FLOGVIT
.bible

LukasKapittel 7

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Parallelle tekster1 parallell i dette kapitlet
Offiserens tjenerMLJ

Johannes kaller ham en kongelig embetsmann.

MatteusMatt 8:5-13

5Då han kom til Kapernaum, kom ein offiser til han og bad han om hjelp.

6Han sa: «Herre, tenaren min ligg heime lam og lid frykteleg.»

7Han sa til han: «Eg skal koma og lækja han.»

8Men offiseren svara: «Herre, eg er ikkje verdig til at du kjem inn under taket mitt. Men sei berre eit ord, så vil tenaren min bli lækt.»

9For eg er sjølv ein mann under kommando, og eg har soldatar under meg. Seier eg til ein: 'Gå!' så går han, og til ein annan: 'Kom!' så kjem han, og til tenaren min: 'Gjer dette!' så gjer han det.»

10Då Jesus høyrde dette, undra han seg og sa til dei som følgde han: «Sanneleg seier eg dykk: Ikkje eingong i Israel har eg funne så stor ei tru.

11Eg seier dykk: Mange skal koma frå aust og vest og sitja til bords med Abraham, Isak og Jakob i himmelriket.

12Men borna av riket skal bli kasta ut i det ytste mørkret. Der skal det vera gråt og tenners gnissing.»

13Og Jesus sa til offiseren: «Gå! Det skal skje for deg slik du trudde.»

Lukas(du leser)

1Då han hadde fullført alle orda sine for folket som høyrde på, gjekk han inn i Kapernaum.

2Ein offiser hadde ein tenar som var sjuk og nær ved å døy. Tenaren var høgt akta av han.

3Då han høyrde om Jesus, sende han nokre av dei jødiske eldste til han og bad han koma og berga tenaren hans.

4Då dei kom til Jesus, bad dei han inderleg og sa: «Han er verdig til at du gjer dette for han,

5for han elskar folket vårt, og han har bygd synagogen vår.»

6Jesus gjekk med dei. Men då han ikkje var langt frå huset, sende offiseren nokre vener og sa til han: «Herre, gjer deg ikkje umak, for eg er ikkje verdig til at du kjem inn under taket mitt.

7Difor rekna eg meg heller ikkje verdig til å koma til deg sjølv. Men sei berre eit ord, så vert tenaren min lækt.

8For eg er òg ein mann som står under kommando, og eg har soldatar under meg. Seier eg til ein: 'Gå!' så går han, og til ein annan: 'Kom!' så kjem han, og til tenaren min: 'Gjer dette!' så gjer han det.»

9Då Jesus høyrde dette, undra han seg over han. Han snudde seg til folkemengda som følgde han, og sa: «Eg seier dykk: Ikkje eingong i Israel har eg funne ei så stor tru.»

10Då dei som var utsende, kom attende til huset, fann dei tenaren frisk.

JohannesJoh 4:46-54

46Han kom då att til Kana i Galilea, der han hadde gjort vatnet til vin. Det var ein kongeleg embetsmann som hadde ein sjuk son i Kapernaum.

47Då han høyrde at Jesus var komen frå Judea til Galilea, gjekk han til han og bad han koma ned og lækja son hans, for han låg for døden.

48Jesus sa til han: «Om de ikkje får sjå teikn og under, trur de ikkje.»

49Embetsmannen sa til han: «Herre, kom ned før barnet mitt døyr!»

50Jesus sa til han: «Gå heim, son din lever.» Mannen trudde det ordet Jesus sa til han, og gjekk.

51Medan han enno var på veg heim, kom tenarane hans og møtte han og sa at guten hans levde.

52Han spurde dei kva tid det vart betre med han. Dei svara: «I går ved den sjuande timen gjekk feberen av han.»

53Då skjøna faren at det var i same stunda Jesus hadde sagt til han: «Son din lever.» Og han kom til tru, han og heile huslyden hans.

54Dette var det andre teiknet Jesus gjorde då han kom frå Judea til Galilea.

Då han hadde fullført alle orda sine for folket som høyrde på, gjekk han inn i Kapernaum.
Ein offiser hadde ein tenar som var sjuk og nær ved å døy. Tenaren var høgt akta av han.
Då han høyrde om Jesus, sende han nokre av dei jødiske eldste til han og bad han koma og berga tenaren hans.
Då dei kom til Jesus, bad dei han inderleg og sa: «Han er verdig til at du gjer dette for han,
for han elskar folket vårt, og han har bygd synagogen vår.»
Jesus gjekk med dei. Men då han ikkje var langt frå huset, sende offiseren nokre vener og sa til han: «Herre, gjer deg ikkje umak, for eg er ikkje verdig til at du kjem inn under taket mitt.
Difor rekna eg meg heller ikkje verdig til å koma til deg sjølv. Men sei berre eit ord, så vert tenaren min lækt.
For eg er òg ein mann som står under kommando, og eg har soldatar under meg. Seier eg til ein: 'Gå!' så går han, og til ein annan: 'Kom!' så kjem han, og til tenaren min: 'Gjer dette!' så gjer han det.»
Då Jesus høyrde dette, undra han seg over han. Han snudde seg til folkemengda som følgde han, og sa: «Eg seier dykk: Ikkje eingong i Israel har eg funne ei så stor tru.»
Like etter drog han til ein by som heiter Nain, og læresveinane hans og ein stor folkemengde gjekk med han.
Då han nærma seg byporten, sjå, då vart ein død boren ut. Han var einaste sonen til mor si, og ho var enkje. Ein stor folkemengde frå byen var med henne.
Då Herren såg henne, fekk han inderleg medkjensle med henne og sa til henne: «Gråt ikkje.»
Han gjekk bort og rørte ved båra, og dei som bar, stansa. Han sa: «Unge mann, eg seier deg: Stå opp!»
Då sette den døde seg opp og byrja å tala, og Jesus gav han til mora hans.
Alle vart gripne av ærefrykt, og dei prisa Gud og sa: «Ein stor profet har stått fram mellom oss,» og: «Gud har gjesta folket sitt.»
Og dette ordet om han spreidde seg i heile Judea og i alle områda ikring.
og sende dei til Herren og spurde: «Er du den som skal koma, eller skal vi venta ein annan?»
Då mennene kom til han, sa dei: «Johannes døyparen har sendt oss til deg og spør: 'Er du den som skal koma, eller skal vi venta ein annan?'»
I same stunda lækte han mange frå sjukdomar, plager og vonde ånder, og han gav mange blinde synet att.
Han svara dei og sa: «Gå og fortel Johannes det de har sett og høyrt: Blinde ser, lamme går, spedalske vert reinsa, døve høyrer, døde står opp, og evangeliet vert forkynt for fattige.
Og sæl er den som ikkje tek anstøyt av meg.»
Då sendeboda frå Johannes hadde gått, byrja han å tala til folkemengda om Johannes: «Kva gjekk de ut i øydemarka for å sjå? Eit sivrøyr som svaiar i vinden?
Eller kva gjekk de ut for å sjå? Ein mann kledd i fine klede? Sjå, dei som går i flotte klede og lever i overflod, dei held til i kongelege palass.
Eller kva gjekk de ut for å sjå? Ein profet? Ja, eg seier dykk, og meir enn ein profet.
Det er om han det står skrive: 'Sjå, eg sender bodberaren min føre deg, han skal rydda vegen for deg.'
Eg seier dykk: Mellom dei som er fødde av kvinner, finst det ingen større enn Johannes. Men den minste i Guds rike er større enn han.
Heile folket som høyrde dette, også tollarane, gav Gud rett, for dei hadde late seg døypa med dåpen frå Johannes.
Men farisearane og dei lovkunnige avviste Guds plan for seg, for dei hadde ikkje late seg døypa av han.
«Kva skal eg då likna menneska i denne slekta med? Kva er dei like?
Dei er like born som sit på torget og ropar til kvarandre: 'Vi spela på fløyte for dykk, men de dansa ikkje. Vi song klagesongar, men de gret ikkje.'
For Johannes døyparen kom og åt ikkje brød og drakk ikkje vin, og de seier: 'Han har ei vond ånd.'
Menneskesonen har kome og et og drikk, og de seier: 'Sjå, ein fråtsar og vindrikkar, ein ven av tollarar og syndarar!'
Men visdomen har fått rett av alle borna sine.»
Ein av farisearane bad han eta saman med seg. Han gjekk inn i huset til farisearen og tok plass ved bordet.
Og sjå, det var ei kvinne i byen som var ei synderinne. Då ho fekk vita at han låg til bords i huset til farisearen, kom ho med ei alabastkrukke med salve.
Ho stod bak han ved føtene hans og gret. Ho byrja å væta føtene hans med tårene sine og tørka dei med håret sitt. Ho kyste føtene hans og salva dei med salven.
Då farisearen som hadde bede han, såg dette, tenkte han med seg sjølv: «Var denne mannen ein profet, ville han vita kva for ei kvinne dette er som rører ved han, at ho er ei synderinne.»
Jesus svara han og sa: «Simon, eg har noko å seia deg.» Han sa: «Sei det, meister.»
«Ein som lånte ut pengar, hadde to skuldnarar. Den eine skulda fem hundre denarar, den andre femti.
Då dei ikkje kunne betala, ettergav han gjelda til begge. Kven av dei vil då elska han høgast?»
Simon svara: «Eg tenkjer det var den som fekk mest ettergitt.» Han sa til han: «Du dømde rett.»
Så snudde han seg mot kvinna og sa til Simon: «Ser du denne kvinna? Eg kom inn i huset ditt, og du gav meg ikkje vatn til føtene. Men ho har vætt føtene mine med tårer og tørka dei med håret sitt.
Du gav meg ikkje noko kyss. Men ho har ikkje halde opp med å kyssa føtene mine heilt sidan eg kom inn.
Du salva ikkje hovudet mitt med olje. Men ho har salva føtene mine med velluktande salve.
Difor seier eg deg: Dei mange syndene hennar er tilgjevne, for ho har vist stor kjærleik. Men den som får lite tilgjeve, elskar lite.»
Så sa han til henne: «Syndene dine er tilgjevne.»
Då byrja dei som sat til bords med han, å seia med seg sjølve: «Kven er denne som til og med tilgjev synder?»
Men han sa til kvinna: «Trua di har frelst deg. Gå i fred.»
←→