FLOGVIT
Tema
.bible

JobKapittel 16

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Da svarte Job og sa:
Då svara Job og sa:
Jeg har hørt slikt mange ganger. Dere er alle plagsomme trøstere.
Eg har høyrt mykje slikt før. De er alle saman plagsame trøystarar.
Er det ingen ende på tomme ord? Hva driver deg til å svare slik?
Er det ikkje ende på desse tome orda? Kva er det som driv deg til å svara slik?
Også jeg kunne tale som dere, om dere var i mitt sted. Jeg kunne stable opp ord mot dere og riste på hodet over dere.
Eg kunne òg tala som de, om de var i min stad. Eg kunne setja saman ord mot dykk og rista på hovudet åt dykk.
Jeg kunne styrke dere med munnen min, og bevegelsen av leppene mine kunne bringe lindring.
Eg kunne styrka dykk med munnen min, og rørsla av leppene mine kunne gje dykk lette.
Om jeg taler, lindres ikke smerten min, og om jeg tier, hva letter det da?
Men om eg talar, blir ikkje smerta mi lindra, og om eg teier, kva hjelper det meg?
Men nå har han utmattet meg. Du har lagt hele mitt hushold øde.
No har han gjort meg utmatta. Du har lagt øyde heile huslyden min.
Du har grepet meg fast, og det er blitt et vitne. Min utmargring reiser seg mot meg og anklager meg i ansiktet.
Du har skrukka meg saman, og det har vorte eit vitnemål. Mi avmagring reiser seg mot meg og vitnar mot meg rett i andletet.
I sin vrede river han meg i stykker og forfølger meg. Han skjærer tenner mot meg. Min fiende hvesser øynene mot meg.
I sin vreide riv han meg sund og jagar meg. Han skjer tenner mot meg. Min motstandar kvesser auga sine mot meg.
De sperrer opp munnen mot meg, de slår meg hånlig på kinnet. Sammen samler de seg mot meg.
Dei sperrar opp munnen mot meg, dei slår meg hånleg på kinnet. Saman samlar dei seg mot meg.
Gud overgir meg til urettferdige og kaster meg i hendene på de onde.
Gud har gjeve meg over til urettferdige og kasta meg i hendene på dei gudlause.
Jeg levde i fred, men han rystet meg. Han grep meg i nakken og knuste meg. Han satte meg opp som sin målskive.
Eg levde i fred, men han knuste meg. Han greip meg i nakken og slo meg i bitar. Han sette meg opp som skotmål for seg.
Hans bueskyttere omringer meg. Han gjennomborer nyrene mine uten å spare. Han tømmer gallen min ut på jorden.
Bogeskyttarane hans omringar meg. Han kløyver nyrene mine utan nåde, han auser gallen min ut på jorda.
Han slår brudd på brudd i meg. Han stormer mot meg som en kriger.
Han slår brot på brot i meg, han stormar mot meg som ein krigar.
Jeg har sydd sekkestrie over huden min og lagt mitt horn i støvet.
Eg har sydd sekkestrie over huda mi og pressa hornet mitt ned i støvet.
Ansiktet mitt er opphovnet av gråt, og over øyelokkene mine ligger dødsskygge.
Andletet mitt er hovne og raudt av gråt, og dødens skugge ligg over augneloka mine.
Dette selv om det ikke er vold i mine hender, og min bønn er ren.
Likevel er det ingen vald i hendene mine, og bøna mi er rein.
Jord, dekk ikke mitt blod! La det ikke være noe hvilested for mitt rop!
Å jord, dekk ikkje blodet mitt! Lat det ikkje vera nokon kvilestad for ropet mitt!
Selv nå, se, mitt vitne er i himmelen, og den som går god for meg, er i det høye.
Sjå, endå no er vitnet mitt i himmelen, han som talar mi sak, er i det høge.
Mine venner spotter meg, men mitt øye tårer seg til Gud.
Venene mine spottar meg, men auget mitt gret til Gud.
Gid han ville føre sak for et menneske overfor Gud, som en mann gjør for sin venn.
Måtte han føra saka mellom ein mann og Gud, slik ein gjer mellom eit menneske og nesten hans!
For bare få år gjenstår, og jeg skal gå den veien jeg ikke vender tilbake fra.
For berre nokre få år er att, og eg skal gå den vegen eg ikkje kjem attende frå.
←→