FLOGVIT
.bible

2. MosebokKapittel 13

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Herren talte til Moses og sa:
Herren tala til Moses og sa:
«Hellige for meg alle førstefødte, alt som åpner mors liv blant Israels barn, både av mennesker og fe. De tilhører meg.»
«Helga til meg alle førstefødde, alt som opnar morslivet hos Israels born, både av menneske og fe. Dei høyrer meg til.»
Moses sa til folket: «Husk denne dagen da dere dro ut av Egypt, ut av slavehuset, for med sterk hånd førte Herren dere ut derfra. Syret brød skal ikke spises.
Moses sa til folket: «Hugs denne dagen då de drog ut frå Egypt, frå slavehuset, for med sterk hand førte Herren dykk ut herfrå. Derfor skal det ikkje etast noko syrt.
I dag drar dere ut, i måneden abib.
I dag dreg de ut, i månaden abib.
Når Herren fører deg inn i kanaaneernes, hetittenes, amorittenes, hevittenes og jebusittenes land, som han med ed lovet dine fedre å gi deg, et land som flyter av melk og honning, da skal du holde denne tjenesten i denne måneden.
Når Herren fører deg inn i landet til kanaanearane, hetittane, amorittane, hevittane og jebusittane, som han svor for fedrane dine å gje deg, eit land som fløymer med mjølk og honning, då skal du halda denne gudstenesta i denne månaden.
I sju dager skal du spise usyret brød, og den sjuende dagen skal det være fest for Herren.
I sju dagar skal du eta usyrt brød, og den sjuande dagen skal det vera høgtid for Herren.
Usyret brød skal spises i de sju dagene. Det skal ikke finnes syret brød hos deg, og det skal ikke finnes surdeig hos deg i hele ditt land.
Usyrt brød skal etast i dei sju dagane. Det skal ikkje finnast noko syrt hos deg, og det skal ikkje finnast surdeig hos deg i heile ditt område.
På den dagen skal du fortelle din sønn: 'Det er for dette Herren handlet for meg da jeg dro ut av Egypt.'
Den dagen skal du fortelja son din: 'Det er for dette Herren handla for meg då eg drog ut frå Egypt.'
Det skal være som et tegn på din hånd og som et minne mellom dine øyne, for at Herrens lov skal være i din munn. For med sterk hånd førte Herren deg ut av Egypt.
Det skal vera som eit teikn på handa di og som eit minne mellom augo dine, så Herrens lov kan vera i munnen din, for med sterk hand førte Herren deg ut frå Egypt.
Du skal holde denne forskriften til fastsatt tid, år etter år.
Du skal halda denne forskrifta til fastsett tid, år etter år.
Når Herren fører deg inn i kanaaneernes land, slik han med ed lovet deg og dine fedre, og gir det til deg,
Når Herren fører deg inn i landet til kanaanearane, slik han lova deg og fedrane dine, og gjev det til deg,
da skal du overgi til Herren alt som åpner mors liv. Også alt førstefødt avkom av feet ditt – hannene tilhører Herren.
då skal du gje til Herren alt som opnar morslivet. Kvart førstefødde hannkjønn av feet ditt høyrer Herren til.
Men hvert førstefødt esel skal du løse ut med et lam. Hvis du ikke løser det ut, skal du bryte nakken på det. Og hvert førstefødt menneske blant dine sønner skal du løse ut.
Kvar førstefødde av eit esel skal du løysa ut med eit lam, og om du ikkje løyser det ut, skal du bryta nakken på det. Men kvart førstefødde menneskebarn blant sønene dine skal du løysa ut.
Når din sønn en dag spør deg: 'Hva betyr dette?' – da skal du svare ham: 'Med sterk hånd førte Herren oss ut av Egypt, ut av slavehuset.
Når son din i framtida spør deg: 'Kva tyder dette?', skal du svara han: 'Med sterk hand førte Herren oss ut frå Egypt, frå slavehuset.
Da farao var sta og ikke ville la oss gå, drepte Herren alle førstefødte i Egypt, både førstefødte av mennesker og førstefødte av fe. Derfor ofrer jeg til Herren alle hannkjønn som åpner mors liv, men alle førstefødte av mine sønner løser jeg ut.'
Då farao var hardnakka og nekta å sleppa oss, drap Herren alle førstefødde i Egypt, både førstefødde av menneske og førstefødde av fe. Derfor ofrar eg til Herren alle hannkjønn som fyrst opnar morslivet, men alle førstefødde av sønene mine løyser eg ut.'
Det skal være som et tegn på din hånd og som et merke mellom dine øyne, for med sterk hånd førte Herren oss ut av Egypt.»
Det skal vera som eit teikn på handa di og som eit merke mellom augo dine, for med sterk hand førte Herren oss ut frå Egypt.»
Da farao lot folket dra, førte Gud dem ikke veien gjennom filisternes land, selv om den var kortere. For Gud sa: «Folket kunne angre når de ser krig, og vende tilbake til Egypt.»
Då farao sende folket av stad, førte ikkje Gud dei på vegen gjennom filistarlandet, endå den var nærast. For Gud sa: «Folket kan koma til å angra når dei ser krig, og snu attende til Egypt.»
Gud ledet folket på omveien gjennom ørkenen mot Sivsjøen. Og Israels barn dro væpnet opp fra Egypt.
Gud lét folket ta omvegen gjennom øydemarka mot Sivsjøen. Israels born drog væpna ut frå Egypt.
Moses tok med seg Josefs ben, for Josef hadde latt Israels barn sverge høytidelig og sagt: «Gud skal sannelig se til dere, og da skal dere føre mine ben med dere opp herfra.»
Moses tok med seg beina til Josef, for Josef hadde teke ei høgtidleg eid av Israels born og sagt: «Gud skal sanneleg sjå til dykk, og då skal de føra beina mine med dykk herfrå.»
De brøt opp fra Sukkot og slo leir i Etam, ved ørkenens rand.
Dei braut opp frå Sukkot og slo leir i Etam, i utkanten av øydemarka.
Herren gikk foran dem, om dagen i en skystøtte for å vise dem veien, og om natten i en ildstøtte for å lyse for dem, så de kunne gå både dag og natt.
Herren gjekk føre dei, om dagen i ei skystøtte for å leia dei på vegen, og om natta i ei eldstøtte for å lysa for dei, så dei kunne ferdast både dag og natt.
Skystøtten vek ikke fra folket om dagen, og ildstøtten vek ikke om natten.
Skystøtta veik ikkje frå folket om dagen, og ikkje eldstøtta om natta.
←→