FLOGVIT
.bible

3. MosebokKapittel 25

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
«Tal til israelittane og sei til dei: Når de kjem inn i det landet eg gjev dykk, skal landet ha sabbatshvile for Herren.
Men det sjuande året skal landet ha full kvile, ein sabbat for Herren. Då skal du ikkje så åkeren din og ikkje skjera vingarden din.
Det som veks av seg sjølv etter haustinga, skal du ikkje hausta, og druene på dei ustelte vinstongane skal du ikkje plukka. Det skal vera eit kvileår for landet.
Det som landet gjev i sabbatsåret, skal vera til mat for dykk – for deg, tenaren din og tenestejenta di, for leigekaren din og for innflyttaren som bur hos deg.
Du skal telja sju sabbatsår, sju gonger sju år, så tida for dei sju sabbatsåra blir førtini år.
Så skal du la hornet lyda høgt i den sjuande månaden, på den tiande dagen i månaden. På soningsdagen skal de la hornet lyda i heile landet dykkar.
De skal helga det femtiande året og ropa ut fridom i landet for alle som bur der. Det skal vera eit jubelår for dykk. Då skal kvar mann venda tilbake til eigedomen sin, og kvar mann skal venda tilbake til slekta si.
Det femtiande året skal vera eit jubelår for dykk. Då skal de ikkje så og ikkje hausta det som veks av seg sjølv, og ikkje plukka druene på dei ustelte vinstongane.
For det er eit jubelår, det skal vera heilagt for dykk. De skal eta det som veks på marka.
Er det mange år att, skal du auka prisen, og er det få år att, skal du setja ned prisen. For det er talet på avlingar han sel til deg.
De skal ikkje gjera urett mot kvarandre. Du skal frykta din Gud, for eg er Herren dykkar Gud.
Og om de spør: 'Kva skal vi eta det sjuande året når vi ikkje får så og ikkje samla inn avlinga vår?'
Då skal eg senda velsigninga mi over dykk det sjette året, så det gjev avling for tre år.
Når de så det åttande året, skal de enno eta av den gamle avlinga. Heilt til avlinga kjem det niande året, skal de eta av det gamle.
Men om han ikkje har råd til å betala tilbake, skal det han selde bli verande hos kjøparen til jubelåret. I jubelåret skal det frigjevast, og han skal få att eigedomen sin.
Om nokon sel eit bustadhus i ein mura by, har han rett til å løysa det ut innan eit fullt år etter salet. I denne tida har han innløysingsrett.
Men om det ikkje blir løyst ut før det fulle året er gått, skal huset i byen med mur tilhøyra kjøparen og etterkomarane hans for alltid. Det skal ikkje frigjevast i jubelåret.
Men hus i landsbyar som ikkje har murar rundt seg, skal reknast som open mark. Dei kan løysast ut, og i jubelåret skal dei frigjevast.
Det som ein levitt løyser ut – altså eit hus som er selt i ein by dei eig – skal frigjevast i jubelåret. For husa i levittane sine byar er deira eigedom mellom israelittane.
Om bror din blir fattig og ikkje kan klara seg hos deg, skal du ta deg av han, om han så er ein framand eller innflyttar, så han kan leva hos deg.
Du skal ikkje låna han pengar mot rente og ikkje gje han mat for å tena på det.
Eg er Herren dykkar Gud, som førte dykk ut frå Egypt for å gje dykk landet Kanaan og vera dykkar Gud.
Då skal han gå frå deg, han og borna hans med han, og venda tilbake til slekta si og eigedomen til fedrane sine.
Du skal ikkje herska over han med hardskap. Du skal frykta din Gud.
Når det gjeld slavar og slavinner som du skal ha – frå folkeslaga rundt dykk kan de kjøpa slavar og slavinner.
De kan òg kjøpa av borna til innflyttarane som bur hos dykk, og av slektene deira som er hos dykk, dei som er fødde i landet dykkar. Dei kan bli dykkar eigedom.
De kan la borna dykkar arva dei etter dykk som eigedom for alltid. Dei kan de bruka som slavar. Men over brørne dykkar, israelittane, skal ingen hersja med hardskap.
Om ein innflyttar eller framand hos deg blir rik, og bror din blir fattig hos han og sel seg til innflyttaren eller den framande hos deg, eller til ei grein av ein innflyttar si slekt,
så har han rett til å løysast ut etter at han er seld. Ein av brørne hans kan løysa han ut.
Onkelen hans eller son til onkelen kan løysa han ut, eller ein annan nær slektning kan løysa han ut. Eller om han får råd til det, kan han løysa ut seg sjølv.
Han skal rekna med kjøparen frå det året han selde seg til han, og fram til jubelåret. Summen han vart seld for, skal fordelast på talet på år. Tida hans hos han skal reknast som tida til ein leigekar.
Men om det berre er få år att til jubelåret, skal han rekna det ut og betala utløysingssummen tilsvarande åra som er att.
Han skal vera hos han som ein leigekar, år for år. Du skal sjå til at ingen herskar over han med hardskap.
Og om han ikkje blir løyst ut på nokon av desse måtane, skal han gå fri i jubelåret, han og borna hans med han.
←→