FLOGVIT
.bible

JesajaKapittel 5

+ UndertekstGrunntekst← FørreNeste →Bidra
Lat meg syngja for min kjære, ein kjærleikssong om vingarden hans. Min kjære hadde ein vingard på ei fruktbar høgd.
Han grov han opp og reinsa bort steinane, og planta edle vintre der. Han bygde eit vakttårn midt i han og hogg ut ei vinpresse. Han venta at han skulle bera gode druer, men han bar berre ville, sure druer.
Og no, de som bur i Jerusalem og de menn i Juda, døm mellom meg og vingarden min!
Kva meir kunne gjerast for vingarden min som eg ikkje alt har gjort? Kvifor venta eg gode druer, men han bar berre ville, sure druer?
No vil eg fortelja dykk kva eg vil gjera med vingarden min: Eg vil ta bort gjerdet hans, så han blir øydelagd. Eg vil riva ned muren hans, så han blir nedtrakka.
Eg vil påby skyene at dei ikkje skal lata regn falla på han.
Han venta rett, men sjå, det vart blodsutgyting! Han venta rettferd, men sjå, det vart skrik!
Ve dykk som legg hus til hus og mark til mark, til det ikkje finst rom att, og de bur åleine midt i landet!
I øyra mine høyrde eg Herren over hærskarane seia: Sanneleg, mange hus skal bli øyde, store og fine hus skal stå tomme.
For ti mål med vinmark skal berre gje eitt bat, og ein homer såkorn skal berre gje ein efa.
Ve dykk som står tidleg opp om morgonen for å jaga etter sterk drikk, som sit oppe til seint om kvelden medan vinen set dykk i brann!
Lyrer og harper, trommer og fløyter og vin er på gjesteboda deira, men på Herrens gjerning ser dei ikkje, og det hendene hans gjer, legg dei ikkje merke til.
Difor må folket mitt gå i utlegd fordi det manglar kunnskap. Dei gjæve i folket døyr av svolt, og mengda tørstar.
Difor sperra dødsriket opp svelgen og opna gapet utan grense. Dit fer prakt og larm og ståk, og dei som jublar.
Mennesket blir bøygd ned, og mannen blir audmjuka, og auga til dei stolte blir audmjuka.
Men Herren over hærskarane blir opphøgd ved domen, og den heilage Gud viser seg heilag ved rettferd.
Då skal lam beita som på si eiga mark, og framande skal eta på dei øydelagde markene til dei rike.
Ve dykk som dreg på misgjerning med løgnsnorer og på synd som med vognreip!
Dei som seier: «Lat han skunda seg, lat han gjera verket sitt fort, så vi kan sjå det! Lat planen til Israels Heilage koma nær og skje, så vi kan kjenna han!»
Ve dykk som kallar det vonde godt og det gode vondt, som gjer mørker til lys og lys til mørker, som gjer beiskt til søtt og søtt til beiskt!
Ve dykk som er vise i eigne auge og kloke i eigne tankar!
Ve dykk som er heltar i å drikka vin, og meistrar i å blanda sterk drikk!
Ve dykk som frikjenner den skuldige for muter, og tek frå den rettferdige retten hans!
Difor, liksom eldtunga sluker halm og tørt gras søkk saman i logen, slik skal rota deira rotna og blomen deira fyka bort som støv. For dei har vraka lova til Herren over hærskarane og forakta ordet frå Israels Heilage.
Difor loga Herrens vreide mot folket hans. Han rette ut handa si mot dei og slo dei, så fjella skalv. Lika deira låg som søppel midt i gatene. Trass i alt dette har vreiden hans ikkje lagt seg, og handa hans er framleis utrekt.
Han reiser eit banner for folkeslag langt borte, han plystrar på dei frå enden av jorda. Sjå, dei kjem snøgt og lett!
Ingen er trøytt, ingen snublar blant dei. Ingen slumrar, ingen søv. Beltet rundt hofta losnar ikkje, og sandalreima rivnar ikkje.
Pilene deira er kvasse, og alle bogane deira er spente. Hovane på hestane deira er som flint, og hjula deira som ein kvervelvind.
Brølet deira er som ei løvinne. Dei brølar som unge løver, dei knurrar og grip byttet og ber det bort, og ingen kan frelsa.
Den dagen skal det brusa over dei som havet brusar. Ser ein ut over landet, sjå, då er det mørker og naud, og lyset er formørka av skyene.
←→