FLOGVIT
.bible

JesajaKapittel 9

+ UndertekstGrunntekst← FørreNeste →Bidra
Vis Messias-profetienBarnet som er født oss

Jesaja 9 inneholder en av de mest kjente Messias-profetiene i Bibelen - løftet om et barn som skal fødes og bære verdens herredømme. Teksten leses i kirker over hele verden hver julaften.

1

Lys i mørket

Du har gjort folket stort, du har gjeve dei stor glede. Dei gleder seg for ditt åsyn, slik ein gleder seg i skurdonnen, slik dei jublar når dei deler byttet.

v.2
2

Glede som høstglede

For åket som tyngde dei, staven over skulderen deira og stokken til drivaren, har du knust som på Midjans dag.

v.3
3

Frihet fra undertrykkelse

For kvar støvel som trampar i stridslarm, og kvar kappe som er velta i blod, skal brennast opp og bli føde for elden.

v.4
4

Krigens slutt

For eit barn er oss fødd, ein son er oss gjeven. Herredømet kviler på hans skulder, og namnet hans skal vera: Underfull Rådgjevar, Veldig Gud, Evig Far, Fredsfyrste.

v.5
5

«Et barn er oss født»

Stort skal herredømet vera, og freden skal ikkje ha ende, over Davids trone og hans kongerike. Han skal grunnfesta det og halda det oppe med rett og rettferd, frå no og til evig tid. Herren over hærskarane skal gjera dette i sin brennhug.

v.6
6

Underfull rådgiver

Stort skal herredømet vera, og freden skal ikkje ha ende, over Davids trone og hans kongerike. Han skal grunnfesta det og halda det oppe med rett og rettferd, frå no og til evig tid. Herren over hærskarane skal gjera dette i sin brennhug.

v.6
7

Veldig Gud

Stort skal herredømet vera, og freden skal ikkje ha ende, over Davids trone og hans kongerike. Han skal grunnfesta det og halda det oppe med rett og rettferd, frå no og til evig tid. Herren over hærskarane skal gjera dette i sin brennhug.

v.6
8

Evig Far

Stort skal herredømet vera, og freden skal ikkje ha ende, over Davids trone og hans kongerike. Han skal grunnfesta det og halda det oppe med rett og rettferd, frå no og til evig tid. Herren over hærskarane skal gjera dette i sin brennhug.

v.6
9

Fredsfyrste

Stort skal herredømet vera, og freden skal ikkje ha ende, over Davids trone og hans kongerike. Han skal grunnfesta det og halda det oppe med rett og rettferd, frå no og til evig tid. Herren over hærskarane skal gjera dette i sin brennhug.

v.6
10

Herredømmet vokser

Herren har sendt eit ord mot Jakob, og det fell over Israel.

v.7
11

Med rett og rettferd

Herren har sendt eit ord mot Jakob, og det fell over Israel.

v.7
12

Herrens nidkjærhet

Herren har sendt eit ord mot Jakob, og det fell over Israel.

v.7
Folket som vandra i mørkret, har sett eit stort lys. Dei som budde i dødsskuggens land, over dei har lyset stråla.
Du har gjort folket stort, du har gjeve dei stor glede. Dei gleder seg for ditt åsyn, slik ein gleder seg i skurdonnen, slik dei jublar når dei deler byttet.
For åket som tyngde dei, staven over skulderen deira og stokken til drivaren, har du knust som på Midjans dag.
For kvar støvel som trampar i stridslarm, og kvar kappe som er velta i blod, skal brennast opp og bli føde for elden.
For eit barn er oss fødd, ein son er oss gjeven. Herredømet kviler på hans skulder, og namnet hans skal vera: Underfull Rådgjevar, Veldig Gud, Evig Far, Fredsfyrste.
Stort skal herredømet vera, og freden skal ikkje ha ende, over Davids trone og hans kongerike. Han skal grunnfesta det og halda det oppe med rett og rettferd, frå no og til evig tid. Herren over hærskarane skal gjera dette i sin brennhug.
Herren har sendt eit ord mot Jakob, og det fell over Israel.
Heile folket får kjenna det, Efraim og dei som bur i Samaria, dei som seier i hovmod og overmot:
«Teglsteinane har falle, men vi byggjer opp att med tilhoggen stein. Morbærfigentrea er nedhogne, men vi set sedertre i staden.»
Men Herren reiser motstandarane til Resin opp mot han og eggjar fiendane hans.
Aramarane frå aust og filistarane frå vest sluker Israel med open munn. Trass i alt dette vender ikkje vreiden hans seg bort, og handa hans er framleis utrekt.
Men folket vender ikkje om til han som slår dei, og dei søkjer ikkje Herren over hærskarane.
Difor høgg Herren av Israel hovud og hale, palmegreina og sivet, på éin dag.
Den eldste og den høgvørde er hovudet, og profeten som lærer løgn, er halen.
Dei som leier dette folket, fører dei vill, og dei som blir leidde, blir øydelagde.
Difor gleder ikkje Herren seg over dei unge mennene deira, og over farlause og enkjer viser han ikkje miskunn. For alle er gudlause og gjer vondt, og kvar munn talar dårskap. Trass i alt dette vender ikkje vreiden hans seg bort, og handa hans er framleis utrekt.
For vondskapen brenn som eld og fortærer torn og tistel. Han tenner krattskogen, og røyken stig opp i kvervlar.
Ved vreiden til Herren over hærskarane er landet svidd av, og folket er som føde for elden. Ingen sparer bror sin.
Dei riv til seg på høgre sida, men er framleis svoltne. Dei et på venstre sida, men blir ikkje mette. Kvar mann et kjøtet av sin eigen arm.
Manasse mot Efraim og Efraim mot Manasse, og saman går dei mot Juda. Trass i alt dette vender ikkje vreiden hans seg bort, og handa hans er framleis utrekt.
←→