FLOGVIT
.bible

JobKapittel 39

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Vet du når fjellgeitene føder? Holder du øye med når hindene har rier?
Veit du tida når fjellgeitene føder? Held du auge med når hindane kalvar?
Kan du telle månedene de går drektige, og vet du tiden når de føder?
Kan du telja månadene dei går drektige, og veit du tida når dei føder?
De bøyer seg ned og føder sine unger, de blir kvitt sine veer.
Dei bøyer seg ned og føder ungane sine, dei blir kvitt riene sine.
Ungene deres vokser til og blir sterke ute i det fri, de går bort og kommer ikke tilbake til dem.
Kalvane deira veks seg sterke ute på marka, dei går bort og kjem ikkje attende til dei.
Hvem har sluppet villeselet fri? Hvem har løst båndene til det ville eselet?
Kven har sett villasenet fritt? Kven har løyst banda til det ville asenet?
Jeg har gitt det ødemarken som hjem og saltsletten som bolig.
Eg gav det øydemarka til heim og saltslettene til bustad.
Det ler av byens larm, det hører ikke slavedriverens rop.
Det ler av larmen i byen, det høyrer ikkje ropa frå drivaren.
Det streifer i fjellene etter beite og søker etter alt som er grønt.
Det strøymer omkring i fjella på beite og leitar etter alt som er grønt.
Vil villoksen tjene deg? Vil den bli natten over ved din krybbe?
Vil villoksen tena deg? Vil han stå ved krubba di om natta?
Kan du binde villoksen til plogfuren med tau? Vil den harve dalene etter deg?
Kan du binda villoksen til plogfòra med tau? Vil han harva dalane etter deg?
Kan du stole på den fordi dens kraft er stor? Vil du overlate ditt arbeid til den?
Kan du stola på han fordi krafta hans er stor? Kan du overlata arbeidet ditt til han?
Kan du stole på at den bringer tilbake din sæd og samler kornet til din treskeplass?
Kan du lita på at han kjem att med kornet ditt og samlar det på treskjeplassen din?
Strutsen flakser glad med vingene – men har den storkens vinger og fjær?
Vengene til strutsen slår glad, men er det vengjer og fjører som hjå storken?
For den forlater sine egg på jorden og lar dem varmes i støvet.
For ho legg egga sine på jorda og varmar dei i sanden.
Den glemmer at en fot kan knuse dem, at et vilt dyr kan trampe på dem.
Ho gløymer at ein fot kan knusa dei, at eit villdyr kan trampa på dei.
Den behandler ungene sine hardt, som om de ikke var dens egne. Den frykter ikke at dens strev er forgjeves.
Ho er hard mot ungane sine, som om dei ikkje var hennar. Ho er ikkje redd for at strevet hennar er til fånyttes.
For Gud har nektet den visdom og ikke gitt den forstand.
For Gud lét henne gløyma visdomen og gav henne ikkje del i forstanden.
Men når den løfter seg opp i høyden, ler den av hesten og dens rytter.
Men når ho slår med vengene i høgda, ler ho av hesten og rytaren hans.
Er det du som gir hesten dens styrke? Er det du som kler dens nakke med man?
Er det du som gjev hesten styrke? Er det du som kler nakken hans med manke?
Får du den til å springe som en gresshoppe? Dens stolte fnysen sprer frykt.
Lèt du han skjelva som ei grashoppe? Den majestetiske fnysinginga hans vekkjer redsle.
Den stamper i dalen og frydes over sin kraft, den stormer frem mot våpnene.
Han stampar i dalen og frydar seg i krafta si, han stormar mot våpna.
Den ler av frykten og er ikke redd, den viker ikke tilbake for sverdet.
Han ler av redsla og er ikkje redd, han snur ikkje om for sverdet.
Koggeret rasler mot den, spydet og kastespydet blinker.
Over han klirrar koggeret, blinkande spyd og kastespyd.
Med raseri og iver sluker den avstanden, den tror knapt det er sant når hornet lyder.
Med brak og uro sluker han grunnen, han kan ikkje halda seg når hornet ljomar.
Hver gang hornet lyder, vrinsker den: Hå! Den lukter krigen på lang avstand, hærførernes torden og krigsropene.
Kvar gong hornet ljomar, ropar han: «Ha!» Langt bortefrå verrar han striden, toreropet frå hovdingane og kampskriket.
Er det ved din forstand at hauken svever og brer ut vingene mot sør?
Er det etter din visdom at hauken stig opp og breier ut vengene sine mot sør?
Er det på din befaling at ørnen stiger opp og bygger sitt rede på høye steder?
Er det på di befaling at ørna stig høgt og byggjer reiret sitt på høgda?
Den bor på klippen og overnatter der, på klippetinden og i festningen.
På berget bur ho og held til, på fjellknausen og på borga.
Derfra speider den etter føde, dens øyne ser langt bort.
Derifrå speiar ho etter føde, auga hennar skoda langt bort.
Dens unger slurper blod, og der det ligger falne, er den å finne.
Ungane hennar sluker blod, og der dei drepne ligg, der er ho.
←→