FLOGVIT
.bible

2. SamuelKapittel 12

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Herren sendte Natan til David. Da han kom til ham, sa han: «Det var to menn i en by, den ene var rik og den andre fattig.
Herren sende Natan til David. Då han kom til han, sa han: «Det var to menn i same byen, ein rik og ein fattig.
Den rike hadde svært mange sauer og storfe.
Den rike hadde svært mange sauer og storfe.
Men den fattige hadde ikke annet enn ett lite lam som han hadde kjøpt. Han fostet det opp, og det vokste opp hos ham sammen med barna hans. Det spiste av hans brød og drakk av hans beger og lå i fanget hans. Det var som en datter for ham.
Men den fattige hadde ikkje anna enn eitt lite lam som han hadde kjøpt. Han fostra det opp, og det voks opp hos han saman med borna hans. Det åt av maten hans og drakk av begeret hans og låg i fanget hans. Det var som ei dotter for han.
Så kom det en vandringsmann til den rike. Men han kunne ikke få seg til å ta av sine egne sauer eller storfe for å lage mat til den reisende som var kommet til ham. I stedet tok han den fattige mannens lam og tilberedte det for mannen som var kommet til ham.»
Så kom det ein reisande til den rike mannen. Men han ville ikkje ta av sine eigne sauer og storfe for å laga til mat for gjesten som var komen til han. I staden tok han lammet til den fattige mannen og laga det til for mannen som var komen til han.»
Da flammet Davids vrede voldsomt opp mot mannen, og han sa til Natan: «Så sant Herren lever, den mannen som har gjort dette, fortjener å dø!
Då vart David brennande harm på mannen og sa til Natan: «Så sant Herren lever, den mannen som gjorde dette, fortener å døy!
Og lammet skal han betale firedobbelt tilbake, fordi han gjorde dette og ikke viste barmhjertighet.»
Og lammet skal han betala firedobbelt tilbake, fordi han gjorde dette og ikkje viste medkjensle.»
Da sa Natan til David: «Du er den mannen! Så sier Herren, Israels Gud: Jeg salvet deg til konge over Israel, og jeg fridde deg fra Sauls hånd.
Då sa Natan til David: «Du er den mannen! Så seier Herren, Israels Gud: Eg salva deg til konge over Israel, og eg berga deg frå Saul.
Jeg ga deg din herres hus og din herres koner i ditt fang, og jeg ga deg Israels og Judas hus. Og om det var for lite, ville jeg gitt deg enda mer.
Eg gav deg huset til herren din og konene hans i fanget ditt. Eg gav deg Israels og Judas hus. Og om det var for lite, ville eg ha gjeve deg endå meir.
Hvorfor har du foraktet Herrens ord og gjort det som er ondt i mine øyne? Hetitten Uria lot du slå ned med sverd, og hans kone tok du til kone for deg selv. Ham drepte du med ammonittenes sverd.
Kvifor har du forakta Herrens ord og gjort det som er vondt i mine auge? Uria, hetitten, slo du i hel med sverd, og kona hans tok du til kone for deg sjølv. Han drap du med sverdet til ammonittane.
Nå skal sverdet aldri vike fra ditt hus, fordi du har foraktet meg og tatt hetitten Urias kone til kone for deg selv.
Difor skal sverdet aldri vika frå huset ditt, fordi du har forakta meg og teke kona til Uria, hetitten, til kone for deg sjølv.
Jeg vil ta dine koner for øynene dine og gi dem til din neste, og han skal ligge med dine koner i denne solens lys.
Så seier Herren: Sjå, eg vil reisa ulukke mot deg frå ditt eige hus. Eg vil ta konene dine framfor auga dine og gje dei til ein annan, og han skal liggja med konene dine midt på lyse dagen.
For du gjorde det i det skjulte, men jeg vil gjøre dette for hele Israels øyne og for solens øyne.»
For du gjorde det i løynd, men eg vil gjera dette framfor heile Israel og midt på lyse dagen.»
Da sa David til Natan: «Jeg har syndet mot Herren.» Natan svarte David: «Herren har også tatt bort din synd. Du skal ikke dø.
Då sa David til Natan: «Eg har synda mot Herren.» Natan sa til David: «Herren har òg teke bort synda di. Du skal ikkje døy.
Men fordi du ved denne gjerningen har gitt Herrens fiender stor grunn til å spotte, skal den sønnen som er født deg, visselig dø.»
Men fordi du med denne gjerning har vanæra Herren så fiendane hans kan spotta, skal sonen som er fødd deg, vissast døy.»
Så gikk Natan hjem. Og Herren slo barnet som Urias kone hadde født David, og det ble alvorlig sykt.
Så gjekk Natan heim. Og Herren slo barnet som kona til Uria hadde fødd David, og det vart sjukt.
David søkte Gud for guttens skyld. David fastet, og han gikk inn og tilbrakte natten liggende på bakken.
David bad til Gud for guten. Han fasta, og når han gjekk inn, la han seg på jorda om natta.
De eldste i hans hus kom og ville reise ham opp fra bakken, men han nektet og ville ikke spise sammen med dem.
Dei eldste i huset hans kom og ville reisa han opp frå jorda, men han ville ikkje og åt ikkje saman med dei.
På den sjuende dagen døde barnet. Davids tjenere var redde for å fortelle ham at barnet var dødt, for de sa: «Se, da barnet ennå var i live, talte vi til ham, men han ville ikke høre på oss. Hvordan kan vi da si til ham at barnet er dødt? Han kan komme til å gjøre seg selv noe vondt.»
På den sjuande dagen døydde barnet. Tenarane til David var redde for å fortelja han at barnet var dødt. For dei sa: «Då barnet endå levde, tala vi til han, men han høyrde ikkje på oss. Korleis kan vi då seia til han at barnet er dødt? Han kan gjera noko forferdeleg.»
Men David la merke til at tjenerne hvisket sammen, og han forsto at barnet var dødt. David spurte tjenerne: «Er barnet dødt?» De svarte: «Ja, det er dødt.»
Men David såg at tenarane kviskra seg imellom, og han skjøna at barnet var dødt. David spurde tenarane sine: «Er barnet dødt?» Dei svara: «Ja, det er dødt.»
Da reiste David seg opp fra bakken, vasket seg, salvet seg og skiftet klær. Han gikk inn i Herrens hus og tilba. Så gikk han hjem, og da han ba om det, satte de mat fram for ham, og han spiste.
Då reiste David seg opp frå jorda, vaska seg, salva seg og skifta klede. Han gjekk inn i Herrens hus og tilbad. Så gjekk han heim, bad om mat og åt.
Tjenerne hans sa til ham: «Hva er dette du gjør? Mens barnet levde, fastet du og gråt. Men da barnet døde, reiste du deg og spiste.»
Då sa tenarane hans til han: «Kva er det du gjer? Medan barnet levde, fasta du og gret. Men då barnet døydde, stod du opp og åt.»
Han svarte: «Mens barnet ennå levde, fastet jeg og gråt, for jeg tenkte: Hvem vet? Kanskje Herren vil være meg nådig så barnet får leve.
Han svara: «Medan barnet endå levde, fasta eg og gret, for eg tenkte: Kven veit? Kanskje vil Herren vera nådig mot meg så barnet får leva.
Men nå er det dødt. Hvorfor skulle jeg da faste? Kan jeg bringe det tilbake igjen? Jeg går til det, men det kommer ikke tilbake til meg.»
Men no er det dødt. Kvifor skulle eg då fasta? Kan eg henta det tilbake att? Eg skal gå til det, men det kjem ikkje tilbake til meg.»
Så trøstet David sin kone Batseba. Han gikk inn til henne og lå med henne, og hun fødte en sønn. Hun kalte ham Salomo, og Herren elsket ham.
Så trøysta David Batseba, kona si. Han gjekk inn til henne og låg med henne. Ho fødde ein son, og ho kalla han Salomo. Herren elska han.
Han sendte bud gjennom profeten Natan og ga ham navnet Jedidja, på grunn av Herren.
Herren sende bod gjennom profeten Natan, og han kalla guten Jedidja, for Herrens skuld.
Joab kjempet mot Rabba i Ammon og inntok den kongelige byen.
Joab stridde mot Rabba i Ammon og tok kongsstaden.
Joab sendte budbærere til David og sa: «Jeg har kjempet mot Rabba og har også inntatt vannbyen.
Joab sende bod til David og sa: «Eg har kjempa mot Rabba og har teke vassbyen.
Så samle nå resten av hæren, slå leir mot byen og innta den, så det ikke blir mitt navn som knyttes til den.»
Samla no resten av folket og slå leir mot byen og innta han, så ikkje eg skal innta byen og få namnet mitt knytt til han.»
Da samlet David hele hæren og dro til Rabba. Han kjempet mot byen og inntok den.
Så samla David heile folket og drog til Rabba. Han gjekk til åtak mot byen og tok han.
Han tok kronen av hodet på deres konge. Den veide en talent gull og hadde en edel stein, og den ble satt på Davids hode. Han førte et svært stort bytte ut av byen.
Han tok krona frå hovudet på kongen deira. Ho vog ein talent gull og hadde ein kostbar edelstein. Ho vart sett på hovudet til David. Han førte ut svært mykje hærfang frå byen.
Folket som var der, førte han ut og satte dem til arbeid med sager, jernhakker og jernøkser, og han lot dem arbeide ved teglverkene. Slik gjorde han med alle ammonittenes byer. Så vendte David og hele hæren tilbake til Jerusalem.
Folket som var der, førte han ut og sette dei til arbeid med sager, jernharvar og jernsøkser, og han lét dei arbeida ved teglverka. Slik gjorde han med alle byane til ammonittane. Så drog David og heile hæren tilbake til Jerusalem.
←→