FLOGVIT
.bible

2. MosebokKapittel 3

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Moses gjette småfeet til Jetro, svigerfaren sin, presten i Midjan. En gang drev han flokken til den andre siden av ørkenen og kom til Guds fjell, Horeb.
Moses gjette småfeet til Jetro, svigerfaren sin, som var prest i Midjan. Ein gong førte han flokken ut over øydemarka og kom til Guds fjell, Horeb.
Der viste Herrens engel seg for ham i en flammende ild midt i en tornebusk. Han så, og se – tornebusken sto i brann, men den ble ikke fortært.
Der synte Herrens engel seg for han i ein eldsloge som slo opp frå ein tornebusk. Han såg at busken stod i lys loge, men busken brann ikkje opp.
Moses sa: «Jeg vil gå bort og se dette mektige synet – hvorfor brenner ikke tornebusken opp?»
Moses sa: «Eg vil gå bort og sjå dette underfulle synet – kvifor busken ikkje brenn opp.»
Da Herren så at han gikk bort for å se, ropte Gud til ham fra tornebusken: «Moses, Moses!» Han svarte: «Her er jeg.»
Då Herren såg at han gjekk bort for å sjå, ropa Gud til han frå tornebusken: «Moses, Moses!» Han svara: «Her er eg.»
Da sa han: «Kom ikke nærmere! Ta sandalene av føttene dine, for stedet du står på, er hellig grunn.»
Gud sa: «Kom ikkje nærare! Ta skorne av føtene dine, for staden du står på, er heilag grunn.»
Og han sa: «Jeg er din fars Gud, Abrahams Gud, Isaks Gud og Jakobs Gud.» Da skjulte Moses ansiktet sitt, for han var redd for å se på Gud.
Han sa: «Eg er Gud til far din, Abrahams Gud, Isaks Gud og Jakobs Gud.» Då gøymde Moses andletet sitt, for han var redd for å sjå på Gud.
Herren sa: «Jeg har sannelig sett mitt folks nød i Egypt. Jeg har hørt deres rop på grunn av slavedriverne, ja, jeg kjenner deres lidelser.
Herren sa: «Eg har sanneleg sett korleis folket mitt lid i Egypt. Eg har høyrt ropet deira på grunn av slavedrivarane, og eg kjenner smertene deira.
Jeg har steget ned for å fri dem fra egypternes hånd og føre dem opp fra dette landet til et godt og vidstrakt land, et land som flyter av melk og honning – til kanaaneernes, hetittenes, amorittenes, perisittenes, hevittenes og jebusittenes land.
Difor har eg stige ned for å fria dei ut or handa til egyptarane og føra dei opp frå det landet til eit godt og vidstrekt land, eit land som fløymer av mjølk og honning – til landet der kanaanearane, hetittane, amorittane, perisittane, hevittane og jebusittane bur.
Og nå har Israels barns rop nådd meg, og jeg har også sett hvordan egypterne undertrykker dem.
No har klageropet frå israelittane nådd meg, og eg har sett korleis egyptarane undertrykkjer dei.
Gå nå! Jeg sender deg til farao, og du skal føre mitt folk, Israels barn, ut av Egypt.»
Gå no! Eg sender deg til farao, så du kan føra folket mitt, israelittane, ut or Egypt.»
Men Moses sa til Gud: «Hvem er jeg, at jeg skulle gå til farao og føre Israels barn ut av Egypt?»
Men Moses sa til Gud: «Kven er vel eg, at eg skulle gå til farao og føra israelittane ut or Egypt?»
Han svarte: «Jeg vil være med deg. Og dette skal være tegnet på at jeg har sendt deg: Når du har ført folket ut av Egypt, skal dere tilbe Gud på dette fjellet.»
Gud svara: «Eg skal vera med deg. Og dette skal vera teiknet på at eg har sendt deg: Når du har ført folket ut or Egypt, skal de tena Gud på dette fjellet.»
Moses sa til Gud: «Se, når jeg kommer til Israels barn og sier til dem: Deres fedres Gud har sendt meg til dere, og de spør meg: Hva er hans navn? – hva skal jeg da svare dem?»
Moses sa til Gud: «Når eg kjem til israelittane og seier til dei: 'Gud til fedrane dykkar har sendt meg til dykk', og dei spør meg: 'Kva er namnet hans?' – kva skal eg då svara dei?»
Da sa Gud til Moses: «Jeg er den jeg er.» Og han sa: «Slik skal du si til Israels barn: 'Jeg er' har sendt meg til dere.»
Gud sa til Moses: «Eg er den eg er.» Og han sa: «Slik skal du seia til israelittane: 'Eg er' har sendt meg til dykk.»
Gud sa videre til Moses: «Slik skal du si til Israels barn: Herren, deres fedres Gud, Abrahams Gud, Isaks Gud og Jakobs Gud, har sendt meg til dere. Dette er mitt navn til evig tid, og slik skal jeg huskes fra slekt til slekt.
Gud sa vidare til Moses: «Slik skal du seia til israelittane: Herren, Gud til fedrane dykkar, Abrahams Gud, Isaks Gud og Jakobs Gud, har sendt meg til dykk. Dette er namnet mitt til evig tid, og slik skal eg minnast frå slekt til slekt.
Gå og kall sammen Israels eldste og si til dem: Herren, deres fedres Gud, Abrahams, Isaks og Jakobs Gud, har vist seg for meg og sagt: Jeg har gitt akt på dere og sett hva som blir gjort mot dere i Egypt.
Gå og samla dei eldste i Israel og sei til dei: Herren, Gud til fedrane dykkar, har synt seg for meg – Abrahams, Isaks og Jakobs Gud – og han sa: Eg har sanneleg sett til dykk og sett det som blir gjort mot dykk i Egypt.
Jeg har sagt at jeg vil føre dere opp fra nøden i Egypt til kanaaneernes, hetittenes, amorittenes, perisittenes, hevittenes og jebusittenes land – til et land som flyter av melk og honning.
Og eg har sagt: Eg vil føra dykk ut or nauda i Egypt til landet der kanaanearane, hetittane, amorittane, perisittane, hevittane og jebusittane bur – til eit land som fløymer av mjølk og honning.
De skal høre på deg. Så skal du og Israels eldste gå til egypterkongen og si til ham: Herren, hebreernes Gud, har møtt oss. La oss nå dra tre dagsreiser ut i ørkenen og ofre til Herren vår Gud.
Dei skal høyra på deg. Så skal du og dei eldste i Israel gå til kongen i Egypt og seia til han: Herren, Gud for hebrearane, har møtt oss. Lat oss no fara tre dagsreiser ut i øydemarka og ofra til Herren, vår Gud.
Men jeg vet at egypterkongen ikke vil la dere dra, ikke engang ved en sterk hånd.
Men eg veit at kongen i Egypt ikkje vil lata dykk fara utan ved ei sterk hand.
Derfor skal jeg rekke ut hånden og slå Egypt med alle mine under som jeg vil gjøre der. Deretter skal han la dere dra.
Difor skal eg retta ut handa mi og slå Egypt med alle dei underfulle gjerningane eg vil gjera der. Etter det skal han lata dykk fara.
Jeg vil la dette folket finne velvilje hos egypterne, så dere ikke skal dra tomhendte når dere går.
Og eg skal la dette folket finna velvilje hos egyptarane, så de ikkje skal dra tomhendte bort når de fer.
Hver kvinne skal be sin nabokvinne og dem som bor i hennes hus, om sølvgjenstander, gullgjenstander og klær. Dem skal dere legge på sønnene og døtrene deres. Slik skal dere plyndre egypterne.
Kvar kvinne skal be grannekvinna si og ho som bur i huset hennar, om sølvting og gullting og klede. Dei skal de leggja på sønene og døtrene dykkar. Slik skal de tømma Egypt.»
←→