FLOGVIT
.bible

JobKapittel 7

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Er ikke menneskelivet en trelldom på jorden, og dets dager som en dagarbeiders?
Er ikkje livet til mennesket som krigsteneste på jorda, og dagane hans som dagane til ein dagleigar?
Som en trell lengter etter skygge, og som en dagarbeider venter på sin lønn.
Som ein træl som lengtar etter skugge, og som ein dagleigar som ventar på løna si.
Slik har jeg fått tomme måneder i arv, og netter fulle av lidelse er tildelt meg.
Slik har eg fått månader med vonløyse til arv, og netter fulle av møde er tildelt meg.
Når jeg legger meg, tenker jeg: Når skal jeg stå opp? Natten drar ut, og jeg er mett av uro til morgenen gryr.
Når eg legg meg, seier eg: Når skal eg stå opp? Men kvelden dreg ut, og eg er mett av uro til det lysnar.
Min kropp er kledd med mark og skorper av støv, huden min revner og verker.
Kroppen min er kledd med makk og skorpe av støv, huda mi sprekk og væskar.
Mine dager går raskere enn en veverskyttel, og de ender uten håp.
Dagane mine fer snøggare enn ein vevspole, og dei endar utan von.
Husk at mitt liv er som et pust! Mitt øye skal ikke igjen se noe godt.
Hugs at livet mitt er ein pust! Auget mitt skal aldri meir sjå det gode.
Øyet som ser meg nå, skal ikke lenger se meg. Dine øyne er rettet mot meg, men jeg er borte.
Auget til den som ser meg, skal ikkje lenger sjå meg. Augo dine ser mot meg, men eg er ikkje meir.
Som en sky forsvinner og blir borte, slik skal den som går ned til dødsriket, aldri stige opp igjen.
Som ei sky som løyser seg opp og fer bort, slik stig den som går ned i dødsriket aldri opp att.
Han vender aldri tilbake til sitt hus, og hans sted kjenner ham ikke lenger.
Han kjem aldri meir attende til huset sitt, og staden hans kjenner han ikkje meir.
Derfor vil heller ikke jeg holde tilbake min munn. Jeg vil tale i min ånds nød, jeg vil klage i min sjels bitterhet.
Difor vil eg ikkje halda munnen min att. Eg vil tala i mi ånds naud, eg vil klaga i mi sjels bitterheit.
Er jeg havet eller sjøuhyret, siden du setter vakt over meg?
Er eg havet eller eit havuhyre, sidan du set vakt over meg?
Når jeg sier: Min seng skal trøste meg, mitt leie skal lette min klage,
Når eg seier: Senga mi skal trøysta meg, leiet mitt skal bera mi klage,
da skremmer du meg med drømmer og forfærder meg med syner.
då skremmer du meg med draumar og jagar meg med syn.
Derfor foretrekker min sjel kvelning, heller døden enn disse benene mine.
Så sjela mi føretrekkjer å bli kvelt, døden heller enn desse beina mine.
Jeg avskyr livet, jeg vil ikke leve evig. La meg være, for mine dager er bare tomhet.
Eg er motlaus, eg vil ikkje leva for alltid. Lat meg vera, for dagane mine er berre ein pust.
Hva er et menneske at du akter det så høyt, og at du vender ditt hjerte mot det?
Kva er eit menneske, at du gjer så mykje av det, og at du vender hjartet ditt mot det?
Du ser til det hver morgen og prøver det hvert øyeblikk.
Du ser til det kvar morgon og prøver det kvart augneblink.
Hvor lenge vil du ikke vende blikket fra meg og ikke gi meg ro til å svelge mitt spytt?
Kor lenge vil du ikkje venda blikket frå meg, ikkje sleppa meg så eg kan svelgja spyttet mitt?
Har jeg syndet, hva har jeg gjort mot deg, du som vokter mennesket? Hvorfor har du gjort meg til din skyteskive, så jeg er blitt en byrde for meg selv?
Har eg synda, kva har eg gjort mot deg, du som vaktar menneska? Kvifor har du gjort meg til skotmål for deg, så eg er ei bør for meg sjølv?
Hvorfor tilgir du ikke min overtredelse og tar bort min skyld? For snart skal jeg ligge i støvet, og når du søker meg, er jeg ikke mer.
Kvifor tilgjev du ikkje brotet mitt og tek bort mi skuld? For snart skal eg liggja i støvet, og du skal leita etter meg, men eg er ikkje meir.
←→