FLOGVIT
.bible

JeremiaKapittel 3

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
«Hvis en mann skiller seg fra sin kone og hun går fra ham og blir en annen manns kone, kan han da vende tilbake til henne igjen? Ville ikke det landet bli fullstendig vanhelliget? Men du har drevet hor med mange elskere, og likevel vil du vende tilbake til meg,» sier Herren.
Det vert sagt: Om ein mann sender frå seg kona si, og ho går frå han og vert ein annan manns kone, kan han då venda attende til henne? Ville ikkje det landet då verta heilt vanhelga? Men du har drive hor med mange elskarar, og likevel – vend attende til meg! seier Herren.
Løft blikket mot de nakne høydene og se! Hvor er det du ikke har latt deg ligge med? Ved veiene satt du for dem, som en araber i ørkenen. Du har vanhelliget landet med din utukt og ondskap.
Lyft augo dine mot dei nakne haugane og sjå: Kvar har du ikkje lege med nokon? Ved vegane sat du og venta på dei, som ein arabar i øydemarka. Du har vanhelga landet med horelivet ditt og vondskapen din.
Derfor ble regnbygene holdt tilbake, og vårregnet kom ikke. Men du har panne som en hore, du nekter å skamme deg.
Difor vart regnskurane haldne attende, og vårregnet kom ikkje. Du har fått ei horepanne, du nektar å skjemmast.
Har du ikke nettopp ropt til meg: «Min far, du er min ungdoms venn»?
Har du ikkje nettopp no ropa til meg: 'Far min! Du er min ungdoms ven!'
«Vil han være vred for alltid? Vil han holde på vreden til evig tid?» Se, slik har du talt, men du har gjort det onde og fått det til.
'Vil han vera vrei for alltid? Vil han halda på vreiden til evig tid?' Sjå, slik har du tala, men du har gjort det vonde og fått det til.
Herren sa til meg i kong Josias dager: «Har du sett hva den frafalne Israel har gjort? Hun gikk opp på hvert høyt fjell og under hvert grønt tre og drev hor der.
Herren sa til meg i kong Josjia sine dagar: Har du sett kva den fråfalne Israel har gjort? Ho gjekk opp på kvart høgt fjell og under kvart grønt tre og dreiv hor der.
Jeg tenkte at etter at hun hadde gjort alt dette, ville hun vende tilbake til meg. Men hun vendte ikke tilbake. Og hennes troløse søster Juda så det.
Eg tenkte: Etter at ho har gjort alt dette, vil ho venda attende til meg. Men ho vende ikkje attende. Og den trulause syster hennar, Juda, såg det.
Jeg så at selv om jeg hadde sendt den frafalne Israel bort og gitt henne skilsmissebrev på grunn av alt hennes horeliv, så fryktet ikke hennes troløse søster Juda. Hun gikk av sted og drev hor hun også.
Og eg såg at endå eg hadde sendt den fråfalne Israel bort og gjeve henne skiljebrev fordi ho hadde drive hor, så vart ikkje den trulause syster hennar, Juda, redd. Ho gjekk av stad og dreiv hor ho òg.
Fordi hennes utukt var så lettsindig, vanhelliget hun landet og drev hor med stein og tre.
Fordi ho tok horelivet så lett, vanhelga ho landet. Ho dreiv hor med stein og tre.
Og til tross for alt dette vendte hennes troløse søster Juda ikke tilbake til meg av hele sitt hjerte, men bare med falskhet,» sier Herren.
Og trass i alt dette har den trulause syster hennar, Juda, ikkje vendt attende til meg av heile sitt hjarte, men berre med falskheit, seier Herren.
Herren sa til meg: «Den frafalne Israel har vist seg mer rettferdig enn den troløse Juda.
Herren sa til meg: Den fråfalne Israel står meir rettferdig enn den trulause Juda.
Gå og rop ut disse ordene mot nord og si: Vend tilbake, frafalne Israel, sier Herren. Jeg vil ikke se på dere med vrede, for jeg er nådig, sier Herren. Jeg vil ikke være vred for evig.
Gå og rop ut desse orda mot nord og sei: Vend om, du fråfalne Israel, seier Herren. Eg vil ikkje sjå på dykk med vreide, for eg er nådig, seier Herren. Eg vil ikkje vera vrei for alltid.
Bare erkjenn din skyld, at du har gjort opprør mot Herren din Gud. Du spredte dine veier til fremmede under hvert grønt tre, og dere hørte ikke på min røst,» sier Herren.
Berre erkjenn skulda di, at du har gjort opprør mot Herren din Gud. Du spreidde vegane dine til framande under kvart grønt tre, og de lydde ikkje røysta mi, seier Herren.
«Vend tilbake, frafalne barn,» sier Herren, «for jeg er deres ektemann. Jeg vil ta dere, én fra hver by og to fra hver slekt, og føre dere til Sion.
Vend om, de fråfalne born, seier Herren, for eg er ektemannen dykkar. Eg vil ta dykk, éin frå kvar by og to frå kvar ætt, og føra dykk til Sion.
Jeg vil gi dere hyrder etter mitt hjerte, og de skal vokte dere med kunnskap og forstand.
Eg vil gje dykk gjetarar etter mitt hjarte, og dei skal gjeta dykk med kunnskap og visdom.
Når dere blir mange og fruktbare i landet i de dager,» sier Herren, «skal de ikke lenger si: 'Herrens paktsark!' Den skal ikke falle dem inn, de skal ikke huske på den eller lengte etter den, og den skal ikke lages på ny.
Når de aukar i tal og vert fruktbare i landet i dei dagane, seier Herren, då skal dei ikkje lenger seia: 'Herrens paktkiste!' Ho skal ikkje koma dei i hugen, dei skal ikkje minnast henne eller sakna henne, og det skal ikkje lagast nokon ny.
På den tiden skal Jerusalem kalles Herrens trone, og alle folkeslag skal samles der, til Herrens navn i Jerusalem. De skal ikke lenger følge sitt onde og harde hjertes stahet.
På den tida skal dei kalla Jerusalem Herrens trone. Alle folkeslag skal samlast der for Herrens namn, i Jerusalem. Dei skal ikkje lenger følgja sitt eige vonde og hardnakka hjarte.
I de dager skal Judas hus gå sammen med Israels hus, og de skal komme sammen fra landet i nord til det landet jeg ga deres fedre som arv.
I dei dagane skal Juda hus gå saman med Israels hus, og dei skal koma saman frå landet i nord til det landet eg gav fedrane dykkar til arv.
Jeg sa: Hvor gjerne ville jeg sette deg blant sønnene og gi deg et herlig land, den skjønneste arv blant folkeslagene! Jeg sa: Du skal kalle meg 'Min far' og ikke vende deg bort fra meg.
Eg tenkte: Kor gjerne eg vil setja deg mellom borna og gje deg eit herleg land, den fagraste arv mellom folkeslaga! Og eg tenkte: Du skal kalla meg 'Far min' og ikkje venda deg bort frå meg.
Men som en kvinne er troløs mot sin mann, slik har dere vært troløse mot meg, Israels hus,» sier Herren.
Men som ei kvinne er truløs mot mannen sin, slik har de vore trulause mot meg, Israels hus, seier Herren.
En røst høres på de nakne høydene: Israels barns gråt og bønner. For de har forvrengt sin vei, de har glemt Herren sin Gud.
Ei røyst høyrest på dei nakne haugane, gråt og bøn frå Israels born, fordi dei har forvrengt vegane sine og gløymt Herren sin Gud.
«Vend tilbake, frafalne barn! Jeg vil lege deres frafall.» «Se, vi kommer til deg, for du er Herren vår Gud.
Vend om, de fråfalne born! Eg vil lækja fråfallet dykkar. – Sjå, vi kjem til deg, for du er Herren vår Gud.
Sannelig, fra haugene kommer bare bedrag, fra fjellenes larm. Sannelig, i Herren vår Gud er Israels frelse.
Sanneleg, haugane og fjellbråket er berre løgn. Sanneleg, hos Herren vår Gud er Israels frelse.
Skammen har fortært det våre fedre arbeidet for fra vår ungdom av – deres småfe og storfe, deres sønner og døtre.
Skam-avgudane har slukt det fedrane våre arbeidde for frå ungdomen av, sauene og oksane deira, sønene og døtrene deira.
La oss ligge i vår skam, la vår vanære dekke oss. For vi har syndet mot Herren vår Gud, vi og våre fedre, fra vår ungdom og til denne dag. Vi har ikke hørt på Herren vår Guds røst.»
Lat oss liggja i skamma vår, og lat vanæra dekkja oss. For vi har synda mot Herren vår Gud, vi og fedrane våre, frå ungdomen av og til denne dag. Vi har ikkje lydt røysta til Herren vår Gud.
←→