FLOGVIT
.bible

DommerneKapittel 19

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
I de dager var det ingen konge i Israel. Det var en levitt som bodde i de fjerne delene av Efraim-fjellene. Han tok seg en medhustru fra Betlehem i Juda.
På den tida var det ingen konge i Israel. Ein levitt som budde i ein avkrok av Efraim-fjella, tok seg ei kvinne frå Betlehem i Juda som medkone.
Men medhustruen ble utro mot ham og forlot ham. Hun dro til sin fars hus i Betlehem i Juda og ble der i fire måneder.
Men medkona var utru mot han og gjekk frå han til huset åt far sin i Betlehem i Juda. Der vart ho verande i fire månader.
Så reiste mannen seg og dro etter henne for å tale vennlig til henne og få henne tilbake. Han hadde med seg tjeneren sin og et par esler. Hun førte ham inn i sin fars hus, og da den unge kvinnens far så ham, ble han glad og tok imot ham.
Då stod mannen hennar opp og drog etter henne for å snakka henne til rette og få henne heim att. Han hadde med seg tenaren sin og eit par esel. Ho førte han inn i huset til far sin, og då faren til den unge kvinna såg han, vart han glad og gjekk han i møte.
Svigerfaren, den unge kvinnens far, holdt ham tilbake, og han ble hos ham i tre dager. De spiste og drakk og overnattet der.
Svigerfaren, faren til den unge kvinna, heldt han tilbake, og han vart verande hos han i tre dagar. Dei åt og drakk og overnatta der.
Den fjerde dagen sto de tidlig opp, og han gjorde seg klar til å dra. Men den unge kvinnens far sa til svigersønnen: «Styrk deg med et stykke brød, så kan dere dra etterpå.»
Den fjerde dagen stod dei tidleg opp, og han gjorde seg klar til å fara. Då sa faren til den unge kvinna til svigersonen: «Styrk deg med eit stykke brød, så kan de fara etterpå.»
Så satte de seg ned, og de to spiste og drakk sammen. Den unge kvinnens far sa til mannen: «Vær så vennlig å bli natten over, så ditt hjerte kan glede seg.»
Så sette dei seg ned og åt og drakk saman, begge to. Og faren til den unge kvinna sa til mannen: «Ver så snill og bli natta over, så kan du gleda deg.»
Mannen reiste seg for å dra, men svigerfaren nødde ham, så han ble og overnattet der.
Mannen stod opp for å fara, men svigerfaren bad han inntrengjande, så han vart verande og overnatta der.
Den femte dagen sto han tidlig opp for å dra. Da sa den unge kvinnens far: «Styrk deg først, og vent til dagen heller.» Så spiste de to sammen.
Den femte dagen stod han tidleg opp for å fara. Då sa faren til den unge kvinna: «Styrk deg først, og vent til dagen tek til å hella.» Så åt dei saman, begge to.
Da mannen reiste seg for å dra med medhustruen og tjeneren sin, sa svigerfaren, den unge kvinnens far, til ham: «Se, dagen går mot kveld. Bli natten over! Dagen er snart slutt. Overnatt her og la ditt hjerte glede seg. I morgen kan dere stå tidlig opp og dra hjem.»
Då mannen stod opp for å fara, han og medkona og tenaren hans, sa svigerfaren, faren til den unge kvinna, til han: «Sjå, no lid det mot kveld. Bli natta over! Dagen går mot slutten. Overnatt her og gled deg. I morgon kan de stå tidleg opp og fara heim att.»
Men mannen ville ikke overnatte. Han reiste seg og dro av sted og kom like til Jebus, det er Jerusalem. Han hadde med seg to opplessede esler, og medhustruen var med ham.
Men mannen ville ikkje overnatta. Han stod opp og drog av stad og kom fram til Jebus, det vil seia Jerusalem. Han hadde med seg eit par esel med kløv, og medkona var med han.
Da de var ved Jebus, var dagen langt på hell. Tjeneren sa til sin herre: «La oss nå ta av og overnatte i denne jebusittbyen.»
Då dei var ved Jebus, var dagen komen langt. Tenaren sa til herren sin: «Lat oss svinga inn til denne jebusittbyen og overnatta der.»
Men hans herre sa til ham: «Vi tar ikke inn i en fremmed by der det ikke bor israelitter. Vi drar videre til Gibea.»
Men herren hans svara: «Vi skal ikkje svinga inn til ein framand by, der det ikkje bur israelittar. Vi dreg vidare til Gibea.»
Han sa til tjeneren: «Kom, la oss prøve å nå frem til et av stedene og overnatte i Gibea eller Rama.»
Og han sa til tenaren sin: «Kom, lat oss prøva å nå fram til ein av dei stadene og overnatta i Gibea eller Rama.»
Så dro de videre. Solen gikk ned da de var like ved Gibea, som hører til Benjamin.
Så drog dei vidare. Sola gjekk ned då dei var ved Gibea, som høyrer til Benjamin.
De tok av dit for å overnatte i Gibea. Mannen gikk inn og satte seg på byens torg, men det var ingen som tok dem inn i sitt hus for natten.
Dei svinga av for å overnatta i Gibea. Han gjekk inn og sette seg på bytorget, men det var ingen som tok dei inn i huset sitt for natta.
Da kom det en gammel mann fra arbeidet på marken da det ble kveld. Mannen var fra Efraim-fjellene og bodde som innflytter i Gibea, mens folket på stedet var benjaminitter.
Då kom det ein gammal mann frå arbeidet sitt ute på marka om kvelden. Han var frå Efraim-fjella og budde i Gibea, medan folket på staden var benjaminittar.
Da han så opp, fikk han øye på den reisende på byens torg. Den gamle mannen spurte: «Hvor skal du, og hvor kommer du fra?»
Han såg opp og fekk auge på den reisande på bytorget. Den gamle mannen spurde: «Kvar skal du av, og kvar kjem du frå?»
Han svarte: «Vi er på vei fra Betlehem i Juda til de fjerne delene av Efraim-fjellene. Derfra er jeg. Jeg dro til Betlehem i Juda, og nå er jeg på vei til Herrens hus. Men det er ingen som tar meg inn i sitt hus.
Han svara: «Vi er på veg frå Betlehem i Juda til ein avkrok av Efraim-fjella. Derifrå er eg. Eg har vore i Betlehem i Juda, og no er eg på veg til Herrens hus. Men det er ingen som tek meg inn i huset sitt.»
«Vi har både halm og fôr til eslene våre, og brød og vin har jeg til meg selv og din tjenestekvinne og til tjeneren som er med oss. Vi mangler ingenting.»
Han sa vidare: «Vi har både halm og fôr til esla våre, og brød og vin til meg sjølv og til tenestkvinna di og til guten som er med tenarane dine. Vi manglar ikkje noko.»
Den gamle mannen sa: «Fred være med deg! Alt du trenger, tar jeg meg av. Bare overnatt ikke på torget.»
Den gamle mannen sa: «Fred vere med deg! Lat meg få syta for alt du treng. Berre ikkje overnatt på torget.»
Så førte han ham inn i sitt hus og ga fôr til eslene. De vasket føttene sine og spiste og drakk.
Så tok han dei med seg heim og gav esla fôr. Dei vaska føtene, og dei åt og drakk.
Mens de koste seg, omringet plutselig noen nedrige menn fra byen huset. De banket på døren og sa til den gamle mannen som eide huset: «Send ut mannen som kom til huset ditt, så vi kan ha omgang med ham.»
Medan dei kosa seg, kom nokre menn frå byen, ugjerningsmenn, og omringa huset. Dei banka på døra og sa til den gamle mannen som eigde huset: «Før ut mannen som kom inn til deg, så vi kan liggja med han.»
Mannen som eide huset, gikk ut til dem og sa: «Nei, mine brødre, gjør ikke noe ondt! Siden denne mannen har kommet inn i mitt hus, må dere ikke gjøre en slik skammelig gjerning.
Mannen som eigde huset, gjekk ut til dei og sa: «Nei, brør, gjer ikkje noko vondt! Sidan denne mannen er komen inn i huset mitt, skal de ikkje gjera ei slik skammeleg gjerning.
Se, her er min jomfrudatter og hans medhustru. La meg sende dem ut, så kan dere krenke dem og gjøre med dem som dere vil. Men mot denne mannen må dere ikke gjøre en slik skammelig gjerning.»
Her er dottera mi, som er jomfru, og medkona hans. Lat meg føra dei ut, så kan de valdta dei og gjera med dei som de vil. Men mot denne mannen skal de ikkje gjera ei slik skammeleg gjerning.»
Men mennene ville ikke høre på ham. Da grep mannen medhustruen sin og førte henne ut til dem. De voldtok henne og mishandlet henne hele natten til morgenen kom, og slapp henne da dagen grydde.
Men mennene ville ikkje høyra på han. Då tok mannen medkona si og førte henne ut til dei. Dei valdtok henne og mishandla henne heile natta til morgonen grydde. Då det tok til å lysna, sende dei henne frå seg.
Ved daggry kom kvinnen og falt ned foran døren til huset der hennes herre var, og ble liggende der til det ble lyst.
Ved morgongry kom kvinna og fall om framfor døra til huset der herren hennar var, og der låg ho til det vart lyst.
Da hennes herre sto opp om morgenen og åpnet husets dører for å gå videre på sin vei, lå medhustruen hans foran husets inngang med hendene på terskelen.
Om morgonen stod herren hennar opp og opna husdøra for å fara vidare. Då låg medkona hans framfor døra til huset, med hendene på dørstokken.
Han sa til henne: «Reis deg, la oss dra!» Men det kom ikke noe svar. Da la han henne på eselet, og mannen dro hjem til sitt sted.
Han sa til henne: «Stå opp, så fer vi!» Men det kom ikkje noko svar. Då lyfte han henne opp på eselet, og mannen drog heim til staden sin.
Da han kom hjem, tok han kniven, grep medhustruen sin og parterte henne i tolv stykker. Så sendte han dem rundt i hele Israels land.
Då han kom heim, tok han ein kniv, greip medkona si og delte henne opp i tolv stykke, bein for bein. Så sende han dei ut over heile Israels land.
Alle som så det, sa: «Noe slikt har aldri hendt og aldri vært sett fra den dagen israelittene dro opp fra Egypt og til denne dag. Tenk over dette! Rådslå og tal!»
Alle som såg det, sa: «Noko slikt har aldri hendt og aldri vore sett frå den dagen israelittane drog opp frå Egypt og til denne dag. Tenk over dette, hald råd og tal!»
←→