FLOGVIT
Tema
.bible

JobKapittel 31

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Jeg har gjort en pakt med mine øyne; hvordan skulle jeg da kunne se med begjær på en jomfru?
Eg har gjort ei pakt med auga mine; korleis skulle eg då sjå med lyst på ei jomfru?
For hva er Guds del fra det høye, hvilken arv fra Den Allmektige i himmelen?
Kva del ville eg då få frå Gud der oppe, kva arv frå Den Allmektige i det høge?
Er det ikke ulykke for den urettferdige, og undergang for dem som gjør ondt?
Er det ikkje ulukke for den urettferdige, og undergang for dei som gjer urett?
Ser han ikke mine veier og teller alle mine skritt?
Ser ikkje han mine vegar, og tel alle mine steg?
Hvis jeg har vandret med falskhet, og min fot har hastet mot svik –
Om eg har vandra med løgn, og foten min har hasta mot svik,
la ham veie meg på rettferdighetens vekt, så Gud kan kjenne min uskyld!
lat han vega meg på rettferdig vekt, så Gud kan sjå min uskuld!
Hvis mine skritt har veket av fra veien, og mitt hjerte har fulgt mine øyne, og noen flekk har klebet ved mine hender –
Om stega mine har bøygd av frå vegen, og hjartet mitt har følgt etter auga mine, og det har hanga noko ureint ved hendene mine,
da la meg så og en annen spise, og la mine avlinger bli rykket opp med rot!
då lat meg så og ein annan eta, og lat avkoma mi rykkjast opp med rot!
Hvis mitt hjerte har latt seg forføre av en kvinne, og jeg har luret ved min nestes dør –
Om hjartet mitt har late seg lokka av ei kvinne, og eg har lura ved døra til grannen min,
da la min kone male korn for en annen, og la andre menn ligge med henne!
då lat kona mi mala for ein annan, og lat andre menn bøya seg over henne!
For dette er en skammelig gjerning, en synd som fortjener dom.
For det ville vera skammeleg synd, ei misgjerning for dommarane.
For det er en ild som fortærer helt til dødsriket, og som ville rykke opp all min avling med rot.
For det er ein eld som fortærer til avgrunnen, og som ville øydeleggja heile mi avling med rot.
Hvis jeg har avvist min tjeners eller tjenestekvinnes rett når de hadde en sak mot meg –
Om eg har avvist retten til tenaren min eller tenestekona mi når dei hadde sak mot meg,
hva skulle jeg da gjøre når Gud reiser seg? Når han krever regnskap, hva skulle jeg svare ham?
kva skulle eg då gjera når Gud reiser seg? Når han krev rekneskap, kva skulle eg svara han?
Har ikke han som skapte meg i mors liv, også skapt ham? Og formet oss i det samme morsliv?
Har ikkje han som skapte meg i mors liv, også skapt dei? Var det ikkje den same som forma oss i morslivet?
Hvis jeg har nektet de fattige det de ønsket, eller latt enkens øyne tæres bort av gråt,
Om eg har nekta dei fattige det dei ønskte, eller late auga til enkja slokna,
hvis jeg har spist mitt brød alene uten å dele med den farløse –
om eg har ete brødet mitt åleine, utan at den farlause fekk eta av det,
Nei, fra min ungdom vokste han opp hos meg som hos en far, og fra mors liv har jeg veiledet enken.
nei, frå ungdomen av har eg fostra han som ein far, og frå mors liv har eg leia henne –
Hvis jeg har sett noen gå til grunne fordi han manglet klær, eller en fattig uten noe å dekke seg med,
om eg har sett nokon gå til grunne utan klede, eller ein fattig utan noko å dekkja seg med,
hvis ikke hans lender har velsignet meg, da han varmet seg med ull fra mine lam,
om ikkje lenda hans har velsigna meg, og han vart varma av ulla frå sauene mine,
hvis jeg har løftet min hånd mot den farløse fordi jeg så at jeg hadde støtte i porten –
om eg har løfta handa mi mot den farlause fordi eg såg at eg hadde støtte i porten,
da la min skulder falle fra skulderleddet, og min arm brytes fra sitt rør!
lat då skuldra mi falla frå nakken, og armen min brotna frå leddet!
For Guds straff var en skrekk for meg, og for hans majestet kunne jeg ikke bestå.
For eg har frykta ulukke frå Gud, og mot hans majestet kunne eg ikkje stå.
Hvis jeg har satt min lit til gull, eller sagt til det fine gullet: 'Du er min trygghet!'
Om eg har sett mi lit til gullet og sagt til det fine gullet: 'Du er mi tryggleik,'
Hvis jeg har gledet meg over at min rikdom var stor, og at min hånd hadde samlet mye,
om eg har gledd meg over at rikdomen min var stor, og over alt det handa mi hadde vunne,
hvis jeg har sett på solen når den lyste, eller månen når den vandret i sin prakt,
om eg har sett på sola då ho lyste, eller på månen som gjekk fram i sin prakt,
og mitt hjerte i hemmelighet lot seg forføre, så min hånd sendte dem et kyss fra min munn –
og hjartet mitt lét seg lokka i løynd, så handa mi sende dei eit kyss frå munnen min,
også dette ville være en synd som fortjener dom, for da hadde jeg fornektet Gud i det høye.
då ville også det vera ei misgjerning for dommarane, for då hadde eg fornekta Gud der oppe.
Hvis jeg har gledet meg over min fiendes ulykke, og frydet meg når ulykken rammet ham –
Om eg har gledt meg over ulukka til fienden min, og jubla då vondt ramma han,
Nei, jeg har ikke latt min gane synde ved å ønske hans sjel forbannelse.
nei, eg har ikkje late munnen min synda ved å ønskja død over han med ei forbanning,
Har ikke mennene i mitt telt sagt: 'Hvem kan finne noen som ikke er blitt mett av hans mat?'
om ikkje folka i teltet mitt har sagt: 'Kven kan visa oss nokon som ikkje har vorte mett av kjøtet hans?'
Den fremmede måtte ikke overnatte ute; jeg åpnet mine dører for den veifarende.
Den framande trong ikkje overnatta ute, eg opna døra mi for den vegfarande.
Hvis jeg har skjult mine synder som mennesker gjør, og gjemt min skyld i mitt indre,
Om eg har løynt brotsverka mine slik Adam gjorde, og gøymt synda mi i barmen,
fordi jeg fryktet den store mengden og slektenes forakt skremte meg, så jeg tidde og ikke gikk ut av døren –
fordi eg frykta den store mengda, og var redd for slektene sin forakt, så eg tagde og ikkje gjekk ut gjennom døra –
Å, om jeg bare hadde en som ville høre på meg! Her er mitt merke – la Den Allmektige svare meg! Og den anklagen min motstander har skrevet –
Å, om eg hadde nokon som ville høyra på meg! Sjå, her er mi underskrift – lat Den Allmektige svara meg! Lat motparten min skriva eit skrift!
sannelig, jeg ville bære den på min skulder, jeg ville binde den på meg som en krone!
Sanneleg, eg ville bera det på skuldra mi, eg ville binda det om meg som ein krans.
Jeg ville fortelle ham hvert av mine skritt; som en fyrste ville jeg tre frem for ham.
Eg ville leggja fram for han talet på stega mine, som ein fyrste ville eg stiga fram for han.
Hvis min jord har ropt mot meg, og dens furer har grått sammen,
Om jorda mi ropar mot meg, og fòrene hennar græt saman,
hvis jeg har spist dens avling uten betaling og tatt livet av dens eiere –
om eg har ete grøda hennar utan betaling, og teke livet av dei som eigde henne,
da la torner vokse i stedet for hvete, og ugress i stedet for bygg! Her ender Jobs ord.
lat då torn veksa i staden for kveite, og ugras i staden for bygg! Her endar orda frå Job.
←→