FLOGVIT
Tema
.bible

JobKapittel 19

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Da svarte Job og sa:
Då svara Job og sa:
Hvor lenge vil dere plage min sjel og knuse meg med ord?
Kor lenge vil de plaga sjela mi og knusa meg med ord?
Allerede ti ganger har dere ydmyket meg, uten skam behandler dere meg hardt.
Ti gonger no har de vanæra meg, de skjemmest ikkje for å fara hardt fram mot meg.
Selv om jeg virkelig har feilet, så er det min egen sak.
Og om eg verkeleg har feila, så blir feilen min hjå meg.
Hvis dere virkelig vil opphøye dere over meg og bruke min skam som bevis mot meg,
Om de verkeleg vil opphøya dykk over meg og bruka mi skam som prov mot meg,
da vit at det er Gud som har gjort meg urett, og han har omringet meg med sitt garn.
så vit då at det er Gud som har gjort meg urett, og han har slege sitt garn kring meg.
Se, jeg roper om vold, men får ikke svar. Jeg skriker om hjelp, men det er ingen rettferdighet.
Sjå, eg ropar om vald, men får ikkje svar; eg ropar om hjelp, men det finst ingen rettferd.
Han har sperret min vei så jeg ikke kan komme forbi, og over mine stier har han lagt mørke.
Han har sperra vegen min så eg ikkje kjem fram, og over stigane mine har han lagt mørker.
Min ære har han tatt fra meg, og kronen har han fjernet fra mitt hode.
Han har teke æra mi frå meg og rive krona av hovudet mitt.
Han river meg ned på alle kanter, og jeg går til grunne. Mitt håp har han rykket opp som et tre.
Han riv meg ned på alle kantar, og eg går til grunne; han har rykt opp vona mi som eit tre.
Hans vrede brenner mot meg, og han regner meg som en av sine fiender.
Vreiden hans loga mot meg, og han reknar meg som ein av fiendane sine.
Hans hærer kommer samlet, de bygger vei mot meg og slår leir rundt mitt telt.
Hærane hans kjem samla, dei byggjer veg mot meg og slår leir rundt teltet mitt.
Mine brødre har han fjernet fra meg, og mine venner har blitt fremmede for meg.
Brørne mine har han drive langt bort frå meg, og dei som kjende meg, har vorte framande for meg.
Mine slektninger har forlatt meg, og mine nærmeste har glemt meg.
Slektningane mine har forlate meg, og vennene mine har gløymt meg.
De som bor i mitt hus og mine tjenestepiker regner meg som en fremmed. Jeg er blitt en utlending i deres øyne.
Dei som bur i huset mitt, og tenestejentene mine reknar meg som ein framand; eg har vorte ein utlending i deira auge.
Jeg kaller på min tjener, men han svarer ikke, selv om jeg trygler ham med min egen munn.
Eg ropar på tenaren min, men han svarar ikkje; med eigen munn må eg bønfalla han.
Min pust er motbydelig for min hustru, og jeg vekker avsky hos mine egne barn.
Pusten min er motbydeleg for kona mi, og eg bed om nåde frå mine eigne born.
Selv små barn forakter meg. Når jeg reiser meg, snakker de mot meg.
Sjølv småborn foraktar meg; når eg reiser meg, talar dei imot meg.
Alle mine fortrolige venner avskyr meg, og de jeg elsket har vendt seg mot meg.
Alle mine fortrulege venner avskyr meg, og dei eg elska, har vendt seg mot meg.
Mine knokler kleber seg til min hud og mitt kjøtt, og jeg har sluppet unna med skinnet på tennene.
Beina mine heng fast ved huda og kjøtet mitt, og eg har sloppe unna med berre tannkjøtet.
Ha medlidenhet med meg, ha medlidenhet med meg, dere mine venner! For Guds hånd har rammet meg.
Ha medkjensle med meg, ha medkjensle med meg, de vennene mine! For Guds hand har råka meg.
Hvorfor forfølger dere meg som Gud gjør? Hvorfor blir dere aldri mette av mitt kjøtt?
Kvifor forfølgjer de meg som Gud gjer? Kvifor blir de aldri mette av kjøtet mitt?
Om bare mine ord ble skrevet ned! Om de bare ble skrevet i en bok!
Å, om berre orda mine vart skrivne ned! Om dei berre vart skrivne i ei bok!
Med jerngriffelen og bly, hugget inn i klippen for alltid!
Med jerngriffel og bly, hogge inn i berget for alltid!
Men jeg vet at min gjenløser lever, og til sist skal han stå frem på jorden.
Men eg veit at min løysar lever, og til sist skal han stå fram på jorda.
Og etter at min hud er blitt ødelagt, skal jeg fra mitt kjøtt se Gud.
Og etter at huda mi er øydelagd, skal eg utan kjøt skoda Gud.
Ham skal jeg selv få se, mine egne øyne skal se ham, og ingen fremmed. Mitt indre fortæres av lengsel.
Eg sjølv skal skoda han, mine eigne auge skal sjå han, ikkje ein framand. Hjarta mitt lengtar i bringa mi!
Hvis dere sier: 'Hvordan skal vi forfølge ham?' og 'Roten til saken finnes i ham selv,'
Om de seier: 'Korleis skal vi forfølgja han vidare?' og: 'Rota til saka finn vi i han sjølv' –
da frykt for sverdet! For vreden bringer sverdets straff, så dere kan vite at det finnes en dom.
då frykta sverdet! For vreiden fører med seg sverdets straff, så de må vita at det finst ein dom.
←→