FLOGVIT
.bible

JobKapittel 14

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Et menneske, født av kvinne, lever bare kort tid og er full av uro.
Eit menneske, fødd av ei kvinne, lever berre ei kort tid og er full av uro.
Han springer fram som en blomst og visner, han flykter som en skygge og består ikke.
Som ein blome sprett det fram og visnar, det flyktar som ein skugge og varer ikkje ved.
Likevel holder du øynene åpne for ham og fører meg til dom med deg.
Og likevel opnar du auga dine mot ein slik, og fører meg fram for dommen din.
Hvem kan bringe noe rent ut av det urene? Ikke én!
Kven kan få noko reint ut av det ureine? Ingen!
Hans dager er fastsatt, antall måneder er bestemt hos deg. Du har satt hans grenser som han ikke kan overskride.
Dagane hans er fastsette, talet på månadene hans er hos deg. Du har sett ei grense han ikkje kan gå over.
Vend blikket bort fra ham så han kan få hvile, til han som en dagsarbeider kan glede seg over sin dag.
Vend blikket bort frå han så han får fred, til han kan glede seg over dagen sin, som ein dagarbeidar.
For et tre er det håp: Om det blir hugget ned, kan det skyte frem igjen, og dets skudd vil ikke opphøre.
For eit tre har von: Blir det hogge ned, kan det spire på nytt, og skota vil ikkje slutte å kome.
Om roten blir gammel i jorden og stubben dør i støvet,
Sjølv om rota blir gammal i jorda og stubben døyr i molda,
vil den ved duften av vann springe ut og skyte grener som en nyplantet vekst.
så spirer det ved lukta av vatn og skyt lauv som ein nyplanta vekst.
Men en mann dør og ligger kraftløs. Et menneske utånder, og hvor er han da?
Men når ein mann døyr, ligg han kraftlaus der. Når eit menneske andast, kvar er han då?
Som vannet forsvinner fra sjøen og elven tørker ut og blir borte,
Som vatnet forsvinn frå sjøen, og ei elv tørkar ut og blir borte,
slik legger mennesket seg ned og reiser seg ikke igjen. Før himmelen forgår, vil de ikke våkne og ikke vekkes fra sin søvn.
slik legg mennesket seg ned og reiser seg ikkje att. Før himmelen forgår, vaknar dei ikkje og blir ikkje vekte frå søvnen sin.
Om du bare ville gjemme meg i dødsriket, skjule meg til din vrede har lagt seg, sette en tid for meg og så huske på meg!
Å, om du ville gøyme meg i dødsriket, skjule meg til vreiden din har lagt seg, setje ei tid for meg og så hugse på meg!
Hvis en mann dør, kan han leve igjen? Alle mine tjenestedager vil jeg vente til min avløsning kommer.
Når ein mann døyr, kan han leva att? Alle dagane i mi teneste ville eg vente, til mi avløysing kom.
Da ville du kalle, og jeg ville svare deg. Du ville lengtet etter dine henders verk.
Du ville kalle, og eg ville svare deg. Du ville lengta etter verket av dine hender.
For nå teller du mine skritt; ville du da ikke lenger vokte på min synd?
Men no tel du kvart steg eg tek. Ville du ikkje då la vere å halde auge med synda mi?
Min overtredelse er forseglet i en pung, og du dekker over min skyld.
Brotet mitt er forsegla i ein pung, og du smetar over mi skuld.
Men som et fjell forvitrer og faller, og som klippen flytter seg fra sitt sted,
Men som eit fjell fell saman og smuldrar, og som ein klippe blir flytta frå staden sin,
som vannet sliper ned steiner og flommen skyller bort jordens støv, slik ødelegger du menneskets håp.
som vatn sliper ned stein, og flaumvatn skyler bort molda på jorda – slik gjer du mennesket si von til inkjes.
Du overvinner ham for alltid, og han går bort. Du forandrer hans ansikt og sender ham av sted.
Du overmannar han for alltid, og han går bort. Du forandrar andletet hans og sender han av stad.
Hans sønner blir æret, men han vet det ikke. De blir fornedret, men han merker det ikke.
Borna hans får ære, men han veit det ikkje. Dei blir vanæra, men han merkar det ikkje.
Bare over sin egen kropp kjenner han smerte, og bare over seg selv sørger hans sjel.
Han kjenner berre sin eigen kropp som har vondt, og si eiga sjel som sørgjer.
←→