FLOGVIT
.bible

5. MosebokKapittel 33

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Dette er velsigninga som Moses, Guds mann, lyste over Israels born før han døydde.
וְזֹ֣את הַבְּרָכָ֗ה אֲשֶׁ֨ר בֵּרַ֥ךְ מֹשֶׁ֛ה אִ֥ישׁ הָאֱלֹהִ֖ים אֶת־בְּנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֑ל לִפְנֵ֖י מוֹתֽוֹ׃ ‬
Han sa: Herren kom frå Sinai, han steig opp frå Se'ir for dei, han stråla fram frå Paran-fjellet og kom frå titusental av heilage. Frå hans høgre hand kom ein eldlov for dei.
וַיֹּאמַ֗ר יְהוָ֞ה מִסִּינַ֥י בָּא֙ וְזָרַ֤ח מִשֵּׂעִיר֙ לָ֔מוֹ הוֹפִ֙יעַ֙ מֵהַ֣ר פָּארָ֔ן וְאָתָ֖ה מֵרִבְבֹ֣ת קֹ֑דֶשׁ מִֽימִינ֕וֹ *אשדת **אֵ֥שׁ **דָּ֖ת לָֽמוֹ׃ ‬
Ja, han elskar folka. Alle dine heilage er i di hand, og dei sit ved føtene dine og tek imot orda dine.
אַ֚ף חֹבֵ֣ב עַמִּ֔ים כָּל־קְדֹשָׁ֖יו בְּיָדֶ֑ךָ וְהֵם֙ תֻּכּ֣וּ לְרַגְלֶ֔ךָ יִשָּׂ֖א מִדַּבְּרֹתֶֽיךָ׃ ‬
Han vart konge i Jesjurun då leiarane i folket samla seg, alle Israels stammar saman.
וַיְהִ֥י בִישֻׁר֖וּן מֶ֑לֶךְ בְּהִתְאַסֵּף֙ רָ֣אשֵׁי עָ֔ם יַ֖חַד שִׁבְטֵ֥י יִשְׂרָאֵֽל׃ ‬
Lat Ruben leva og ikkje døy, og lat ikkje mennene hans vera få i tal.
יְחִ֥י רְאוּבֵ֖ן וְאַל־יָמֹ֑ת וִיהִ֥י מְתָ֖יו מִסְפָּֽר׃ ס ‬
Og dette sa han om Juda: Høyr, Herre, Judas røyst, og før han heim til folket sitt. Med hendene sine streid han for dei; ver du ei hjelp mot fiendane hans.
וְזֹ֣את לִֽיהוּדָה֮ וַיֹּאמַר֒ שְׁמַ֤ע יְהוָה֙ ק֣וֹל יְהוּדָ֔ה וְאֶל־עַמּ֖וֹ תְּבִיאֶ֑נּוּ יָדָיו֙ רָ֣ב ל֔וֹ וְעֵ֥זֶר מִצָּרָ֖יו תִּהְיֶֽה׃ ס ‬
Om Levi sa han: Din tummim og din urim høyrer din trufaste til, han som du prøvde ved Massa, han du stridde med ved Meriba-vatnet.
וּלְלֵוִ֣י אָמַ֔ר תֻּמֶּ֥יךָ וְאוּרֶ֖יךָ לְאִ֣ישׁ חֲסִידֶ֑ךָ אֲשֶׁ֤ר נִסִּיתוֹ֙ בְּמַסָּ֔ה תְּרִיבֵ֖הוּ עַל־מֵ֥י מְרִיבָֽה׃ ‬
Han som sa om far sin og mor si: «Eg ser dei ikkje,» og som ikkje kjende brørne sine og ikkje visste av borna sine. For dei heldt fast på ordet ditt og tok vare på pakta di.
הָאֹמֵ֞ר לְאָבִ֤יו וּלְאִמּוֹ֙ לֹ֣א רְאִיתִ֔יו וְאֶת־אֶחָיו֙ לֹ֣א הִכִּ֔יר וְאֶת־*בנו **בָּנָ֖יו לֹ֣א יָדָ֑ע כִּ֤י שָֽׁמְרוּ֙ אִמְרָתֶ֔ךָ וּבְרִֽיתְךָ֖ יִנְצֹֽרוּ׃ ‬
Dei lærer Jakob dine rettar og Israel di lov. Dei legg røykjelse for nasen din og heiloffer på altaret ditt.
יוֹר֤וּ מִשְׁפָּטֶ֙יךָ֙ לְיַעֲקֹ֔ב וְתוֹרָתְךָ֖ לְיִשְׂרָאֵ֑ל יָשִׂ֤ימוּ קְטוֹרָה֙ בְּאַפֶּ֔ךָ וְכָלִ֖יל עַֽל־מִזְבְּחֶֽךָ׃ ‬
Velsign hans kraft, Herre, og ha hugnad i det hendene hans gjer. Knus hoftene på dei som reiser seg mot han, og på dei som hatar han, så dei ikkje reiser seg att.
בָּרֵ֤ךְ יְהוָה֙ חֵיל֔וֹ וּפֹ֥עַל יָדָ֖יו תִּרְצֶ֑ה מְחַ֨ץ מָתְנַ֧יִם קָמָ֛יו וּמְשַׂנְאָ֖יו מִן־יְקוּמֽוּן׃ ס ‬
Om Benjamin sa han: Han som Herren elskar, skal bu trygt hos han. Han vernar han heile dagen, og mellom skuldrane hans bur han.
לְבִנְיָמִ֣ן אָמַ֔ר יְדִ֣יד יְהֹוָ֔ה יִשְׁכֹּ֥ן לָבֶ֖טַח עָלָ֑יו חֹפֵ֤ף עָלָיו֙ כָּל־הַיּ֔וֹם וּבֵ֥ין כְּתֵיפָ֖יו שָׁכֵֽן׃ ס ‬
Om Josef sa han: Velsigna av Herren er landet hans, med det beste frå himmelen ovanfor, med dogg, og med djupet som ligg der nede.
וּלְיוֹסֵ֣ף אָמַ֔ר מְבֹרֶ֥כֶת יְהֹוָ֖ה אַרְצ֑וֹ מִמֶּ֤גֶד שָׁמַ֙יִם֙ מִטָּ֔ל וּמִתְּה֖וֹם רֹבֶ֥צֶת תָּֽחַת׃ ‬
Med det ypparste frå dei eldgamle fjella og det beste frå dei evige haugane.
וּמֵרֹ֖אשׁ הַרְרֵי־קֶ֑דֶם וּמִמֶּ֖גֶד גִּבְע֥וֹת עוֹלָֽם׃ ‬
Med det beste frå jorda og alt ho rommar, og velviljen frå han som budde i tornebusken. Lat dette koma over hovudet til Josef, over issen til han som er fyrste mellom brørne sine.
וּמִמֶּ֗גֶד אֶ֚רֶץ וּמְלֹאָ֔הּ וּרְצ֥וֹן שֹׁכְנִ֖י סְנֶ֑ה תָּב֙וֹאתָה֙ לְרֹ֣אשׁ יוֹסֵ֔ף וּלְקָדְקֹ֖ד נְזִ֥יר אֶחָֽיו׃ ‬
Som den fyrstefødde oksen er hans herlegdom, og horna hans er som horn av villokse. Med dei stangast han folka ned, alle til endane av jorda. Slik er Efraims titusental, slik er Manasses tusental.
בְּכ֨וֹר שׁוֹר֜וֹ הָדָ֣ר ל֗וֹ וְקַרְנֵ֤י רְאֵם֙ קַרְנָ֔יו בָּהֶ֗ם עַמִּ֛ים יְנַגַּ֥ח יַחְדָּ֖ו אַפְסֵי־אָ֑רֶץ וְהֵם֙ רִבְב֣וֹת אֶפְרַ֔יִם וְהֵ֖ם אַלְפֵ֥י מְנַשֶּֽׁה׃ ס ‬
Om Sebulon sa han: Gled deg, Sebulon, når du dreg ut, og du, Jissakar, i telta dine.
וְלִזְבוּלֻ֣ן אָמַ֔ר שְׂמַ֥ח זְבוּלֻ֖ן בְּצֵאתֶ֑ךָ וְיִשָּׂשכָ֖ר בְּאֹהָלֶֽיךָ׃ ‬
Dei kallar folkeslag til fjellet, der ofrar dei rettferdige offer. For dei syg til seg rikdomen frå havet og skattane som er gøymde i sanden.
עַמִּים֙ הַר־יִקְרָ֔אוּ שָׁ֖ם יִזְבְּח֣וּ זִבְחֵי־צֶ֑דֶק כִּ֣י שֶׁ֤פַע יַמִּים֙ יִינָ֔קוּ וּשְׂפוּנֵ֖י טְמ֥וּנֵי חֽוֹל׃ ס ‬
Om Gad sa han: Velsigna er han som gjev Gad rom. Han legg seg ned som ei løve og riv arm og hovud av.
וּלְגָ֣ד אָמַ֔ר בָּר֖וּךְ מַרְחִ֣יב גָּ֑ד כְּלָבִ֣יא שָׁכֵ֔ן וְטָרַ֥ף זְר֖וֹעַ אַף־קָדְקֹֽד׃ ‬
Han såg ut den beste delen for seg, for der var lovgjevaren sin lut gøymd. Han gjekk fram i brodden med hovdingane i folket, han fullførte Herrens rettferd og hans dommar saman med Israel.
וַיַּ֤רְא רֵאשִׁית֙ ל֔וֹ כִּי־שָׁ֛ם חֶלְקַ֥ת מְחֹקֵ֖ק סָפ֑וּן וַיֵּתֵא֙ רָ֣אשֵׁי עָ֔ם צִדְקַ֤ת יְהוָה֙ עָשָׂ֔ה וּמִשְׁפָּטָ֖יו עִם־יִשְׂרָאֵֽל׃ ס ‬
Om Naftali sa han: Naftali er mett av nåde og full av Herrens velsigning. Sjøen og sørlandet skal han eiga.
וּלְנַפְתָּלִ֣י אָמַ֔ר נַפְתָּלִי֙ שְׂבַ֣ע רָצ֔וֹן וּמָלֵ֖א בִּרְכַּ֣ת יְהוָ֑ה יָ֥ם וְדָר֖וֹם יְרָֽשָׁה׃ ס ‬
Om Asjer sa han: Velsigna mellom sønene er Asjer. Lat han vera den brørne likar best, og lat han duppa foten sin i olje.
וּלְאָשֵׁ֣ר אָמַ֔ר בָּר֥וּךְ מִבָּנִ֖ים אָשֵׁ֑ר יְהִ֤י רְצוּי֙ אֶחָ֔יו וְטֹבֵ֥ל בַּשֶּׁ֖מֶן רַגְלֽוֹ׃ ‬
Det finst ingen som Gud, Jesjurun! Han rid over himmelen for å hjelpa deg, over skyene i sin velde.
אֵ֥ין כָּאֵ֖ל יְשֻׁר֑וּן רֹכֵ֤ב שָׁמַ֙יִם֙ בְעֶזְרֶ֔ךָ וּבְגַאֲוָת֖וֹ שְׁחָקִֽים׃ ‬
Ein bustad er den evige Gud, og her nede er evige armar. Han driv fienden bort framfor deg og seier: «Gjer ende på dei!»
מְעֹנָה֙ אֱלֹ֣הֵי קֶ֔דֶם וּמִתַּ֖חַת זְרֹעֹ֣ת עוֹלָ֑ם וַיְגָ֧רֶשׁ מִפָּנֶ֛יךָ אוֹיֵ֖ב וַיֹּ֥אמֶר הַשְׁמֵֽד׃ ‬
Israel bur trygt for seg sjølv. Jakobs auge ser eit land med korn og ny vin, og himmelen dryp av dogg.
וַיִּשְׁכֹּן֩ יִשְׂרָאֵ֨ל בֶּ֤טַח בָּדָד֙ עֵ֣ין יַעֲקֹ֔ב אֶל־אֶ֖רֶץ דָּגָ֣ן וְתִיר֑וֹשׁ אַף־שָׁמָ֖יו יַֽעַרְפוּ טָֽל׃ ‬
Sæl er du, Israel! Kven er som du, eit folk frelst av Herren? Han er skjoldet som hjelper deg og sverdet som er din herlegdom. Fiendane dine skal krypa for deg, og du skal trø på høgdene deira.
אַשְׁרֶ֨יךָ יִשְׂרָאֵ֜ל מִ֣י כָמ֗וֹךָ עַ֚ם נוֹשַׁ֣ע בַּֽיהוָ֔ה מָגֵ֣ן עֶזְרֶ֔ךָ וַאֲשֶׁר־חֶ֖רֶב גַּאֲוָתֶ֑ךָ וְיִכָּֽחֲשׁ֤וּ אֹיְבֶ֙יךָ֙ לָ֔ךְ וְאַתָּ֖ה עַל־בָּמוֹתֵ֥ימוֹ תִדְרֹֽךְ׃ ס ‬
←→