FLOGVIT
.bible

JeremiaKapittel 5

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Gå omkring i Jerusalems gater, se dere om og undersøk! Let på byens torg om dere kan finne en eneste mann som gjør det som er rett og søker sannhet – da vil jeg tilgi byen.
Gå gjennom gatene i Jerusalem, sjå og forstå! Leita på torga hennar om de kan finna ein einaste mann, om det finst nokon som gjer det som er rett og søkjer sanning – då vil eg tilgje henne.
Selv om de sier: «Så sant Herren lever», sverger de likevel falskt.
Sjølv om dei seier: «Så sant Herren lever», sver dei falskt.
Herre, ser ikke dine øyne etter trofasthet? Du slo dem, men de kjente ingen smerte. Du knuste dem, men de nektet å ta imot tukt. De gjorde ansiktene hardere enn stein og nektet å vende om.
Herre, ser ikkje auga dine etter truskap? Du slo dei, men dei kjende ikkje smerte. Du gjorde ende på dei, men dei nekta å ta imot tukt. Dei gjorde andleta sine hardare enn stein og nekta å venda om.
Jeg tenkte: Dette er bare de fattige, de handler uforstandig fordi de ikke kjenner Herrens vei eller sin Guds dom.
Då tenkte eg: Dette er berre dei fattige, dei er uforstandige, for dei kjenner ikkje Herrens veg, ikkje domen frå sin Gud.
La meg gå til de mektige og tale med dem, for de kjenner Herrens vei og sin Guds dom. Men også de hadde alle sammen brutt åket i stykker og revet av seg lenkene.
Lat meg gå til dei store og tala med dei, for dei kjenner Herrens veg, domen frå sin Gud. Men dei hadde alle saman brote åket og slite sund banda.
Derfor skal en løve fra skogen slå dem ned, en ulv fra ødemarken skal rive dem i stykker. En leopard lurer ved byene deres, alle som går ut derfra blir revet i filler. For deres overtredelser er mange, og deres frafall er talløse.
Difor skal løva frå skogen slå dei ned, ulven frå øydemarka øydeleggja dei, leoparden ligg på vakt mot byane deira. Kvar den som går ut derifrå, blir riven i stykkje – for mange er lovbrota deira, mange er fråfalla deira.
Hvorfor skulle jeg tilgi deg dette? Dine barn har forlatt meg og sverget ved guder som ikke er guder. Jeg mettet dem, men de drev hor og flokket seg i skjøgens hus.
Kvifor skulle eg tilgje deg? Borna dine har forlate meg og svore ved dei som ikkje er gudar. Eg metta dei, men dei dreiv hor og flokka seg i huset til ei hore.
De er som velfødte, ustyrlige hingster – hver av dem vrinsker etter sin nestes kone.
Dei er som velfôra, brunstuge hestar; kvar og ein vrinskar etter kona til grannen sin.
Skulle jeg ikke straffe dem for dette? sier Herren. Skulle jeg ikke hevne meg på et folk som dette?
Skulle eg ikkje straffa dei for dette? seier Herren. Skulle ikkje mi sjel ta hemn over eit folk som dette?
Gå opp på hennes vinskråninger og ødelegg, men gjør ikke helt ende på dem. Riv bort hennes skudd, for de tilhører ikke Herren.
Gå opp på vinrekkjene hennar og øydelegg, men gjer ikkje heilt ende på henne. Riv bort rankane hennar, for dei høyrer ikkje Herren til.
For Israels hus og Judas hus har vært troløse mot meg, sier Herren.
For Israels hus og Judas hus har vore heilt trulause mot meg, seier Herren.
De har fornektet Herren og sagt: «Det er ikke han! Ulykke skal ikke ramme oss, vi skal ikke se sverd eller hungersnød.»
Dei har fornekta Herren og sagt: «Det er ikkje han! Ulukke skal ikkje koma over oss, sverd og svolt skal vi ikkje sjå.»
Profetene er bare vind, ordet er ikke i dem. Slik skal det gå dem selv!
Profetane blir berre vind, ordet er ikkje i dei. Slik skal det gå med dei sjølve!
Derfor sier Herren, hærskarenes Gud: Fordi dere har talt slik, gjør jeg mine ord til ild i din munn, og dette folket til ved som ilden skal fortære.
Difor seier Herren, allhærs Gud: Fordi de har tala slike ord, sjå, eg gjer orda mine til eld i munnen din, og dette folket til ved, og elden skal fortæra dei.
Se, jeg sender et folk fra det fjerne mot dere, Israels hus, sier Herren. Det er et sterkt folk, et eldgammelt folk, et folk hvis språk du ikke kjenner og ikke forstår hva de sier.
Sjå, eg fører eit folk over dykk langt bortanfrå, Israels hus, seier Herren. Det er eit sterkt folk, eit eldgammalt folk, eit folk der du ikkje kjenner språket og ikkje forstår kva dei seier.
Deres kogger er som en åpen grav, alle sammen er de krigshelter.
Pilkoggeret deira er som ei open grav, alle er dei krigarar.
De skal fortære din avling og ditt brød, de skal fortære dine sønner og døtre, de skal fortære din småfe og storfe, de skal fortære din vinranke og ditt fikentre. Dine befestede byer som du stoler på, skal de ødelegge med sverd.
Dei skal eta opp avlinga di og brødet ditt, eta opp sønene og døtrene dine, eta opp sauene og storfeet ditt, eta opp vintreet og fikentreet ditt. Dei skal gjera dei befeste byane dine fattige, dei som du set di lit til, med sverd.
Men selv i de dagene, sier Herren, vil jeg ikke gjøre helt ende på dere.
Men sjølv i dei dagane, seier Herren, vil eg ikkje gjera heilt ende på dykk.
Når dere da spør: «Hvorfor har Herren vår Gud gjort alt dette mot oss?» – da skal du svare dem: Likesom dere forlot meg og tjente fremmede guder i deres land, slik skal dere tjene fremmede i et land som ikke er deres.
Og når de spør: «Kvifor har Herren vår Gud gjort alt dette mot oss?» – då skal du svara dei: Liksom de forlét meg og tente framande gudar i dykkar eige land, slik skal de tena framande i eit land som ikkje er dykkar.
Forkynn dette i Jakobs hus, la det bli hørt i Juda:
Forkynn dette i Jakobs hus, lat det lyda i Juda:
Hør dette, du tåpelige folk uten forstand! Dere har øyne, men ser ikke, ører har dere, men hører ikke.
Høyr dette, du uforstandige folk utan vit! Auge har dei, men ser ikkje, øyre har dei, men høyrer ikkje.
Frykter dere ikke meg? sier Herren. Skjelver dere ikke for mitt ansikt? Jeg som satte sanden som grense for havet, en evig ordning det ikke kan bryte. Bølgene velter seg, men makter ikke noe, de bruser, men kan ikke bryte gjennom.
Fryktar de ikkje meg? seier Herren. Skjelv de ikkje for meg? Eg som sette sanden til grense for havet, ei evig ordning det ikkje kan bryta. Bølgjene brusar, men vinn ikkje fram, dei larmar, men kjem ikkje over.
Men dette folket har et trassig og opprørsk hjerte. De har vendt seg bort og gått sin vei.
Men dette folket har eit trassig og opprørsk hjarte, dei har vendt seg bort og gått sin veg.
De sa ikke i sitt hjerte: «La oss frykte Herren vår Gud, som gir regn i rett tid, både høstregn og vårregn, og som bevarer de faste ukene for innhøstingen for oss.»
Dei sa ikkje i hjartet sitt: Lat oss frykta Herren vår Gud, han som gjev regn, både tidlegregn og seinregn, i rett tid, han som held fast på dei vekene som er sette for innhaustinga.
Deres misgjerninger har vendt dette bort, deres synder har holdt det gode borte fra dere.
Misgjerningane dykkar har vendt dette bort, syndene dykkar har halde det gode borte frå dykk.
For det finnes ugudelige blant mitt folk. De lurer som fuglefangere som ligger på lur, de setter opp feller og fanger mennesker.
For det finst ugudelege mellom folket mitt. Dei lurer som fugelfangarar på vakt, dei set opp feller og fangar menneske.
Som et bur fullt av fugler, slik er deres hus fulle av svik. Derfor er de blitt store og rike.
Som eit bur fullt av fuglar, slik er husa deira fulle av svik. Difor er dei blitt store og rike.
De er blitt fete og blanke, de går langt i sin ondskap. De fører ikke de farløses sak så de kan vinne frem, og de hjelper ikke de fattige til deres rett.
Dei er blitt feite og sleipe, dei går over alle grenser i vondskap. Dei fører ikkje rettssaka for den farlause så han kan vinna fram, og dei skaffar ikkje dei fattige rett.
Skulle jeg ikke straffe dem for dette? sier Herren. Skulle jeg ikke hevne meg på et folk som dette?
Skulle eg ikkje straffa dei for dette? seier Herren. Skulle ikkje mi sjel ta hemn over eit folk som dette?
Noe forferdelig og skrekkelig har skjedd i landet:
Noko forferdeleg og grufullt har hendt i landet:
Profetene profeterer løgn, og prestene hersker ved deres hjelp. Mitt folk elsker det slik! Men hva vil dere gjøre når enden kommer?
Profetane profeterer løgn, prestane rår med deira hjelp, og folket mitt vil ha det slik. Men kva vil de gjera når enden kjem?
←→