FLOGVIT
.bible

JobKapittel 6

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Da svarte Job og sa:
Då svara Job og sa:
Om bare min smerte kunne veies, og all min ulykke legges på vektskålen!
Å, om mi sorg kunne vegast, og ulukka mi leggjast på ei vekt saman med henne!
Da ville den være tyngre enn havets sand. Derfor har mine ord vært overilet.
For no ville ho vega meir enn sanden i havet. Difor har orda mine vore tankelause.
For Den Allmektiges piler har truffet meg, og min ånd drikker deres gift. Guds redsler stiller seg opp mot meg.
For pilene frå Den allmektige sit i meg, og ånda mi drikk gifta deira. Guds redsler står fylka mot meg.
Skryter villeselet når det har gress å beite? Rauter oksen over fôret sitt?
Skrik villasenet når det har gras? Rautar oksen over fôret sitt?
Kan smakløs mat spises uten salt? Er det noen smak i slim fra en plante?
Kan ein eta smakslaus mat utan salt? Er det nokon smak i slimet frå katostplanta?
Min sjel nekter å røre ved det. Det er som sykdom i min mat.
Sjela mi nektar å røra ved det. Det er som sjukdom i maten min.
Om bare min bønn ble hørt, og Gud ville gi meg det jeg håper på!
Å, om eg fekk det eg bed om, og Gud ville gje meg det eg vonar på!
Om bare Gud ville knuse meg, løfte sin hånd og gjøre ende på meg!
Om berre Gud ville knusa meg, løysa handa si og gjera ende på meg!
Da ville jeg ennå ha trøst, jeg ville juble i smerte som ikke sparer meg, for jeg har ikke fornektet Den Helliges ord.
Då hadde eg enno ei trøyst: at eg i nådelaus smerte kunne gleda meg over at eg ikkje har fornekta orda frå Den heilage.
Hva er min styrke, at jeg skulle holde ut? Og hva er min ende, at jeg skulle være tålmodig?
Kva kraft har eg til å venta? Og kva er enden min, at eg skulle halda ut?
Er min styrke som steinens styrke? Er min kropp av bronse?
Er krafta mi som stein? Er kroppen min av bronse?
Finnes det ingen hjelp i meg? Er all visdom drevet bort fra meg?
Finst det inga hjelp i meg? Er all visdom driven bort frå meg?
Den som nekter sin venn trofast kjærlighet, forlater frykten for Den Allmektige.
Den som held miskunn attende frå venen sin, han forlet frykta for Den allmektige.
Mine brødre har sviktet meg som en bekk, som strømmer som renner forbi.
Brørne mine har svike meg som ein bekk, som bekkefar som renn over,
De som er grumsete av is, over dem smelter snøen bort.
som er grumsa av is, der snøen løyner seg i dei.
Når varmen kommer, forsvinner de. Når det blir hett, tørker de ut fra sitt sted.
Når det blir varmt, forsvinn dei; når det blir heitt, tørkar dei bort frå staden sin.
Vannstrømmene snor seg bort fra sin vei, de stiger opp i ørkenluften og forsvinner.
Karavanane bøyer av frå vegen sin, dei dreg ut i øydemarka og går til grunne.
Karavanene fra Tema speider, reisende fra Saba håper på dem.
Karavanane frå Tema speida, reisefølgja frå Saba vona på dei.
De blir skuffet fordi de stolte på dem. De kommer dit og blir gjort til skamme.
Dei vart skuffa fordi dei hadde vore så trygge; dei kom dit og vart gjort til skamme.
For nå har dere blitt som ingenting. Dere ser redsel og blir redde.
For no er de vorte til inkje for meg: De ser redsla og blir sjølve redde.
Har jeg sagt: «Gi meg noe!» eller: «Bruk av deres rikdom til å bestikke noen for min skyld»?
Har eg sagt: 'Gjev meg noko,' eller: 'Betal ein bestikkelse for meg av rikdomen dykkar'?
Eller: Redd meg fra fiendens hånd, og løs meg ut fra voldsmennenes grep?
Eller: 'Fri meg frå fienden si hand, og løys meg ut frå valdsmenn'?
Undervis meg, og jeg skal tie. Vis meg hvor jeg har feilet.
Lær meg, så skal eg teia. Vis meg kva eg har gjort gale.
Hvor kraftfulle er ikke oppriktige ord! Men hva beviser deres irettesettelse?
Kor sterke er ikkje ærlege ord! Men kva provar kritikken dykkar?
Tenker dere å kritisere ord? Ordene til en fortvilet mann er som vind.
Tenkjer de å refsa ord? Orda til ein fortvila mann er berre vind.
Dere ville til og med kaste dere over den farløse og handle med deres venn som med en handelsvare.
De ville til og med kasta dykk over den farlause og greva ei grav for venen dykkar.
Men nå, vær så snill å se på meg! Ville jeg lyve rett foran dere?
Men ver så snille og sjå på meg! Skulle eg lyga rett opp i andletet på dykk?
Vend om, la det ikke være urett! Vend om, for min rettferdighet står fast i dette.
Vend om, lat det ikkje skje urett! Ja, vend om! Mi rettferd står enno fast i dette.
Er det urett på min tunge? Kan ikke min gane kjenne igjen ulykke?
Er det urett på tunga mi? Kan ikkje ganen min kjenna att ulukke?
←→