FLOGVIT
Tema
.bible

JobKapittel 10

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Jeg er inderlig lei av livet. Jeg vil gi fritt utløp for min klage, jeg vil tale i min bitre smerte.
Sjela mi er lei av livet mitt, eg vil sleppa laus mi klage, eg vil tala ut frå mi bitre sjel.
Jeg vil si til Gud: Ikke døm meg skyldig! La meg få vite hvorfor du strider mot meg.
Eg vil seia til Gud: Døm meg ikkje skuldig! Lat meg vita kvifor du strir mot meg.
Er det godt for deg å undertrykke, å forkaste dine henders verk, mens du lar ditt lys skinne over de ugudeliges planer?
Er det godt for deg å undertrykkja, å vraka det hendene dine har laga, medan du let lyset ditt skina over dei ugudelege sine planar?
Har du øyne av kjøtt? Ser du slik et menneske ser?
Har du auge av kjøt? Ser du slik som menneske ser?
Er dine dager som et menneskes dager, eller dine år som en manns levetid,
Er dagane dine som dagane til eit menneske, eller åra dine som åra til ein mann?
at du leter etter min synd og gransker etter min misgjerning?
Sidan du leitar etter mi skuld og granskar etter mi synd?
Du vet at jeg ikke er skyldig, og likevel er det ingen som kan redde meg fra din hånd.
Endå du veit at eg ikkje er skuldig, kan ingen berga meg frå di hand.
Dine hender formet meg og skapte meg helt og fullt, men nå vender du deg om og ødelegger meg.
Hendene dine har forma meg og skapt meg heilt og fullt, og så vil du øydeleggja meg?
Husk at du formet meg som leire, og til støv skal du føre meg tilbake.
Kom i hug at du forma meg som leire, og til støv vil du føra meg attende?
Har du ikke helt meg ut som melk og latt meg stivne som ost?
Helte du meg ikkje ut som mjølk og let meg storkna som ost?
Du kledde meg med hud og kjøtt og vevde meg sammen med ben og sener.
Du kledde meg med hud og kjøt og vov meg saman med bein og sener.
Liv og nåde ga du meg, og ditt tilsyn bevarte min ånd.
Du gav meg liv og nåde, og di omsorg har verna ånda mi.
Men dette skjulte du i ditt hjerte, jeg vet at dette var din plan.
Men dette gøymde du i hjartet ditt, eg veit at dette var din plan.
Om jeg synder, holder du øye med meg og lar meg ikke gå fri for min skyld.
Om eg syndar, vaktar du meg, og du frikjenner meg ikkje for mi skuld.
Er jeg skyldig, ve meg! Er jeg rettferdig, kan jeg likevel ikke løfte mitt hode, for jeg er mett av skam – se på min elendighet!
Om eg er skuldig, ve meg! Og er eg rettferdig, kan eg likevel ikkje lyfta hovudet, mett av skam – sjå mi elende!
Og reiser jeg hodet stolt, jakter du på meg som en løve og viser igjen din underfulle makt mot meg.
Og lyftar eg hovudet, jaktar du meg som ei løve og viser att di underfulle makt mot meg.
Du fører stadig nye vitner mot meg og øker din vrede mot meg, bølge etter bølge av tropper mot meg.
Du fører nye vitne mot meg og aukar vreiden din mot meg, hær etter hær kjem over meg.
Hvorfor lot du meg komme ut av mors liv? Jeg skulle ha utåndet før noe øye så meg.
Kvifor førte du meg ut av mors liv? Gjev eg hadde anda ut før noko auge såg meg.
Da ville jeg vært som om jeg aldri hadde eksistert, båret fra mors liv rett til graven.
Då hadde eg vore som om eg aldri hadde funnest, førd frå mors liv rett til grava.
Er ikke mine dager få? Hold opp, og vend deg bort fra meg, så jeg kan kjenne litt trøst,
Er ikkje dagane mine få? Hald opp og lat meg vera, så eg kan gleda meg litt.
før jeg går bort og ikke vender tilbake, til mørkets og dødsskyggens land,
Før eg går bort og ikkje kjem att, til landet med mørker og dødsskugge.
et land med dypt mørke som natten selv, med dødsskygge og uten orden, hvor selv lyset er som mørke.
Eit land av djupt mørker som natta sjølv, av dødsskugge og utan orden, der lyset er som mørkret.
←→