FLOGVIT
.bible

2. SamuelKapittel 22

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
David sang denne sangen for Herren den dagen Herren hadde fridd ham fra alle hans fiender og fra Sauls hånd.
David tala denne songen til Herren den dagen Herren hadde berga han frå alle fiendane hans og frå Saul.
Han sa: Herren er min klippe, min festning og min befrier.
Han sa: Herren er berget mitt og borga mi og frelsaren min.
Min Gud er mitt fjell, jeg søker tilflukt hos ham. Han er mitt skjold og min frelses horn, min borg og min tilflukt. Min frelser, fra vold frelser du meg.
Min Gud er klippen eg søkjer tilflukt hos, skjoldet mitt og hornet som frelsar meg, festninga mi og tilflukta mi. Du er frelsaren min som bergar meg frå vald.
Jeg påkaller Herren, den lovpriste, og blir frelst fra mine fiender.
Eg ropar til Herren, han som er verd å lovprisa, og eg blir frelst frå fiendane mine.
For dødens bølger omringet meg, fordervelsens strømmer skremte meg.
For dødens brenningar omgav meg, fordervingas straumar skremde meg.
Dødsrikets bånd omga meg, dødens snarer møtte meg.
Dødsrikets band snørte seg rundt meg, dødens snarer kom over meg.
I min nød påkalte jeg Herren, til min Gud ropte jeg. Han hørte min røst fra sitt tempel, mitt rop nådde hans ører.
I mi naud ropa eg til Herren, til min Gud ropa eg. Han høyrde røysta mi frå tempelet sitt, og ropet mitt nådde øyra hans.
Da skalv og rystet jorden, himmelens grunnvoller bevet. De rystet, for hans vrede var opptent.
Då rista og skalv jorda, grunnvollane til himmelen dirra. Dei skalv fordi han var vreid.
Røyk steg opp fra hans nese, fortærende ild fra hans munn. Glødende kull flammet ut fra ham.
Røyk steig opp frå nasen hans, fortærande eld frå munnen hans. Gloande kol flamma ut frå han.
Han bøyde himmelen og steg ned, med mørke skyer under sine føtter.
Han bøygde himmelen og steig ned, med mørke skyer under føtene sine.
Han red på en kjerub og fløy, han viste seg på vindens vinger.
Han reid på ein kjerub og flaug, han synte seg på vengene til vinden.
Han gjorde mørke til hytter rundt seg, vannmasser og tette skyer.
Han sette mørker rundt seg som eit telt, vassrike skyer og tette skydekke.
Av glansen foran ham flammet glødende kull.
Av glansen framfor han brann gloande kol.
Herren tordnet fra himmelen, Den høyeste lot sin røst lyde.
Herren torna frå himmelen, Den høgste lét røysta si lyda.
Han sendte ut piler og spredte dem, lyn som slo dem i forvirring.
Han sende ut piler og spreidde dei, lyn som jaga dei på flukt.
Havets bunnløp ble synlige, jordens grunnvoller ble blottlagt ved Herrens trussel, ved hans vredes pust.
Havets djup vart synleg, grunnvollane til verda vart avdekte ved Herrens trugsmål, ved pusten frå nasen hans.
Han rakte ned fra det høye og grep meg, han dro meg opp av store vann.
Han rekte handa ned frå det høge og greip meg, han drog meg opp frå dei veldige vatna.
Han fridde meg fra min mektige fiende, fra dem som hatet meg, for de var sterkere enn meg.
Han berga meg frå min mektige fiende, frå dei som hata meg, for dei var sterkare enn meg.
De kom over meg på min ulykkes dag, men Herren var min støtte.
Dei kom over meg på ulukkedagen min, men Herren var mi støtte.
Han førte meg ut i åpent land, han reddet meg fordi han hadde behag i meg.
Han førte meg ut på ein open plass, han berga meg fordi han hadde behag i meg.
Herren lønnet meg etter min rettferdighet, han gjengjeldte meg etter mine henders renhet.
Herren løna meg etter mi rettferd, etter mine reine hender gav han meg att.
For jeg holdt meg til Herrens veier og vendte meg ikke i ondskap fra min Gud.
For eg har halde meg til Herrens vegar og ikkje vendt meg bort frå min Gud.
For alle hans lover var for mine øyne, fra hans forskrifter vek jeg ikke.
For alle lovene hans har eg for auga, og frå forskriftene hans har eg ikkje vike.
Jeg var ulastelig for ham og voktet meg for synd.
Eg var heil i mi ferd for han og vakta meg for synd.
Herren gjengjeldte meg etter min rettferdighet, etter min renhet for hans øyne.
Herren løna meg etter mi rettferd, etter mi reinleik for auga hans.
Mot den trofaste viser du deg trofast, mot den ulastelige helt viser du deg ulastelig.
Mot den trufaste viser du deg trufast, mot den ulastelege viser du deg ulasteleg.
Mot den rene viser du deg ren, men mot den krokete viser du deg uberegnelig.
Mot den reine viser du deg rein, men mot den rangsnudde viser du deg sløg.
Du frelser det ydmyke folk, men dine øyne er mot de hovmodige, og du ydmyker dem.
Du frelser det audmjuke folket, men augo dine er mot dei hovmodige, og du audmjukar dei.
For du er mitt lys, Herre, Herren opplyser mitt mørke.
For du er lampa mi, Herre, Herren lyser opp mørkret mitt.
For med deg stormer jeg mot fiendeskarer, med min Gud springer jeg over murer.
For med deg kan eg springa mot ein hær, med min Gud kan eg hoppa over ein mur.
Gud – hans vei er fullkommen. Herrens ord er rent. Han er et skjold for alle som søker tilflukt hos ham.
Guds veg er fullkomen, Herrens ord er reint. Han er eit skjold for alle som søkjer tilflukt hos han.
For hvem er Gud foruten Herren? Og hvem er en klippe foruten vår Gud?
For kven er Gud utan Herren? Og kven er ei klippe utan vår Gud?
Gud er min tilflukt og styrke, han gjør min vei trygg.
Gud er mi sterke festning, han gjer vegen min fullkomen.
Han gjør mine føtter som hindenes og lar meg stå på mine høyder.
Han gjer føtene mine som hjorteføter og set meg på høgdene mine.
Han lærer mine hender å stride, mine armer å spenne kobberbuen.
Han lærer hendene mine å strida, så armane mine kan spenna ein boge av bronse.
Du ga meg din frelses skjold, din ydmykhet har gjort meg stor.
Du har gjeve meg frelsa di som skjold, og din velvilje har gjort meg stor.
Du gjorde rom for mine skritt under meg, mine ankler vaklet ikke.
Du har gjort rom for stega mine under meg, og anklane mine vaklar ikkje.
Jeg forfulgte mine fiender og tilintetgjorde dem, jeg vendte ikke tilbake før jeg hadde gjort ende på dem.
Eg forfølgde fiendane mine og øydela dei, eg snudde ikkje før dei var utsletta.
Jeg gjorde ende på dem og knuste dem så de ikke kunne reise seg. De falt under mine føtter.
Eg knuste dei og slo dei ned så dei ikkje reiste seg, dei fall under føtene mine.
Du rustet meg med styrke til striden, du bøyde mine motstandere under meg.
Du rusta meg med kraft til krigen, du tvinga motstandarane mine i kne under meg.
Mine fiender lot du vende ryggen til meg, dem som hatet meg, utryddet jeg.
Du fekk fiendane mine til å snu ryggen til meg, og dei som hata meg, utrydda eg.
De ropte, men det var ingen som frelste, til Herren, men han svarte dem ikke.
Dei ropa, men det var ingen som frelste dei. Dei ropa til Herren, men han svara dei ikkje.
Jeg knuste dem som støv på jorden, som søle i gatene tråkket jeg dem ned og trampet på dem.
Eg knuste dei som støv på jorda, som søle i gatene trakka eg dei ned og spreidde dei.
Du fridde meg fra mitt folks stridigheter, du bevarte meg som overhode for folkeslagene. Et folk jeg ikke kjente, tjener meg.
Du berga meg frå stridane med folket mitt, du sette meg til hovding over folkeslaga. Eit folk eg ikkje kjende, tener meg.
Fremmede kryper for meg, så snart de hører om meg, adlyder de meg.
Framande krøkjer seg for meg, så snart dei høyrer om meg, lyder dei meg.
Fremmede visner bort og kommer haltende ut fra sine festninger.
Framande visnar bort og kjem skjelvande ut frå borgene sine.
Herren lever! Lovet være min klippe! Opphøyet være Gud, min frelses klippe!
Herren lever! Lova vere klippen min! Opphøgd vere Gud, klippen som frelser meg!
Gud gir meg hevn og legger folkene under meg.
Gud gjev meg hemn og legg folkeslag under meg.
Han fører meg ut fra mine fiender. Over mine motstandere opphøyer du meg, fra voldsmannen redder du meg.
Han fører meg bort frå fiendane mine. Du løftar meg over dei som reiser seg mot meg, du bergar meg frå valdsmenn.
Derfor vil jeg prise deg blant folkene, Herre, og synge lovsanger til ditt navn.
Difor vil eg prisa deg, Herre, mellom folkeslaga og lovsyngja namnet ditt.
Han gir sin konge store seire og viser troskap mot sin salvede, mot David og hans ætt til evig tid.
Han gjev store sigrar til kongen sin og viser miskunn mot den han har salva, mot David og ætta hans til evig tid.
←→