FLOGVIT
.bible

JobKapittel 32

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Da sluttet disse tre mennene å svare Job, fordi han var rettferdig i egne øyne.
Då slutta desse tre mennene å svara Job, fordi han var rettferdig i sine eigne auge.
Men Elihu, sønn av Barakel, busitten, av Rams slekt, ble brennende vred.
Då vart Elihu, son til Barakel frå Bus, av Ram-ætta, brennande harm. Han vart sint på Job fordi han heldt seg sjølv for rettferdig framfor Gud.
Han ble også vred på hans tre venner fordi de ikke fant noe svar, men likevel dømte Job skyldig.
Han vart òg sint på dei tre venene hans fordi dei ikkje hadde funne noko svar, men likevel dømde Job skuldig.
Elihu hadde ventet med å tale til Job, fordi de andre var eldre enn ham.
Elihu hadde venta med å tala til Job, fordi dei andre var eldre enn han.
Men da Elihu så at det ikke var noe svar i munnen på de tre mennene, ble han vred.
Men då Elihu såg at dei tre mennene ikkje hadde noko svar, vart han harm.
Da tok Elihu, sønn av Barakel fra Bus, til orde og sa: Jeg er ung av år, og dere er gamle. Derfor holdt jeg meg tilbake og var redd for å legge frem min kunnskap for dere.
Då tok Elihu, son til Barakel frå Bus, til orde og sa: «Eg er ung av år, og de er gamle. Difor heldt eg meg attende og var redd for å leggja fram det eg veit for dykk.»
Jeg tenkte: La dagene tale, og la de mange årene forkynne visdom.
Eg tenkte: Lat åra tala, lat mange leveår kunngjera visdom.
Men det er ånden i mennesket, Den Allmektiges pust, som gir forstand.
Men det er ei ånd i mennesket, og pusten frå Den Allmektige gjev dei forstand.
Det er ikke de mange som er vise, og de eldste forstår ikke alltid hva som er rett.
Det er ikkje dei mange som er vise, og dei gamle forstår ikkje alltid kva som er rett.
Derfor sier jeg: Hør på meg! Også jeg vil legge frem min kunnskap.
Difor seier eg: Høyr på meg! Lat meg òg få leggja fram det eg veit.
Se, jeg ventet på deres ord, jeg lyttet til deres innsikt mens dere søkte etter de rette ordene.
Sjå, eg venta på orda dykkar, eg lytta til argumenta dykkar medan de leita etter ord.
Jeg fulgte nøye med, men se, ingen av dere kunne overbevise Job, ingen av dere kunne svare på hans ord.
Eg følgde nøye med, men sjå, ingen av dykk kunne overtyde Job, ingen svara på orda hans.
Si ikke: Vi har funnet visdom! Bare Gud kan gjendrive ham, ikke et menneske.
Sei ikkje: Vi har funne visdom! Det er Gud som må visa han til rette, ikkje eit menneske.
Han har ikke rettet sine ord mot meg, og med deres ord vil jeg ikke svare ham.
Han har ikkje retta orda sine mot meg, og med dykkar ord vil eg ikkje svara han.
De er slått av skrekk og svarer ikke mer, ordene har forlatt dem.
Dei er slegne, dei svarar ikkje meir, orda har forlate dei.
Skulle jeg vente fordi de ikke taler? De bare står der og svarer ikke mer.
Skal eg venta fordi dei ikkje talar, fordi dei står der og ikkje svarar meir?
Nå vil også jeg svare min del, også jeg vil legge frem min kunnskap.
No vil eg òg svara min del, eg vil leggja fram det eg veit.
For jeg er full av ord, ånden i mitt indre presser meg.
For eg er full av ord, ånda i buken min pressar meg.
Se, mitt indre er som vin som ikke har fått utløp, som nye vinsekker som er i ferd med å sprenges.
Sjå, mitt indre er som vin utan utløp, som nye skinnsekker som er i ferd med å sprekka.
Jeg må tale for å få luft, jeg må åpne leppene og svare.
Eg må tala så eg kan få lette, eg må opna leppene mine og svara.
Jeg vil ikke vise partiskhet mot noen, og jeg vil ikke smigre noe menneske.
Eg vil ikkje gjera skilnad på folk, og eg vil ikkje smigra noko menneske.
For jeg kan ikke smigre, ellers ville min Skaper snart ta meg bort.
For eg kan ikkje smigra; om eg gjorde det, ville Skaparen min snart rykkja meg bort.
←→