FLOGVIT
.bible

JeremiaKapittel 4

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
«Hvis du vender om, Israel,» sier Herren, «vend om til meg! Hvis du fjerner dine avskyelige avguder fra mitt ansikt, skal du ikke vakle.
«Om du vender om, Israel,» seier Herren, «skal du få venda attende til meg. Om du fjernar dei avskyelege avgudane dine frå mitt åsyn og ikkje flakkar omkring,
Og hvis du sverger: 'Så sant Herren lever,' i sannhet, rett og rettferdighet, da skal folkeslagene velsigne seg i ham, og i ham skal de rose seg.
og du sver: 'Så sant Herren lever' i sanning, rett og rettferd, då skal folkeslaga velsigna seg i han og rosa seg av han.»
For så sier Herren til Judas menn og til Jerusalem: Bryt dere ny mark, og så ikke blant torner!
For så seier Herren til Juda-mennene og til Jerusalem: «Bryt dykk ny mark, og så ikkje mellom tornar!
Omskjær dere for Herren og fjern hjertets forhud, dere Judas menn og Jerusalems innbyggere! Ellers vil min vrede bryte ut som ild og brenne uten at noen kan slukke den, på grunn av deres onde gjerninger.
Omskjer dykk for Herren og fjern forhuda på hjarta dykkar, de Juda-menn og Jerusalem-buarar, så ikkje vreiden min skal bryta fram som eld og brenna utan at nokon kan sløkkja, på grunn av dei vonde gjerningane dykkar.»
Forkynn det i Juda og kunngjør det i Jerusalem! Si: Blås i horn i landet! Rop høyt og si: Samle dere, la oss gå inn i de befestede byene!
Forkynn det i Juda, kunngjer det i Jerusalem og sei: «Blås i horn i landet! Rop ut med full røyst og sei: Samla dykk, lat oss gå inn i dei befesta byane!
Reis et banner mot Sion! Søk tilflukt, ikke stans! For jeg bringer ulykke fra nord, en stor ødeleggelse.
Reis eit merke mot Sion! Fly i dekning, stans ikkje! For eg fører ulukke frå nord, ei stor øydelegging.»
En løve har reist seg fra sitt kratt, en ødelegger av folkeslag har brutt opp og dratt ut fra sitt sted for å legge ditt land øde. Dine byer skal bli ruiner uten innbyggere.
Ei løve har reist seg frå krattskogen, ein folketynar har brote opp, han har drege ut frå staden sin for å leggja landet ditt i øyde. Byane dine skal leggjast i ruinar, utan innbyggjarar.
Derfor, kle dere i sekkestrie, sørg og klag! For Herrens brennende vrede har ikke vendt seg fra oss.
Kledd dykk difor i sekkjetøy, syrg og klag! For Herrens brennande vreide har ikkje vendt seg frå oss.
På den dagen, sier Herren, skal kongens hjerte svikte og fyrstenes hjerte. Prestene skal bli forferdet, og profetene skal stå målløse.
«Den dagen,» seier Herren, «skal kongen mista motet, og førstane like eins. Prestane skal verta forfærde, og profetane skal stå rådlause.»
Da sa jeg: «Å, Herre Gud! Du har virkelig ført dette folket og Jerusalem vill ved å si: 'Dere skal ha fred,' mens sverdet når helt inn til sjelen.»
Då sa eg: «Å, Herre Gud! Du har sanneleg ført dette folket og Jerusalem bak lyset då du sa: 'De skal ha fred.' Men no når sverdet heilt inn til livet.»
På den tiden skal det bli sagt til dette folket og til Jerusalem: En glødende vind fra de nakne høydene i ørkenen blåser mot mitt folks datter – ikke for å kaste korn eller rense det.
På den tida skal det seiast til dette folket og til Jerusalem: «Ein gloheit vind frå dei nakne haugane i øydemarka kjem mot dottera til folket mitt, ikkje for å kasta korn eller reinsa det,
En vind sterkere enn disse kommer på min befaling. Nå vil også jeg avsi dom over dem.
Nei, ein vind sterkare enn til det kjem på min befaling. No skal eg òg fella dom over dei.»
Se, han stiger opp som skyer, hans vogner er som en virvelvind. Hans hester er raskere enn ørner. Ve oss, for vi er ødelagt!
Sjå, han stig opp som skyer, vognene hans er som ein kvervelvind, hestane hans er snøggare enn ørnar. Ve oss, for vi er øydelagde!
Vask ondskapen av ditt hjerte, Jerusalem, så du kan bli frelst! Hvor lenge skal dine onde tanker bo i ditt indre?
Vask vondskapen bort frå hjarta ditt, Jerusalem, så du kan verta frelst! Kor lenge skal dei vonde tankane dine bu i deg?
For en røst forkynner fra Dan, den kunngjør ulykke fra Efraims fjell.
For ei røyst forkynner frå Dan og kunngjer ulukke frå Efraim-fjella.
Minn folkeslagene på dette! Se, kunngjør over Jerusalem: Beleirerestyrker kommer fra et fjernt land og hever sin røst mot Judas byer.
Minn folkeslaga om det, sjå, kunngjer det over Jerusalem: Belairarar kjem frå eit land langt borte og ropar mot byane i Juda.
Som vakter rundt en mark omringer de henne fra alle kanter, for hun har gjort opprør mot meg, sier Herren.
Som vaktmenn rundt ein åker omringar dei henne frå alle sider, for ho har gjort opprør mot meg, seier Herren.
Din ferd og dine gjerninger har ført dette over deg. Dette er din ondskap, ja, den er bitter, den har nådd helt inn til ditt hjerte.
Vegane dine og gjerningane dine har ført dette over deg. Dette er straffa di, kor bitter ho er! Ho når heilt inn til hjarta ditt.
Mine innvoller, mine innvoller! Jeg vrider meg i smerte! Å, mitt hjertes vegger! Mitt hjerte hamrer i meg, jeg kan ikke tie. For du, min sjel, hører hornets lyd, krigens alarm.
Mine innvollar, mine innvollar! Eg vrir meg i smerte! Å, hjartekammeret mitt! Hjarta mitt slår vilt i meg, eg kan ikkje teia. For eg høyrer lyden av horn, ropet om krig.
Ødeleggelse på ødeleggelse blir ropt ut, for hele landet er herjet. Plutselig blir mine telt ødelagt, mine teltduker på et øyeblikk.
Samanbrot på samanbrot vert meldt, for heile landet er herja. Brått vert telta mine øydelagde, på eit augeblink mine teltdukar.
Hvor lenge må jeg se banneret og høre hornets lyd?
Kor lenge må eg sjå krigsmerket, høyra lyden av horn?
For mitt folk er tåpelig, de kjenner meg ikke. De er uforstandige barn, de har ingen innsikt. De er vise til å gjøre ondt, men å gjøre godt forstår de ikke.
«For folket mitt er dåraktig, dei kjenner meg ikkje. Dei er uforstandige born, utan vit. Dei er vise til å gjera vondt, men dei veit ikkje korleis dei skal gjera godt.»
Jeg så på jorden, og se, den var øde og tom. Jeg så mot himmelen, og dens lys var borte.
Eg såg på jorda, og sjå, ho var aud og aude. Eg såg mot himmelen, og lyset var borte.
Jeg så på fjellene, og se, de skalv, og alle haugene ristet.
Eg såg på fjella, og sjå, dei skalv, og alle haugane riste.
Jeg så, og se, det var ikke et menneske, og alle himmelens fugler hadde flyktet.
Eg såg, og sjå, det var ikkje eit menneske, og alle fuglane under himmelen hadde floge bort.
Jeg så, og se, den fruktbare marken var en ørken, og alle dens byer var revet ned for Herrens ansikt, for hans brennende vrede.
Eg såg, og sjå, den fruktbare marka var ei ørken, og alle byane der var rivne ned for Herrens åsyn, for hans brennande vreide.
For så sier Herren: Hele landet skal bli en ødemark, men jeg vil ikke gjøre helt ende på det.
For så seier Herren: «Heile landet skal leggjast audt, men eg vil ikkje gjera heilt ende på det.
Derfor skal jorden sørge og himmelen over den bli mørk. For jeg har talt, jeg har besluttet, jeg angrer ikke og vil ikke vende om fra det.
Difor skal jorda sørgja og himmelen ovanfor verta svart, for eg har tala, eg har sett meg føre det, og eg angrar ikkje, eg vender ikkje om frå det.»
For lyden av ryttere og bueskyttere flykter alle byene. De går inn i tett kratt og klatrer opp på klippene. Hver by er forlatt, ingen bor i dem.
For lyden av ryttarar og bogeskyttarar flyktar kvar by. Dei går inn i skogstjukkingane og klatrar opp på klippene. Kvar by er forlaten, det bur ikkje eit menneske i dei.
Og du som er ødelagt, hva gjør du? Om du kler deg i skarlagen, om du pryder deg med gullsmykker, om du maler øynene dine med sminke – forgjeves gjør du deg vakker! Dine elskere forakter deg, de søker ditt liv.
Og du som er herja, kva gjer du no? Om du kler deg i skarlak, om du pyntar deg med gullsmykke, om du målar augo dine med sminke – til fånyttes gjer du deg vakker! Elskarane dine vrakar deg, dei står deg etter livet.
For jeg hører et skrik som av en fødende kvinne, angstrop som fra en som føder for første gang – Sions datters røst. Hun stønner og strekker ut hendene: «Ve meg! Jeg segner om for morderne!»
For eg høyrer eit rop som frå ei fødande kvinne, angstskrik som frå ei som fører sitt første barn til verda – ropet frå Sions dotter som kippar etter anden og strekkjer ut hendene: «Ve meg! Eg svimar av for mordarane!»
←→