FLOGVIT
.bible

JobKapittel 41

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Se, håpet om ham blir gjort til skamme. Blir ikke enhver slått til jorden bare ved synet av ham?
Sjå, vona om å vinna over han vert sviken; ein vert kasta til jorda berre ved synet av han.
Ingen er så dristig at han våger å vekke ham. Hvem kan da stå foran meg?
Ingen er så djerv at han tør vekkja han. Kven kan då stå framfor meg?
Hvem har gitt meg noe først, så jeg må gjengjelde det? Alt under himmelen tilhører meg.
Kven har gjeve meg noko først, så eg må løna han att? Alt under himmelen høyrer meg til.
Jeg vil ikke tie om hans lemmer, om hans veldige kraft og vakre kroppsbygning.
Eg vil ikkje teia om lemene hans, om krafta hans og den fagre skapnaden hans.
Hvem kan avdekke hans ytre kledning? Hvem kan trenge inn gjennom hans doble panser?
Kven kan riva av han det ytre plagget? Kven kan trengja inn mellom dei doble kjevane hans?
Hvem kan åpne dørene til hans gap? Rundt tennene hans hersker redsel.
Kven kan opna dørene til andletet hans? Rundt tennene hans rår redsle.
Hans stolthet er rader av skjold, lukket med tett forsegling.
Ryggen hans er rekkjer av skjold, tett attlatne som med segl.
Det ene ligger tett inntil det andre, ikke en pust kan trenge inn mellom dem.
Dei ligg så tett saman at ikkje luft kan koma imellom dei.
De henger sammen med hverandre, de griper inn i hverandre og kan ikke skilles.
Dei heng fast i kvarandre, dei grip inn i kvarandre og kan ikkje skiljast.
Når han nyser, stråler det lys, og øynene hans er som morgenrødens øyelokk.
Når han nys, blikar det ljos, og augo hans er som morgonroden sine augnelok.
Fra munnen hans farer flammer ut, gnister av ild spruter frem.
Frå kjeften hans fer det faklar, eldgnestar sprutar ut.
Fra neseborene hans stiger røyk, som fra en kokende gryte over brennende siv.
Frå nasebora hans stig det røyk, som frå ein gryte som vert blåsen over siveld.
Hans pust tenner glør, og flammer slår ut fra hans munn.
Pusten hans tenner glør, og loge slår ut frå kjeften hans.
I nakken hans bor styrke, og redsel danser foran ham.
I nakken hans bur det styrke, og redsle spring framfor han.
Kjøttfoldene på kroppen hans henger tett sammen, de er fast støpt på ham og kan ikke rokkes.
Kjøtfaldene hans heng fast saman, dei er støypte på han og kan ikkje rokkast.
Hjertet hans er støpt som stein, hardt som den nedre kvernsteinen.
Hjartet hans er støypt som stein, hardt som den nedste kvernsteinen.
Når han reiser seg, gripes de mektige av frykt, av forferdelse famler de seg vill.
Når han reiser seg, vert dei mektige redde; dei famlar av forfærding.
Sverdet som treffer ham, har ingen virkning, heller ikke spyd, kastevåpen eller brynje.
Om sverdet råkar han, bit det ikkje, korkje spyd, kastespyd eller brynje.
Jern regner han som strå, og bronse som råttent tre.
Han reknar jern som halm, bronse som rotnande tre.
Piler jager ham ikke på flukt, slyngesteiner blir som halm for ham.
Piler jagar han ikkje på flukt; slyngesteinar vert som halmstrå for han.
Køller regner han som halmstrå, og han ler av susende spyd.
Klubber reknar han som halmstrå, og han ler av susande spyd.
Under buken har han skarpe potteskår, han drar en treskeslede over gjørmen.
Under seg har han skarpe potteskår; han breier ut ei treskjeslegde over gjørma.
Han får dypet til å koke som en gryte, han gjør havet til en salvekjele.
Han får djupet til å koka som ein gryte; han gjer havet til ein salvekrukke.
Bak seg etterlater han en lysende sti, man kan tro at havdypet er gråhåret.
Etter seg let han ein lysande strime; ein skulle tru djupet hadde grått hår.
På jorden finnes ikke hans like, han er skapt uten frykt.
På jorda finst det ingen som er hans like; han er skapt til å vera utan frykt.
Han ser ned på alt som er høyt, han er konge over alle stolte skapninger.
Han ser ned på alt som er høgt; han er konge over alle stolte dyr.
←→