FLOGVIT
Tema
.bible

2. SamuelKapittel 1

+ UndertekstGrunntekstNeste →
Etter Sauls død vendte David tilbake fra seieren over amalekittene, og David ble i Siklag i to dager.
Etter at Saul var død, og David hadde kome attende frå sigeren over amalekittane, vart David verande i Siklag i to dagar.
Den tredje dagen kom en mann fra leiren hos Saul. Klærne hans var revet i stykker, og han hadde jord på hodet. Da han kom til David, kastet han seg ned med ansiktet mot jorden og bøyde seg.
På den tredje dagen kom det ein mann frå leiren, frå Saul. Kleda hans var rivne sund, og han hadde jord på hovudet. Då han kom til David, kasta han seg ned på jorda og bøygde seg.
David spurte ham: «Hvor kommer du fra?» Han svarte: «Jeg har flyktet fra Israels leir.»
David spurde han: «Kvar kjem du frå?» Han svara: «Eg har rømt frå Israels leir.»
David sa til ham: «Hva har skjedd? Fortell meg!» Han svarte: «Folket flyktet fra slaget, og mange av dem falt og døde. Også Saul og hans sønn Jonatan er døde.»
David sa til han: «Kva har hendt? Fortel meg!» Han svara: «Folket flykta frå striden, og mange av folket fall og døydde. Også Saul og son hans Jonatan er døde.»
David spurte den unge mannen som brakte budskapet: «Hvordan vet du at Saul og hans sønn Jonatan er døde?»
David spurde den unge mannen som fortalde han dette: «Korleis veit du at Saul og son hans Jonatan er døde?»
Den unge mannen som brakte budskapet, svarte: «Jeg kom tilfeldigvis til Gilboa-fjellet, og der sto Saul og støttet seg på spydet sitt. Stridsvognene og rytterne hadde innhentet ham.
Den unge mannen som fortalde han dette, svara: «Eg kom tilfeldigvis til Gilboa-fjellet, og der stod Saul og stødde seg på spydet sitt. Vognene og ryttarane var rett bak han.
Han snudde seg og fikk øye på meg og ropte på meg. Jeg svarte: Her er jeg.
Han snudde seg og fekk auge på meg, og han ropa på meg. Eg svara: Her er eg.
Han spurte meg: Hvem er du? Jeg svarte ham: Jeg er en amalekitt.
Han spurde meg: Kven er du? Eg svara han: Eg er ein amalekitt.
Da sa han til meg: Still deg over meg og drep meg, for dødsangsten har grepet meg, selv om livet ennå er i meg.
Då sa han til meg: Still deg over meg og drep meg, for krampen har gripe meg, endå livet enno er heilt i meg.
Så stilte jeg meg over ham og drepte ham, for jeg visste at han ikke ville overleve fallet. Jeg tok kronen fra hodet hans og armringen fra armen hans og har brakt dem hit til min herre.»
Så stilte eg meg over han og drap han, for eg skjøna at han ikkje ville overleva etter fallet sitt. Og eg tok krona som var på hovudet hans og armringen som var på armen hans, og har teke dei med hit til herren min.»
Da grep David tak i klærne sine og rev dem i stykker, og det samme gjorde alle mennene som var med ham.
Då greip David kleda sine og reiv dei sund, og det same gjorde alle mennene som var med han.
De sørget og gråt og fastet til kvelden over Saul og over hans sønn Jonatan, over Herrens folk og over Israels hus, fordi de var falt for sverdet.
Dei sørgde og gret og fasta til kvelden for Saul og for son hans Jonatan, for Herrens folk og for Israels hus, fordi dei hadde falle for sverdet.
David spurte den unge mannen som hadde brakt ham budskapet: «Hvor er du fra?» Han svarte: «Jeg er sønn av en amalekittisk innflytter.»
David spurde den unge mannen som hadde fortalt han dette: «Kvar er du frå?» Han svara: «Eg er son til ein innflyttar, ein amalekitt.»
David sa til ham: «Hvordan kunne du våge å rekke ut hånden og drepe Herrens salvede?»
David sa til han: «Korleis kunne du våga å strekkja ut handa di for å øydeleggja Herrens salva?»
David kalte på en av sine menn og sa: «Gå frem og hugg ham ned!» Han slo ham i hjel.
David kalla på ein av tenarane sine og sa: «Kom hit og hogg han ned!» Og han slo han så han døydde.
David sa til ham: «Ditt blod kommer over ditt eget hode, for din egen munn har vitnet mot deg da du sa: Jeg drepte Herrens salvede.»
David sa til han: «Blodet ditt kjem over ditt eige hovud, for din eigen munn vitna mot deg då du sa: Eg drap Herrens salva.»
David stemte i denne klagesangen over Saul og hans sønn Jonatan.
David stemde i denne klagesonga over Saul og son hans Jonatan.
Han sa at Judas sønner skulle lære «Buen». Se, den er skrevet i Den rettskafnes bok:
Han sa at Judas søner skulle lærast «Bogen». Sjå, det er skrive i Boka åt den rettvise:
«Israels pryd ligger slått i hjel på dine høyder. Å, hvordan er heltene falt!
Di pryd, Israel, ligg drepen på haugane dine. Å, kor heltane har falle!
Fortell det ikke i Gat, forkynn det ikke på gatene i Asjkelon, så ikke filistrenes døtre gleder seg, så ikke de uomskårnes døtre jubler!
Fortel det ikkje i Gat, kunngjer det ikkje på gatene i Asjkalon, så ikkje filistardøtrene skal gleda seg, så ikkje døtrene til dei uomskorne skal jubla.
Dere fjell i Gilboa, måtte det ikke falle dugg eller regn på dere, ei heller på marker med førstegrøde! For der ble heltenes skjold vanæret, Sauls skjold, som aldri mer ble salvet med olje.
De fjell i Gilboa, lat det ikkje falla dogg eller regn på dykk, ikkje på markene som gjev førstegrøde! For der vart skjoldet til heltane vanæra, skjoldet til Saul, ikkje lenger salva med olje.
Fra de falnes blod, fra heltenes fett, vek Jonatans bue aldri tilbake, og Sauls sverd vendte aldri tomhendt hjem.
Frå blodet til dei drepne, frå feittet til dei mektige, vende Jonatans boge aldri attende, og Sauls sverd kom aldri tomhendt heim.
Saul og Jonatan, så elsket og avholdt i livet, ble heller ikke i døden skilt fra hverandre. Raskere var de enn ørner, sterkere enn løver.
Saul og Jonatan, dei elska og kjære, var ikkje skilde i livet og ikkje i døden. Snøggare enn ørnar var dei, sterkare enn løver.
Israels døtre, gråt over Saul, han som kledde dere i skarlagen og prakt, han som festet gullsmykker på klærne deres!
Israels døtrer, gråt over Saul, han som kledde dykk i skarlak med prydnad, han som sette gullsmykke på kleda dykkar.
Å, hvordan er heltene falt midt i striden! Jonatan ligger slått i hjel på dine høyder.
Å, kor heltane har falle midt i striden! Jonatan ligg drepen på haugane dine.
Jeg er full av smerte over deg, min bror Jonatan. Du var meg så kjær. Din kjærlighet var meg mer underbar enn kvinners kjærlighet.
Eg sørgjer over deg, Jonatan, min bror. Du var så kjær for meg. Din kjærleik til meg var underfullt, større enn kjærleiken frå kvinner.
Å, hvordan er heltene falt, og stridsvåpnene gått til grunne!»
Å, kor heltane har falle, og stridsvåpna gått til grunne!
←→