FLOGVIT
.bible

JobKapittel 9

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Da svarte Job og sa:
Då tok Job til orde og sa:
Ja, jeg vet at det er slik. Men hvordan kan et menneske være rettferdig for Gud?
Ja, eg veit at det er slik. Men korleis kan eit menneske vera rettferdig for Gud?
Om han ville føre sak mot ham, kunne han ikke svare ham én gang av tusen.
Om nokon ville føra sak mot han, kunne han ikkje svara han éin gong av tusen.
Han er vis i hjertet og veldig i kraft. Hvem har satt seg opp mot ham og gått uskadd fra det?
Han er vis i hjarta og veldig i kraft. Kven har sett seg opp mot han og gått uskadd frå det?
Han som flytter fjell uten at de vet det, han som velter dem i sin vrede.
Han flyttar fjell utan at dei veit det, han veltar dei i sin vreide.
Han ryster jorden fra dens plass, så dens søyler skjelver.
Han rister jorda ut av staden hennar, så søylene hennar skjelv.
Han befaler solen, og den går ikke opp; han forsegler stjernene.
Han talar til sola, og ho står ikkje opp, og han forseglar stjernene.
Han alene spenner ut himmelen og går på havets høyder.
Han åleine spanar ut himmelen og går på havets høgder.
Han som skapte Bjørnen, Orion og Syvstjernen, og stjernekamrene i sør.
Han laga Karlsvogna, Orion og Sjustjerna og stjernebileta i sør.
Han gjør store ting som ikke kan utforskes, og underfulle gjerninger uten tall.
Han gjer store ting som ikkje kan granskast, og under utan tal.
Se, han går forbi meg, og jeg ser ham ikke; han farer videre, og jeg merker ham ikke.
Sjå, han går forbi meg, og eg ser han ikkje. Han fer framom, og eg merkar han ikkje.
Se, han river bort – hvem kan hindre ham? Hvem vil si til ham: Hva gjør du?
Sjå, han riv bort – kven kan hindra han? Kven kan seia til han: Kva gjer du?
Gud holder ikke tilbake sin vrede; under ham bøyer Rahabs hjelpere seg.
Gud held ikkje vreiden sin tilbake. Under han bøyer Rahabs hjelparar seg.
Hvor mye mindre kan jeg da svare ham og velge mine ord mot ham?
Kor mykje mindre kan då eg svara han og velja ut ord mot han!
Selv om jeg hadde rett, kunne jeg ikke svare; jeg måtte be min dommer om nåde.
Sjølv om eg hadde rett, kunne eg ikkje svara. Eg måtte berre be domaren min om nåde.
Om jeg ropte og han svarte meg, ville jeg ikke tro at han lyttet til min røst.
Om eg ropa og han svara meg, ville eg ikkje tru at han høyrde på røysta mi.
For med en storm knuser han meg og gir meg sår på sår uten grunn.
For med ein storm krossar han meg og aukar såra mine utan grunn.
Han lar meg ikke hente pusten, men fyller meg med bitterhet.
Han lèt meg ikkje henta pusten, men mettar meg med bitterheit.
Gjelder det styrke – se, han er mektig! Gjelder det rett – hvem kan stevne ham?
Gjeld det styrke – han er den mektige! Gjeld det rett – kven kan stemna han?
Om jeg hadde rett, ville min egen munn dømme meg skyldig; var jeg uskyldig, ville han gjøre meg til en fordreid.
Sjølv om eg har rett, dømer munnen min meg skuldig. Sjølv om eg er ulastande, gjer han meg til ein uærleg mann.
Jeg er uskyldig – jeg bryr meg ikke om meg selv; jeg forakter mitt liv.
Eg er ulastande – eg kjenner ikkje meg sjølv lenger, eg foraktar livet mitt.
Det er ett og det samme, derfor sier jeg: Han ødelegger både den uskyldige og den ugudelige.
Det er eitt og det same, difor seier eg: Han gjer ende på både den ulastelege og den ugudelege.
Når svøpen plutselig dreper, spotter han de uskyldiges fortvilelse.
Når svøpa brått drep, spottar han dei uskuldige si prøving.
Jorden er gitt i den ugudeliges hånd; han dekker til dommernes ansikt. Er det ikke han, hvem er det da?
Jorda er gjeven i hendene på dei ugudelege. Han dekkjer til andletet på domarane hennar. Om ikkje han – kven er det då?
Mine dager er raskere enn en løper; de flyr av sted uten å se noe godt.
Dagane mine er snøggare enn ein løpar, dei flyg av stad utan å sjå noko godt.
De farer forbi som sivbåter, som en ørn som slår ned på sitt bytte.
Dei glid forbi som sivbåtar, som ein ørn som stuper ned mot byttet.
Om jeg sier: Jeg vil glemme min klage, jeg vil endre mitt ansikt og muntre meg opp –
Om eg seier: Eg vil gløyma klaga mi, skifta andletsuttrykk og vera glad –
da frykter jeg alle mine smerter; jeg vet at du ikke vil holde meg uskyldig.
då fryktar eg alle mine lidingar, for eg veit at du ikkje frikjenner meg.
Jeg blir funnet skyldig uansett – hvorfor strever jeg da forgjeves?
Eg vert dømd skuldig. Kvifor skal eg då streva fåfengt?
Om jeg vasket meg med snøvann og renset mine hender med lut,
Om eg vaska meg med snøvatn og reinsa hendene mine med lut,
da ville du dyppe meg i gjørmen, så mine egne klær ville avsky meg.
då ville du dukka meg ned i søla, så kleda mine ville styggjast ved meg.
For han er ikke et menneske som meg, så jeg kunne svare ham, så vi kunne gå sammen til retten.
For han er ikkje eit menneske som meg, så eg kunne svara han, så vi kunne møtast i retten.
Det finnes ingen voldgiftsmann mellom oss som kunne legge sin hånd på oss begge.
Det finst ingen meklar mellom oss som kunne leggja handa si på oss begge.
La ham ta sin stav bort fra meg, og la ikke hans redsel skremme meg.
Gjev han tek riset sitt bort frå meg, og lat ikkje redsla for han skremma meg.
Da ville jeg tale og ikke frykte ham, men slik er det ikke med meg nå.
Då ville eg tala utan å frykta han. Men slik er det ikkje med meg.
←→