FLOGVIT
.bible

1. KrønikebokKapittel 21

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Satan sto fram mot Israel og egget David til å telle Israel.
Satan reiste seg mot Israel og lokka David til å telja Israel.
David sa til Joab og folkets høvdinger: «Gå og tell Israel fra Be'er-Sjeba til Dan, og bring meg resultatet, så jeg kan vite tallet på dem.»
David sa til Joab og hærførarane: «Gå og tel Israel frå Be'er-Sjeba til Dan, og kom attende til meg med resultatet, så eg kan få vita talet deira.»
Men Joab sa: «Måtte Herren gjøre sitt folk hundre ganger større enn det er! Min herre og konge, er de ikke alle min herres tjenere? Hvorfor krever min herre dette? Hvorfor skal det føre skyld over Israel?»
Men Joab svara: «Måtte Herren gjera folket sitt hundre gonger så talrikt som det er! Herre og konge, er ikkje alle saman tenarar for herren min? Kvifor vil herren min ha dette? Kvifor skal Israel få skuld på seg?»
Men kongens ord sto fast mot Joab. Så dro Joab ut og ferdedes gjennom hele Israel, og deretter kom han tilbake til Jerusalem.
Men kongens ord vann over Joab. Så Joab drog ut og fór gjennom heile Israel, og kom attende til Jerusalem.
Joab ga David tallet på dem som var mønstret: Hele Israel talte én million ett hundre tusen mann som kunne føre sverd, og Juda fire hundre og sytti tusen mann som kunne føre sverd.
Joab gav David talet på dei som var mønstra: I heile Israel var det éin million og eitt hundre tusen mann som kunne føra sverd, og i Juda fire hundre og sytti tusen mann som kunne føra sverd.
Men Levi og Benjamin regnet han ikke med blant dem, for kongens befaling var avskyelig for Joab.
Men Levi og Benjamin talde han ikkje med, for kongens ordre var avskyeleg for Joab.
Dette var ondt i Guds øyne, og han slo Israel.
Dette var vondt i Guds auge, og han slo Israel.
Da sa David til Gud: «Jeg har syndet stort ved å gjøre dette. Men ta nå bort din tjeners skyld, for jeg har handlet svært uforstandig.»
Då sa David til Gud: «Eg har synda stort ved det eg har gjort. Men eg bed deg, ta bort skulda til tenaren din, for eg har handla svært uklokt.»
Herren talte til Gad, Davids seer, og sa:
Herren tala til Gad, sjåaren åt David, og sa:
«Gå og tal til David og si: Så sier Herren: Tre ting legger jeg fram for deg. Velg deg én av dem, så vil jeg la den ramme deg.»
«Gå og sei til David: Så seier Herren: Tre straffer legg eg fram for deg. Vel éi av dei, så skal eg la det råka deg.»
Gad kom til David og sa til ham: «Så sier Herren: Velg selv –
Gad kom til David og sa til han: «Så seier Herren: Ta imot dette:
enten tre år med hungersnød, eller tre måneder på flukt for dine fiender mens fiendens sverd innhenter deg, eller tre dager med Herrens sverd og pest i landet, der Herrens engel sprer ødeleggelse i hele Israels område. Tenk nå over hva jeg skal svare ham som har sendt meg.»
Anten tre år med hungersnaud, eller tre månader der du vert feia bort framfor fiendane dine medan sverdet til motstandarane dine når deg att, eller tre dagar med Herrens sverd – pest i landet, der Herrens engel øydelegg i heile Israels område. Tenk no over kva svar eg skal gje han som sende meg.»
David sa til Gad: «Jeg er i stor nød. La meg falle i Herrens hånd, for hans barmhjertighet er overmåte stor. Men la meg ikke falle i menneskers hånd.»
David sa til Gad: «Eg er i stor naud. Lat meg falla i Herrens hand, for hans miskunn er ovleg stor. Men lat meg ikkje falla i menneskehand.»
Så lot Herren pest komme over Israel, og sytti tusen mann av Israel falt.
Då sende Herren pest over Israel, og sytti tusen mann av Israel fall.
Gud sendte en engel til Jerusalem for å ødelegge den. Men mens han ødela, så Herren det, og han angret ulykken. Han sa til engelen som ødela: «Nok! Trekk nå din hånd tilbake!» Herrens engel sto da ved treskeplassen til jebusitten Ornan.
Gud sende ein engel til Jerusalem for å øydeleggja byen. Men då engelen tok til å øydeleggja, såg Herren det og angra på ulukka. Han sa til engelen som øydela: «No er det nok! Hald handa di attende!» Herrens engel stod då ved treskjeplassen til jebusitten Ornan.
David løftet blikket og så Herrens engel stå mellom jorden og himmelen med et draget sverd i hånden, rettet mot Jerusalem. Da falt David og de eldste, kledd i sekkestrie, ned med ansiktet mot jorden.
David såg opp og fekk auge på Herrens engel, som stod mellom jorda og himmelen med eit drege sverd i handa, retta mot Jerusalem. Då fall David og dei eldste, kledde i sekkestrie, ned på andletet.
David sa til Gud: «Var det ikke jeg som befalte å telle folket? Det er jeg som har syndet og gjort det onde. Men disse, fårene, hva har de gjort? Herre, min Gud, la din hånd ramme meg og min fars hus, men la ikke plagen ramme ditt folk!»
David sa til Gud: «Var det ikkje eg som gav ordre om å telja folket? Det er eg som har synda og gjort det som er vondt. Men desse sauene, kva har dei gjort? Herre, min Gud, lat handa di koma over meg og huset til far min, men ikkje over folket ditt med plage!»
Herrens engel sa til Gad at han skulle si til David: «David må gå opp og reise et alter for Herren på treskeplassen til jebusitten Ornan.»
Herrens engel sa til Gad at han skulle seia til David at han måtte gå opp og reisa eit altar for Herren på treskjeplassen til jebusitten Ornan.
Så gikk David opp etter det ordet Gad hadde talt i Herrens navn.
David gjekk opp, slik som Gad hadde sagt i Herrens namn.
Ornan snudde seg og så engelen. Hans fire sønner som var hos ham, gjemte seg, mens Ornan tresket hvete.
Ornan snudde seg og såg engelen, og dei fire sønene hans gøymde seg saman med han. Ornan heldt på å treskja kveite.
Da David kom bort til Ornan, så Ornan opp og fikk øye på David. Han gikk ut fra treskeplassen og kastet seg ned for David med ansiktet mot jorden.
Då David kom bort til Ornan, såg Ornan opp og fekk auge på David. Han gjekk ut frå treskjeplassen og bøygde seg for David med andletet mot jorda.
David sa til Ornan: «Gi meg denne treskeplassen, så jeg kan bygge et alter for Herren på den. For full pris skal du gi meg den, så plagen kan stanses og holdes borte fra folket.»
David sa til Ornan: «Lat meg få kjøpa denne treskjeplassen av deg, så eg kan byggja eit altar for Herren på han. Sel han til meg for full pris, så plaga kan stansa og halda seg borte frå folket.»
Ornan sa til David: «Ta den! Måtte min herre kongen gjøre det som er godt i hans øyne. Se, jeg gir oksene til brennoffer, treskesledene til ved og hveten til grødeoffer. Alt sammen gir jeg.»
Ornan sa til David: «Ta han! Herre og konge, gjer det som er godt i dine auge. Sjå, eg gjev deg oksane til brennoffer, treskjesleane til brensel og kveiten til grødeoffer. Alt saman gjev eg deg.»
Men kong David sa til Ornan: «Nei, jeg vil kjøpe det for full pris. Jeg vil ikke ta det som er ditt, og gi det til Herren, eller bære fram et brennoffer som ikke har kostet meg noe.»
Men kong David sa til Ornan: «Nei, eg vil kjøpa det for full pris. Eg vil ikkje ta det som er ditt og gje det til Herren, og ikkje ofra brennoffer som ikkje har kosta meg noko.»
Så ga David Ornan seks hundre sekel gull for stedet.
Så gav David Ornan seks hundre gullsjekel for plassen.
Der bygde David et alter for Herren og ofret brennoffer og fredsoffer. Han påkalte Herren, og han svarte ham med ild fra himmelen på brennofferalteret.
David bygde eit altar for Herren der og ofra brennoffer og fredsoffer. Han ropa til Herren, og Herren svara han med eld frå himmelen på brennofferaltaret.
Da sa Herren til engelen, og han stakk sverdet tilbake i sliren.
Då baud Herren engelen å stikka sverdet sitt attende i slira.
På den tiden, da David så at Herren hadde svart ham på jebusitten Ornans treskeplass, ofret han der.
På den tida, då David såg at Herren hadde svara han på treskjeplassen til jebusitten Ornan, ofra han der.
For Herrens tabernakel, som Moses hadde laget i ørkenen, og brennofferalteret, sto på den tiden på offerhaugen i Gibeon.
For Herrens bustad, som Moses hadde laga i øydemarka, og brennofferaltaret, var på den tida på offerhaugen i Gibeon.
Men David kunne ikke gå dit for å søke Gud, for han var grepet av frykt for Herrens engels sverd.
Men David kunne ikkje gå dit for å søkja Gud, for han var skremd av sverdet til Herrens engel.
←→