FLOGVIT
Tema
.bible

JobKapittel 23

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Da svarte Job og sa:
Då tok Job til orde og sa:
Også i dag er min klage full av opprør, min hånd ligger tungt tross mitt sukk.
Enno i dag er klaga mi full av trass, handa hans ligg tungt på meg trass i sukka mine.
Om jeg bare visste hvor jeg kunne finne ham, så jeg kunne komme frem til hans bolig!
Å, om eg berre visste kvar eg kunne finna han! Då ville eg gå dit han bur.
Da ville jeg legge frem min sak for ham og fylle min munn med argumenter.
Eg ville leggja fram saka mi for han og fylla munnen min med argument.
Jeg ville få vite hvilke ord han ville svare meg, og forstå hva han ville si til meg.
Eg ville få vita kva ord han ville svara meg, og forstå kva han ville seia til meg.
Ville han kjempe mot meg med sin store kraft? Nei, han ville gi akt på meg.
Ville han strida mot meg med si store makt? Nei, han ville lytta til meg.
Der kunne en rettskaffen mann tale sin sak for ham, og jeg ville bli frikjent for alltid av min dommer.
Der kunne ein rettferdig mann føra sak med han, og eg ville verta frikjend for alltid av min dommar.
Se, jeg går mot øst, men han er ikke der, og mot vest, men jeg finner ham ikke.
Men går eg mot aust, er han ikkje der, og mot vest, kan eg ikkje finna han.
Når han handler til venstre, griper jeg ham ikke, han vender seg til høyre, og jeg ser ham ikke.
Når han verkar i nord, kan eg ikkje gripa han, når han svingar mot sør, kan eg ikkje sjå han.
Men han kjenner den veien jeg går. Når han prøver meg, kommer jeg ut som gull.
Men han kjenner den vegen eg går. Når han prøver meg, kjem eg ut som gull.
Min fot har holdt fast ved hans spor, jeg har fulgt hans vei og ikke veket av.
Foten min har halde seg til hans stig, eg har følgt hans veg og ikkje vike av.
Fra hans leppers bud har jeg ikke veket, mer enn min egen lov har jeg gjemt hans munns ord.
Frå boda frå leppene hans har eg ikkje vike, meir enn mitt daglege brød har eg gøymt orda frå hans munn.
Men han står fast, og hvem kan få ham til å endre seg? Det hans sjel ønsker, det gjør han.
Men han er éin, kven kan få han til å snu? Det han ønskjer, det gjer han.
For han fullfører det han har fastsatt over meg, og mange slike planer har han.
For han fullfører det han har fastsett for meg, og mykje meir slikt har han i tankane.
Derfor er jeg redd i hans nærvær, når jeg tenker på det, frykter jeg ham.
Difor er eg forfærd framfor han, når eg tenkjer på det, fryktar eg han.
Gud har gjort mitt hjerte motløst, Den Allmektige har fylt meg med frykt.
Gud har gjort hjartet mitt veikt, Den allmektige har skræmt meg.
For det er ikke mørket som har brakt meg til taushet, det er ikke det dype mørket som dekker mitt ansikt – det er ham.
Men eg er ikkje gjort til inkjes av mørkret, ikkje av det djupe mørkret som dekkjer andletet mitt.
←→