FLOGVIT
.bible

5. MosebokKapittel 32

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Lytt, du himmel, så vil eg tala! Lat jorda høyra orda frå min munn!
Lytt, dere himler, for jeg vil tale! Hør, du jord, ordene fra min munn!
Lat læra mi drypa som regn, lat talen min falla som dogg, som regnbyer over grønt gras, som dropar over grøde.
La min lære dryppe som regn, la mitt ord falle som dugg, som regnbyger over grønt gress, som regnskurer over urter.
Han er Klippen, fullkome er hans verk, for alle hans vegar er rettferdige. Ein trufast Gud, utan urett, rettferdig og rettvis er han.
Han er Klippen, fullkomment er hans verk, for alle hans veier er rettferdige. En trofast Gud, uten svik, rettferdig og rettsindig er han.
Dei har handla forderveleg mot han, dei er ikkje hans born, men ein skamflekk – ei vrengd og forvridd ætt.
De handlet svikefullt mot ham, de er ikke hans barn – skammen er deres, en forvridd og forvendt slekt.
Er det slik de løner Herren, du dårlege og uvise folk? Er ikkje han din far som skapte deg? Han forma deg og grunnfesta deg.
Er det slik dere lønner Herren, du dåraktige og uvise folk? Er han ikke din far, som kjøpte deg? Han skapte deg og grunnfestet deg.
Kom i hug dei gamle dagar, tenk på åra frå slekt til slekt! Spør far din, så vil han fortelja deg, spør dei gamle, så vil dei seia deg det.
Husk de eldgamle dager, gi akt på årene fra slekt til slekt. Spør din far, han vil fortelle deg, dine eldste, de vil si deg det.
Då Den Høgste gav folkeslaga arven deira, då han skilde menneskeborn frå kvarandre, sette han grenser for folka etter talet på Israels born.
Da Den høyeste ga folkeslagene deres arv, da han skilte menneskenes barn, satte han grenser for folkene etter tallet på Israels barn.
For Herrens del er folket hans, Jakob er hans arvelut.
For Herrens del er hans folk, Jakob er hans arvelodd.
Han fann han i eit øydeland, i den aude, hylande øydemarka. Han verna han og vakta han, han verja han som sin augnestein.
Han fant ham i ørkenens land, i det øde og hylende villmark. Han omsluttet ham, våket over ham, voktet ham som sin øyensten.
Som ein ørn som vekkjer reiret sitt og svevar over ungane sine, breier vengene sine ut og tek dei opp og ber dei på vengene sine.
Som en ørn som vekker sitt reir og svever over sine unger, bredte han ut sine vinger, tok ham opp og bar ham på sine vingefjær.
Han lét han ri over høgdene i landet og eta grøda frå marka. Han lét han suga honning frå berget og olje frå den harde steinen.
Han lot ham ri over landets høyder og spise markens grøde. Han lot ham suge honning fra klippen og olje fra den harde stein.
Smør frå kyr og mjølk frå småfe, saman med feitt frå lam og vêrar frå Basan og bukkar, med det finaste av kveite. Og du drakk skummande vin av drueblod.
Smør fra storfe og melk fra småfe, med fett fra lam og værer, bukker fra Basan, med den fineste hvete. Druenes blod drakk du som skummende vin.
Jesjurun vart feit og sette seg opp. Du vart feit, tjukk og stinn! Han forlét Gud som skapte han og vanæra Klippen, si frelse.
Men Jesjurun ble fet og slo bakut – du ble fet, tykk og stinn. Han forlot Gud som skapte ham, og foraktet sin frelses klippe.
Dei ofra til vonde ånder som ikkje er Gud, til gudar dei ikkje kjende, nye gudar som nyleg hadde kome, som fedrane dykkar ikkje kjende.
De ofret til demoner som ikke er Gud, til guder de ikke kjente, nye guder som nylig var kommet, som deres fedre ikke fryktet.
Klippen som fødde deg, brydde du deg ikkje om, du gløymde Gud som fødde deg.
Klippen som fødte deg, forlot du, du glemte Gud som fødte deg frem.
Herren såg det og vraka dei i harme over sønene og døtrene sine.
Herren så det og forkastet dem i harme over sine sønner og døtre.
Han sa: Eg vil gøyma andletet mitt for dei, eg vil sjå kva ende det tek med dei. For ei forvend ætt er dei, born det ikkje er truskap i.
Han sa: Jeg vil skjule mitt ansikt for dem, jeg vil se hva deres ende blir. For de er en forvridd slekt, barn uten troskap.
Dei har gjort meg sjalu med det som ikkje er gud, harma meg med tomme avgudar. Så vil eg gjera dei sjalu med det som ikkje er eit folk, med eit dårlegt folkeslag vil eg harma dei.
De vakte min sjalusi med det som ikke er gud, de egget meg med sine tomme avguder. Jeg vil vekke deres sjalusi med det som ikke er et folk, med et dåraktig folkeslag vil jeg erte dem.
For ein eld er tend i min vreide, han brenn heilt ned til dødsriket. Han fortærer jorda og grøda hennar, han set fjellgrunnane i brann.
For en ild er tent i min vrede, den brenner ned til dødsrikets dyp. Den fortærer jorden og dens grøde og setter fjellenes grunnvoller i brann.
Eg vil hauga ulukker over dei, eg vil bruka opp pilene mine på dei.
Jeg vil hope ulykker over dem, jeg vil bruke opp mine piler mot dem.
Dei skal tærast av svolt og etast av brennande feber og bitter pest. Eg sender villdyrs tenner mot dei og gift frå ormar som kryp i støvet.
Utmagret av sult, fortært av feber og bitter pest. Jeg sender villdyrs tenner mot dem, med gift fra krypdyr i støvet.
Ute skal sverdet gjera dei barnlause, og inne skal redsla råda – både unge menn og jomfruer, spedbarn og gråhåra menn.
Ute skal sverdet gjøre dem barnløse, og inne skal redselen herske – både ung mann og jomfru, diende barn og gråhåret mann.
Men eg frykta spott frå fienden, at motstandarane deira skulle misforstå og seia: Vår hand har sigra, det er ikkje Herren som har gjort alt dette.
Men jeg fryktet fiendens hån, at deres motstandere skulle misforstå og si: Vår hånd var sterk, det var ikke Herren som gjorde alt dette.
Korleis kunne éin jaga tusen og to driva ti tusen på flukt, om ikkje Klippen deira hadde selt dei og Herren hadde gjeve dei opp?
Hvordan kunne én forfølge tusen og to jage ti tusen på flukt, om ikke deres Klippe hadde solgt dem og Herren overgitt dem?
For vintreet deira er frå Sodomas vintre, frå markene i Gomorra. Druene deira er giftige druer, klasane er bitre.
For deres vinranke er fra Sodomas vinranke, fra Gomorras marker. Deres druer er giftige druer, klasene er bitre.
Vinen deira er dragegift, grusom gift frå hoggorm.
Deres vin er dragegift og grusom ormegalle.
Hemn og gjengjeld høyrer meg til, til den tid då foten deira skrid. For deira ulukkedag er nær, det som ventar dei, kjem snart.
Hevnen og gjengjeldelsen er min, til den tid deres fot vakler. For dagen for deres undergang er nær, det som venter dem, kommer snart.
For Herren skal dømma folket sitt og visa medkjensle med tenarane sine, når han ser at krafta deira er borte, og ingen er att, korkje bunden eller fri.
For Herren skal dømme sitt folk og forbarme seg over sine tjenere, når han ser at deres kraft er borte og ingen er igjen, verken bunden eller fri.
Dei som åt feittet av slaktoffera deira og drakk vinen av drikkoffera deira – lat dei stå opp og hjelpa dykk, lat dei vera eit vern over dykk!
De som åt fettet av deres offer og drakk vinen av deres drikkoffer – la dem reise seg og hjelpe dere, la dem være et vern over dere!
Sjå no at eg, eg er den einaste, og det finst ingen gud ved sida av meg! Eg drep og eg gjer levande, eg sårar og eg lækjer, og ingen kan fria frå mi hand.
Se nå at jeg, jeg er han, og det finnes ingen gud ved siden av meg. Jeg døder og jeg gjør levende, jeg sårer og jeg leger, og ingen kan redde fra min hånd.
Når eg kvesser det blinkande sverdet mitt og handa mi grip om domen, skal eg gje fiendane mine att og løna dei som hatar meg.
Når jeg kvesser mitt lynende sverd og min hånd griper til dom, skal jeg ta hevn over mine fiender og gjengjelde dem som hater meg.
Eg skal gjera pilene mine drukne av blod, og sverdet mitt skal eta kjøt – av blod frå drepne og fangar, frå hovudet til fiendens hovdingar.
Jeg gjør mine piler drukne av blod, og mitt sverd skal fortære kjøtt – blod fra falne og fanger, fra fiendens langhårede hoder.
Jubla, de folkeslag, over folket hans! For han hemnar blodet til tenarane sine, han gjev fiendane sine att og sonar landet sitt og folket sitt.
Juble, dere folkeslag, sammen med hans folk! For han hevner sine tjeneres blod og tar hevn over sine fiender. Han gjør soning for sitt land og sitt folk.
Moses kom og bar fram alle orda i denne songen for folket, han og Hosea, son til Nun.
Moses kom og fremsa alle ordene i denne sangen for folket, han og Hosea, Nuns sønn.
Då Moses var ferdig med å tala alle desse orda til heile Israel,
Da Moses var ferdig med å tale alle disse ordene til hele Israel,
sa han til dei: Legg alle desse orda som eg vitnar for dykk i dag, på hjartet, så de kan påleggja borna dykkar å halda og gjera alt som står i denne lova.
sa han til dem: Legg dere på hjertet alle de ord jeg i dag vitner for dere, så dere kan pålegge deres barn å holde og følge alle ordene i denne loven.
For dette er ikkje eit tomt ord for dykk, men det er livet dykkar. Ved dette ordet skal de leva lenge i landet de dreg over Jordan for å ta i eige.
For dette er ikke et tomt ord for dere, det er deres liv. Ved dette ordet skal dere leve lenge i landet dere går over Jordan for å ta i eie.
Gå opp på Abarim-fjellet her, til Nebo-fjellet i Moab-landet, midt imot Jeriko, og sjå ut over Kanaan-landet som eg gjev Israels born til eigedom.
Gå opp på Abarim-fjellet, til Nebo-fjellet i Moabs land, som ligger overfor Jeriko, og se ut over Kanaans land, som jeg gir Israels barn til eiendom.
Du skal døy på fjellet du går opp på, og bli sameina med folket ditt, liksom Aron, bror din, døydde på Hor-fjellet og vart sameina med folket sitt.
Du skal dø på fjellet du går opp på, og bli forent med ditt folk, slik din bror Aron døde på Hor-fjellet og ble forent med sitt folk.
For de var trulause mot meg midt blant Israels born ved Meriba-vatnet ved Kadesj i Sin-øydemarka, fordi de ikkje helga meg midt blant Israels born.
For dere var troløse mot meg midt iblant Israels barn ved Meribas vann ved Kadesj i Sin-ørkenen, fordi dere ikke helliget meg blant Israels barn.
Du skal sjå landet framfor deg, men du skal ikkje koma inn i landet som eg gjev Israels born.
Du skal se landet foran deg, men du skal ikke komme inn i landet jeg gir Israels barn.
←→