærskarene i Sjilo. Der var Elis to sønner, Hofni og Pinehas, prester for Herren.
År etter år drog denne mannen opp frå byen sin for å tilbe og ofra til Herren over hærskarane i Sjilo. Der var dei to sønene til Eli, Hofni og Pinhas, prestar for Herren.
En dag da Elkana bar fram offer, ga han sin kone Peninna og alle hennes sønner og døtre hver sin del.
Den dagen Elkana ofra, gav han kona si Peninna og alle sønene og døtrene hennar kvar sin del.
Men til Hanna ga han en dobbelt del, for han elsket Hanna, men Herren hadde lukket hennes morsliv.
Men til Hanna gav han ein spesiell del, for han elska Hanna, sjølv om Herren hadde lukka att livmora hennar.
Rivalinnen hennes krenket henne gang på gang for å ydmyke henne, fordi Herren hadde lukket hennes morsliv.
Rivalkvinna hennar krenkte henne hardt for å gjera henne rasande, fordi Herren hadde lukka att livmora hennar.
Slik gikk det år etter år. Hver gang hun dro opp til Herrens hus, krenket den andre henne slik at hun gråt og ikke ville spise.
Slik gjekk det år etter år. Kvar gong ho gjekk opp til Herrens hus, krenkte den andre henne slik at ho gret og ikkje ville eta.
Da sa hennes mann Elkana til henne: «Hanna, hvorfor gråter du? Hvorfor spiser du ikke? Hvorfor er hjertet ditt så tungt? Er ikke jeg mer verd for deg enn ti sønner?»
Elkana, mannen hennar, sa til henne: «Hanna, kvifor gret du? Kvifor et du ikkje? Kvifor er hjarta ditt så tungt? Er ikkje eg meir verd for deg enn ti søner?»
Etter at de hadde spist og drukket i Sjilo, reiste Hanna seg. Presten Eli satt på stolen sin ved dørstolpen til Herrens tempel.
Etter at dei hadde ete og drukke i Sjilo, reiste Hanna seg. Presten Eli sat på stolen sin ved dørstolpen til Herrens tempel.
Hun var fylt av bitter sorg, og hun ba til Herren mens hun gråt og gråt.
Ho var djupt bitter i sjela og bad til Herren medan ho gret sårt.
Hun avla et løfte og sa: «Herre over hærskarene, om du virkelig ser din tjenerinnes nød og husker på meg og ikke glemmer din tjenerinne, men gir din tjenerinne et guttebarn, da vil jeg gi ham til Herren alle hans levedager, og ingen rakekniv skal komme på hans hode.»
Ho gav ein lovnad og sa: «Herre over hærskarane, om du verkeleg ser nauda til tenestkvinna di og hugsar meg og ikkje gløymer tenestkvinna di, men gjev tenestkvinna di eit guteborn, så vil eg gje han til Herren alle hans levedagar, og det skal aldri koma rakekniv på hovudet hans.»
Da hun fortsatte å be for Herrens ansikt, holdt Eli øye med munnen hennes.
Medan ho heldt fram med å be framfor Herren, la Eli merke til munnen hennar.
Hanna talte i sitt hjerte. Bare leppene hennes beveget seg, men stemmen hennes kunne ikke høres. Derfor trodde Eli at hun var beruset.
Hanna tala i hjarta sitt. Berre leppene hennar rørte seg, men røysta hennar høyrdest ikkje. Difor trudde Eli at ho var full.
Eli sa til henne: «Hvor lenge skal du være beruset? Legg fra deg vinen din!»
Eli sa til henne: «Kor lenge skal du oppføra deg som ei full kvinne? Legg frå deg vinen din!»
Men Hanna svarte: «Nei, herre, jeg er en kvinne med en knust ånd. Vin eller sterk drikk har jeg ikke drukket. Jeg har øst ut min sjel for Herrens ansikt.
Hanna svara: «Nei, herre! Eg er ei kvinne med tung sorg i sjela. Eg har ikkje drukke vin eller sterk drikk, men eg har aust ut sjela mi for Herren.
Hold ikke din tjenerinne for en dårlig kvinne! Det er fordi min sorg og fortvilelse er så stor at jeg har talt helt til nå.»
Rekna ikkje tenestkvinna di som ei vond kvinne! For det er ut av mi store naud og sorg eg har tala til no.»
Da svarte Eli og sa: «Gå i fred! Israels Gud vil gi deg det du har bedt ham om.»
Då svara Eli og sa: «Gå i fred! Måtte Israels Gud gje deg det du har bede han om.»
Hun sa: «Måtte din tjenerinne finne nåde for dine øyne.» Så gikk kvinnen sin vei og spiste, og ansiktet hennes var ikke lenger trist.
Ho sa: «Måtte tenestkvinna di finna nåde for augo dine.» Så gjekk kvinna sin veg. Ho åt, og andletet hennar var ikkje lenger tungt.
Tidlig neste morgen stod de opp og tilba for Herrens ansikt. Så vendte de hjem til Rama. Elkana lå med sin kone Hanna, og Herren husket på henne.
Tidleg om morgonen stod dei opp og tilbad framfor Herren. Så drog dei heim att til huset sitt i Rama. Elkana kjende Hanna, kona si, og Herren hugsa henne.
Da tiden var omme, ble Hanna med barn og fødte en sønn. Hun ga ham navnet Samuel, «for jeg har bedt Herren om ham».
Då tida var komen, vart Hanna med barn og fødde ein son. Ho kalla han Samuel, «for eg har bede Herren om han».
Mannen Elkana dro opp med hele sitt hus for å bære fram det årlige offeret til Herren og innfri sitt løfte.
Mannen Elkana drog opp med heile huslyden sin for å bera fram det årlege offeret for Herren og for å oppfylla lovnaden sin.
Men Hanna dro ikke opp. Hun sa til sin mann: «Når gutten er avvent, vil jeg føre ham dit, så han kan stå for Herrens ansikt og bli der for alltid.»
Men Hanna drog ikkje opp. Ho sa til mannen sin: «Når guten er avvand, vil eg føra han dit, så han kan stå fram for Herren og bli der for alltid.»
Elkana, hennes mann, sa til henne: «Gjør det du synes er best. Bli her til du har avvent ham. Måtte bare Herren oppfylle sitt ord.» Så ble kvinnen hjemme og ammet sin sønn til hun hadde avvent ham.
Elkana, mannen hennar, sa til henne: «Gjer det som er godt i augo dine. Bli heime til du har avvand han. Måtte berre Herren oppfylla ordet sitt.» Så vart kvinna heime og amma sonen sin til ho hadde avvand han.
Da hun hadde avvent ham, tok hun ham med seg opp sammen med tre okser, en efa mel og en skinnsekk med vin. Hun førte ham til Herrens hus i Sjilo, og gutten var ennå ung.
Då ho hadde avvand han, tok ho han med seg opp saman med tre oksar, ein efa mjøl og ein skinnsekk med vin. Ho førte han til Herrens hus i Sjilo, og guten var endå liten.
De slaktet oksen, og så førte de gutten til Eli.
Dei slakta oksen, og så førte dei guten til Eli.
Hun sa: «Hør meg, herre! Så sant du lever, herre, jeg er den kvinnen som stod her hos deg og ba til Herren.
Ho sa: «Høyr meg, herre! Så sant du lever, herre, eg er den kvinna som stod her hos deg og bad til Herren.
Det var om denne gutten jeg ba, og Herren ga meg det jeg bad ham om.
Det var om denne guten eg bad, og Herren gav meg det eg bad han om.
Derfor har også jeg overgitt ham til Herren. Alle de dager han lever, er han utlånt til Herren.» Og de tilba Herren der.
Difor gjev eg han no til Herren. Så lenge han lever, skal han vera gjeven til Herren.» Og dei tilbad Herren der.
←→