FLOGVIT
.bible

LukasKapittel 15

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Vis lignelseneSau, mynt og sønn

Jesus forteller tre lignelser som svar på kritikk fra fariseerne: "Denne mannen tar imot syndere og spiser sammen med dem." Alle handler om gleden over å finne det tapte.

1

Den tapte sauen

En hyrde forlater 99 sauer for å finne den ene som er tapt. Når han finner den, bærer han den hjem med glede og feirer med venner. Slik er det glede i himmelen over én synder som vender om.

v.4, 5, 6, 7
2

Den tapte mynten

En kvinne har ti sølvmynter og mister én. Hun tenner lampe, feier huset og leter til hun finner den. Slik er det glede blant Guds engler over én synder som vender om.

v.8, 9, 10
3

Den tapte sønnen

Den yngste sønnen tar arven og sløser den bort. Han ender med å passe griser, men vender hjem. Faren løper ham i møte, omfavner ham og holder fest. Den eldre broren blir sint, men faren sier: "Vi måtte holde fest, for denne broren din var død og er blitt levende."

v.11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20, 21, 22, 23, 24, 25, 26, 27, 28, 29, 30, 31, 32
Parallelle tekster1 parallell i dette kapitlet
Lignelsen om den bortkomne sauenML

I Lukas er den del av trilogien om det tapte (sau, mynt, sønn).

MatteusMatt 18:10-14

10Sjå til at de ikkje foraktar ein einaste av desse små! For eg seier dykk: Englane deira i himmelen ser alltid andletet til Far min i himmelen.

11[For Menneskesonen er komen for å frelsa det som var fortapt.]

12vil han ikkje då lata dei nittiogni vera att i fjellet og gå av stad og leita etter den som er komen bort?

13Og om han finn han, sanneleg seier eg dykk: Då gleder han seg meir over den eine enn over dei nittiogni som ikkje gjekk seg vill.

14Slik er det heller ikkje viljen til Far dykkar i himmelen at ein einaste av desse små skal gå fortapt.

Lukas(du leser)

1No kom alle tollarane og syndarane nær til han for å høyra han.

2Farisearane og dei skriftlærde murra og sa: «Denne mannen tek imot syndarar og et saman med dei.»

3Då fortalde han dei denne likninga:

4«Kven av dykk som har hundre sauer og mistar éin av dei, lèt ikkje dei nittini vera att i øydemarka og går av stad og leitar etter den som er bortkomen, til han finn han?

5Og når han har funne han, legg han han på skuldrene sine med glede.

6Og når han kjem heim, kallar han saman vener og grannar og seier til dei: 'Gled dykk med meg, for eg har funne sauen min som var bortkomen!'

7Eg seier dykk: Slik skal det vera meir glede i himmelen over éin syndar som vender om, enn over nittini rettferdige som ikkje treng omvending.

No kom alle tollarane og syndarane nær til han for å høyra han.
Farisearane og dei skriftlærde murra og sa: «Denne mannen tek imot syndarar og et saman med dei.»
Då fortalde han dei denne likninga:
«Kven av dykk som har hundre sauer og mistar éin av dei, lèt ikkje dei nittini vera att i øydemarka og går av stad og leitar etter den som er bortkomen, til han finn han?
Og når han har funne han, legg han han på skuldrene sine med glede.
Og når han kjem heim, kallar han saman vener og grannar og seier til dei: 'Gled dykk med meg, for eg har funne sauen min som var bortkomen!'
Eg seier dykk: Slik skal det vera meir glede i himmelen over éin syndar som vender om, enn over nittini rettferdige som ikkje treng omvending.
«Eller kva kvinne som har ti sølvpengar og mistar éin av dei, tenner ikkje ei lampe og feiar huset og leitar nøye til ho finn henne?
Og når ho har funne henne, kallar ho saman venninner og grannekvinner og seier: 'Gled dykk med meg, for eg har funne sølvpengen eg hadde mista!'»
Slik, seier eg dykk, blir det glede framfor Guds englar over éin syndar som vender om.
Han sa: «Ein mann hadde to søner.
Den yngste av dei sa til faren: 'Far, gjev meg den delen av eigedomen som fell på meg.' Så delte han formuen sin mellom dei.
Ikkje mange dagar etter samla den yngste sonen alt sitt og drog til eit land langt borte. Der sløste han bort formuen sin med eit utsvevande liv.
Då han hadde brukt opp alt, kom det ein svær hungersnaud over det landet, og han byrja å lida naud.
Han gjekk då og slo seg saman med ein av borgarane i det landet, og han sende han ut på markene sine for å gjeta svin.
Han ønskte å fylla magen sin med dei belgfruktene som svina åt, men ingen gav han noko.
Då kom han til seg sjølv og sa: 'Kor mange leigesveinar hjå far min har meir enn nok brød, medan eg går her og døyr av svolt!
Eg vil stå opp og gå til far min og seia til han: Far, eg har synda mot himmelen og mot deg.
Eg er ikkje lenger verdig å kallast son din. Lat meg få vera som ein av leigesveinane dine.'
Og han stod opp og gjekk til far sin. Medan han endå var langt borte, fekk faren auge på han og vart fylt av medkjensle. Han sprang imot han, kasta seg om halsen hans og kyste han.
Sonen sa til han: 'Far, eg har synda mot himmelen og mot deg. Eg er ikkje lenger verdig å kallast son din.'
Men faren sa til tenarane sine: 'Skund dykk! Hent den finaste kappa og kle han i den, og gjev han ein ring på handa og sko på føtene.'
Og hent gjøkalven og slakt han, så vi kan eta og vera glade.
For denne sonen min var død og har vorte levande att, han var bortkomen og er funnen.' Og dei byrja å festa.
Den eldste sonen hans var ute på marka. Då han kom og nærma seg huset, høyrde han musikk og dans.
Han kalla til seg ein av tenarane og spurde kva dette kunne vera.
Han svara: 'Bror din er komen, og far din har slakta gjøkalven fordi han har fått han att frisk og sund.'
Då vart han sint og ville ikkje gå inn. Faren hans kom ut og tala vel til han.
Men han svara faren sin: 'Sjå, i så mange år har eg tent deg, og aldri har eg brote eit bod frå deg. Likevel har du aldri gjeve meg eit kje så eg kunne festa med venene mine.
Men når denne sonen din kjem, han som har sløst bort formuen din med horer, då slaktar du gjøkalven for han!'
Då sa faren til han: 'Barnet mitt, du er alltid hjå meg, og alt mitt er ditt.
Men vi måtte vera glade og gleda oss, for denne broren din var død og har vorte levande, han var bortkomen og er funnen.'»
←→