FLOGVIT
Tema
.bible

EsekielKapittel 24

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Herrens ord kom til meg i det niende året, i den tiende måneden, på den tiende dagen i måneden:
Herrens ord kom til meg i det niande året, i den tiande månaden, på den tiande dagen i månaden:
«Menneske, skriv opp navnet på denne dagen, denne bestemte dagen! For nettopp i dag har Babels konge lagt beleiringen mot Jerusalem.
Menneske, skriv opp namnet på denne dagen, denne sjølvaste dagen! Kongen av Babel har lagt seg opp mot Jerusalem på denne sjølvaste dagen.
Fortell det gjenstridige folket en lignelse og si til dem: Så sier Herren Gud: Sett kjelen på ilden, sett den på og hell vann i den!
Sei fram ei likning for det trassige huset og sei til dei: Så seier Herren Gud: Set gryta på! Set henne på og hell vatn i henne!
Legg kjøttstykkene i den, alle de beste stykkene, lår og bog. Fyll den med utvalgte knokler.
Legg kjøtstykkja i henne, alle dei gode stykkja, lår og bog. Fyll henne med dei beste beina.
Ta de beste dyrene fra flokken, og stable knoklene under den. La det koke kraftig, så også knoklene blir kokt i den.
Ta dei beste dyra frå flokken. Stabel òg beina under henne. Lat det koka og sjoda, og lat beina koka i henne.
Derfor, så sier Herren Gud: Ve blodbyen, kjelen full av rust, der rusten ikke går av! Tøm den stykke for stykke, uten å kaste lodd om noe.
Difor seier Herren Gud: Ve over blodbyen, gryta som det sit rust i, og som rusten ikkje går av! Ta ut stykke for stykke, utan å kasta lodd om dei.
For blodet hun har utøst, er midt i henne. På bar klippe har hun satt det. Hun helte det ikke ut på jorden så støvet kunne dekke det.
For blodet hennar er midt i henne. Ho sette det på det nakne berget, ho auste det ikkje ut på jorda så støvet kunne dekkja det.
For å vekke vrede og ta hevn har jeg latt hennes blod bli liggende på bar klippe, så det ikke skulle dekkes til.
For å vekkja vreide og ta hemn har eg sett blodet hennar på det nakne berget, så det ikkje skal dekkjast til.
Derfor, så sier Herren Gud: Ve blodbyen! Også jeg vil gjøre bålet stort.
Difor seier Herren Gud: Ve over blodbyen! Eg sjølv vil gjera bålet stort.
Legg på mer ved, tenn ilden, kok kjøttet ferdig, rør godt i gryta, og la knoklene brenne opp.
Legg på meir ved, tend elden, kok kjøtet ferdig, krydra det godt og lat beina brenna opp.
Sett så den tomme kjelen på glørne, så den blir het og kobberet gløder. Da kan urenheten i den smelte og rusten fortæres.
Set så gryta tom på glørne, så ho blir varm og koparmetallet gløder, så ureinskapen hennar smeltar i henne og rusten blir borte.
Forgjeves har hun slitt seg ut! Den tykke rusten går ikke av henne. Så la den gå i ilden!
Ho har trøytta meg ut med strev, men den tjukke rusten hennar går ikkje av. I elden med rusten hennar!
I din urenhet ligger skamløshet. For jeg ville rense deg, men du lot deg ikke rense. Derfor skal du ikke bli ren fra din urenhet før jeg har stilt min vrede mot deg.
I ureinskapen din ligg skamløysa. Fordi eg ville reinsa deg, men du vart ikkje rein, skal du ikkje bli rein frå ureinskapen din før eg har late vreiden min gå ut over deg.
Jeg, Herren, har talt. Det kommer, og jeg vil gjøre det. Jeg viker ikke, jeg sparer ikke, og jeg angrer ikke. Etter dine veier og dine gjerninger skal du bli dømt, sier Herren Gud.»
Eg, Herren, har tala. Det kjem, og eg vil gjera det. Eg vil ikkje sleppa tak, ikkje spara og ikkje angra. Etter vegane dine og gjerningane dine skal dei døma deg, seier Herren Gud.
Herrens ord kom til meg:
Herrens ord kom til meg:
«Menneske, se, jeg tar fra deg med ett slag det som er dine øynes lyst. Men du skal ikke holde klage, ikke gråte, og ingen tåre skal renne.
Menneske, sjå, eg tek frå deg den du elskar høgast, med eitt slag. Men du skal ikkje sørgja og ikkje gråta, og tårene dine skal ikkje renna.
Sukk i stillhet, hold ingen dødsklage. Bind på deg hodepryden og ta skoene på føttene. Dekk ikke til skjegget og spis ikke sørgebrød.
Sukk i det stille, hald inga dødsklage. Bind hovudpryden din på deg og ha sandalane på føtene. Du skal ikkje dekkja til skjegget og ikkje eta sørgebrød.
Om morgenen talte jeg til folket, og om kvelden døde min kone. Neste morgen gjorde jeg som jeg hadde fått befaling om.
Så tala eg til folket om morgonen, og om kvelden døydde kona mi. Om morgonen gjorde eg som eg hadde fått påbod om.
Da sa folket til meg: «Vil du ikke fortelle oss hva dette betyr for oss, det du gjør?»
Folket sa til meg: Vil du ikkje fortelja oss kva dette har å seia for oss, det du gjer?
Jeg svarte dem: «Herrens ord kom til meg:
Eg sa til dei: Herrens ord kom til meg:
Si til Israels hus: Så sier Herren Gud: Se, jeg vanhelliger min helligdom, deres stolte styrke, deres øynes lyst og deres hjertes lengsel. Og sønnene og døtrene dere etterlot, skal falle for sverd.
Sei til Israels hus: Så seier Herren Gud: Sjå, eg vanhelgar heilagdomen min, stoltheita i styrken dykkar, det augo dykkar elskar og det hjarta dykkar lengtar etter. Og sønene og døtrene dykkar som de har late att, skal falla for sverdet.
Da skal dere gjøre som jeg har gjort: Dere skal ikke dekke til skjegget og ikke spise sørgebrød.
Då skal de gjera som eg har gjort. De skal ikkje dekkja til skjegget og ikkje eta sørgebrød.
Hodepryden skal dere ha på hodet og skoene på føttene. Dere skal ikke holde klage og ikke gråte, men svinne hen i deres synder og sukke dere imellom.
De skal ha hovudpryden på hovudet og sandalane på føtene. De skal ikkje halda dødsklage og ikkje gråta, men de skal tærast bort i syndene dykkar og sukka til kvarandre.
Esekiel skal være et tegn for dere. Alt det han har gjort, skal dere gjøre. Når dette skjer, skal dere kjenne at jeg er Herren Gud.
Esekiel skal vera eit teikn for dykk. Alt det han har gjort, skal de gjera. Når dette kjem, skal de kjenna at eg er Herren Gud.
Og du, menneske – på den dagen jeg tar fra dem deres festning, deres herlige fryd, deres øynes lyst og deres hjertes lengsel, deres sønner og døtre –
Og du, menneske, på den dagen eg tek frå dei festninga deira, gleda og æra deira, det augo deira elskar og det hjarta deira lengtar etter, sønene og døtrene deira –
på den dagen skal en flyktning komme til deg med budskap for dine ører.
på den dagen skal ein flyktning koma til deg med bodskap for øyro dine.
Den dagen skal din munn åpnes for flyktningen, og du skal tale og ikke lenger være stum. Slik skal du være et tegn for dem, og de skal kjenne at jeg er Herren.»
Den dagen skal munnen din opna seg for flyktningen, og du skal tala og ikkje lenger vera stum. Slik skal du vera eit teikn for dei, og dei skal kjenna at eg er Herren.
←→