FLOGVIT
Tema
.bible

JobKapittel 20

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Da tok Sofar fra Na'ama til orde og sa:
Då tok Sofar frå Na'ama til orde og sa:
Mine urolige tanker driver meg til å svare, på grunn av opprøret i mitt indre.
Difor driv tankane mine meg til å svara, og difor er det uro i meg.
Jeg hører irettesettelse som krenker meg, og min forstand driver meg til å svare.
Eg høyrer irettesetjing som vanærar meg, og ånda mi svarar meg ut frå mi innsikt.
Vet du ikke dette fra gammel tid, helt siden mennesket ble satt på jorden?
Veit du ikkje dette frå eldgammal tid, frå mennesket vart sett på jorda?
At de ugudeliges jubel er kortvarig, og hyklerens glede varer bare et øyeblikk?
At jubelen til dei gudlause er kortvarig, og gleda til den gudsfornektande varer berre eit augeblink.
Selv om hans storhet når opp til himmelen, og hans hode når opp til skyene,
Sjølv om stordomen hans når opp til himmelen, og hovudet hans rører ved skyene,
skal han gå til grunne for alltid, lik sin egen møkk. De som så ham, vil spørre: Hvor er han?
skal han gå til grunne for alltid som sin eigen avføring. Dei som såg han, skal seia: Kvar er han?
Som en drøm flyr han bort og blir ikke funnet, han jages bort som et nattlig syn.
Som ein draum flyg han bort og blir ikkje funnen, han blir jaga vekk som eit syn om natta.
Øyet som så ham, ser ham ikke mer, og hans sted skuer ham ikke lenger.
Auget som såg han, skal ikkje sjå han meir, og staden hans skal ikkje lenger skoda han.
Hans barn må søke de fattiges gunst, og hans egne hender må gi tilbake hans rikdom.
Borna hans må tryggja dei fattige, og hendene hans må gje attende rikdomen hans.
Hans ben var fulle av ungdomskraft, men den skal legge seg i støvet sammen med ham.
Beina hans var fulle av ungdomskraft, men no skal dei liggja med han i støvet.
Selv om ondskap smaker søtt i hans munn, og han gjemmer den under tungen,
Sjølv om det vonde smakar søtt i munnen hans, og han gøymer det under tunga,
selv om han sparer på den og ikke vil gi slipp på den, men holder den tilbake i ganen,
sjølv om han sparer på det og ikkje slepper det, men held det attende i ganen,
så forvandles maten i hans innvoller til slangegift i hans indre.
då blir maten hans omskapt i magen hans til gift frå hoggorm i innvollane hans.
Rikdommen han slukte, kaster han opp igjen. Gud driver den ut av hans buk.
Han slukte rikdom, men må spy han opp att. Gud driv han ut or magen hans.
Han suger til seg slangers gift, huggormens tunge dreper ham.
Han syg til seg gift frå hoggorm, tunga til ein giftig slange drep han.
Han får ikke se strømmene, elvene som flyter med honning og fløte.
Han skal ikkje få sjå bekkane som renn, elvane som fløymer av honning og smør.
Han må gi tilbake det han har strevd for uten å kunne svelge det. Han får ikke glede seg over sin handelsfortjeneste.
Han må gje attende det han har arbeidt for og kan ikkje svelgja det. Han får ikkje gleda seg over vinsten av handelen sin.
For han knuste og forlot de fattige, han røvet et hus han ikke hadde bygd.
For han knuste og forlét dei fattige, han rana eit hus han ikkje har bygt.
For han kjente ingen ro i sin buk, med sine skatter kan han ikke redde seg.
For han kjende ikkje ro i sitt begjær, han kan ikkje berga seg med skattane sine.
Ingenting unnslapp hans grådighet, derfor varer ikke hans velstand.
Ingenting unngjekk grådigskapen hans, difor varer ikkje velstanden hans.
Midt i hans overflod kommer han i nød, alle de lidende legger hånd på ham.
Midt i sin overflod kjem han i naud, kvar hand av den som slit råkar han.
Når han skal fylle sin buk, sender Gud sin brennende vrede over ham og lar den regne ned over ham mens han spiser.
Når han skal fylla magen sin, sender Gud sin brennande vreide over han og lèt det regna over han medan han et.
Flykter han fra jernvåpenet, gjennomborer kobberbuen ham.
Han flyktar frå jernvåpen, men ein koparboge gjennomborer han.
Han drar det ut, og det kommer ut av kroppen, den blinkende spissen ut av gallen hans. Redsler kommer over ham.
Han dreg pila ut, og ho kjem ut av kroppen, den blenkjande spissen kjem ut av gallen hans. Redsle kjem over han.
Alt mørke er gjemt for hans skatter. En ild som ingen har tent, fortærer ham og ødelegger den som er igjen i hans telt.
Berre mørker ventar på skattane hans. Ein eld som ingen har blåse på, fortærer han. Det går ille med den som er att i teltet hans.
Himmelen avslører hans skyld, og jorden reiser seg mot ham.
Himmelen openberrar skulda hans, og jorda reiser seg mot han.
Hans hus' avling blir ført bort, skyllet bort på Guds vredes dag.
Avlinga i huset hans blir ført bort, skylt vekk på vreidens dag.
Dette er det ugudelige menneskets lodd fra Gud, den arv Gud har bestemt for ham.
Dette er lagnaden til det gudlause mennesket frå Gud, arven Gud har fastsett for han.
←→