FLOGVIT
.bible

LukasKapittel 1

+ UndertekstGrunntekstNeste →
Parallelle tekster1 parallell i dette kapitlet
Budskapet om Jesu fødselML

Matteus forteller fra Josefs perspektiv, Lukas fra Marias.

MatteusMatt 1:18-25

18Med Jesu Kristi fødsel gjekk det slik til: Mor hans, Maria, var lova bort til Josef. Men før dei kom saman, synte det seg at ho var med barn ved Den heilage Ande.

19Josef, mannen hennar, var ein rettferdig mann og ville ikkje føra skam over henne. Difor sette han seg føre å skilja seg frå henne i det stille.

20Medan han tenkte på dette, synte ein engel frå Herren seg for han i ein draum og sa: «Josef, Davids son! Ver ikkje redd for å ta Maria heim til deg som kona di. For barnet som er avla i henne, er av Den heilage Ande.

21Ho skal føda ein son, og du skal gje han namnet Jesus, for han skal frelsa folket sitt frå syndene deira.»

22Alt dette hende for at det skulle oppfyllast som Herren har tala gjennom profeten:

23«Sjå, jomfrua skal verta med barn og føda ein son, og dei skal gje han namnet Immanuel» – det tyder: Gud med oss.

24Då Josef vakna frå søvnen, gjorde han som engelen frå Herren hadde bode han, og tok Maria heim til seg som kona si.

25Men han låg ikkje med henne før ho hadde fødd ein son. Og han gav han namnet Jesus.

Lukas(du leser)

26I den sjette månaden vart engelen Gabriel send frå Gud til ein by i Galilea som heitte Nasaret,

27til ei jomfru som var trulova med ein mann som heitte Josef, av Davids hus. Jomfrua heitte Maria.

28Engelen kom inn til henne og sa: «Ver helsa, du som har fått nåde! Herren er med deg.»

29Men ho vart svært uroleg over desse orda og tenkte på kva denne helsinga kunne tyda.

30Engelen sa til henne: «Ver ikkje redd, Maria! For du har funne nåde hos Gud.

31Sjå, du skal verta med barn og føda ein son, og du skal gje han namnet Jesus.

32Han skal vera stor og kallast Son til Den høgste. Herren Gud skal gje han trona til David, far hans.

33Han skal vera konge over Jakobs hus til evig tid, og det skal ikkje vera ende på riket hans.»

34Maria sa til engelen: «Korleis skal dette gå til? Eg har ikkje vore saman med nokon mann.»

35Difor skal òg det heilage som vert fødd, kallast Guds Son.

36Og sjå, Elisabet, slektningen din, har òg fått ein son i magen i sin høge alder, ho som vart kalla ufruktbar. No er ho alt i sjette månaden.

37For ingen ting er umogeleg for Gud.»

38Då sa Maria: «Sjå, eg er Herrens tenestekvinne. Lat det gå meg som du har sagt.» Så forlét engelen henne.

Sidan mange har teke på seg å skriva ned ei forteljing om dei hendingane som har vorte oppfylte mellom oss,
Ettersom mange har forsøkt å nedtegne beretningen om det som har skjedd iblant oss,
slik som dei har overlevert det til oss, dei som frå fyrste stund var augnevitne og tenarar for Ordet,
slik det ble overlevert oss av dem som fra begynnelsen var øyenvitner og ble Ordets tjenere,
så har eg òg, etter å ha granska alt nøye frå fyrst av, bestemt meg for å skriva det ned for deg i god rekkjefølgje, høgvørde Teofilos,
har også jeg besluttet, etter nøye å ha undersøkt alt fra begynnelsen, å skrive det ned for deg i sammenheng, høyt ærede Teofilus,
så du kan kjenna kor påliteleg den læra er som du har fått opplæring i.
for at du skal kjenne påliteligheten av det du er blitt undervist i.
I dei dagane då Herodes var konge i Judea, var det ein prest som heitte Sakarja. Han høyrde til Abia si presteteneste-avdeling. Kona hans var av Arons ætt og heitte Elisabet.
I de dager da Herodes var konge i Judea, var det en prest ved navn Sakarja, av Abias vaktskift. Hans kone var av Arons døtre, og hennes navn var Elisabet.
Begge var rettferdige framfor Gud og levde ulastelege etter alle Herrens bod og føresegner.
De var begge rettferdige for Gud og levde ulastelig etter alle Herrens bud og forskrifter.
Men dei hadde ikkje born, for Elisabet var ufruktbar, og begge var no langt oppe i åra.
Men de hadde ingen barn, for Elisabet var ufruktbar, og begge var kommet langt opp i årene.
Medan Sakarja gjorde presteteneste for Gud, då det var hans avdeling sin tur,
Det skjedde at mens Sakarja gjorde prestetjeneste for Gud etter sitt vaktskifts ordning,
vart han etter sedvane i prestetenesta vald ut ved loddtrekning til å gå inn i Herrens tempel og brenna røykjelse.
falt loddet på ham etter sedvane å gå inn i Herrens tempel for å brenne røkelse.
Og heile folkemengda stod utanfor og bad i stunda for røykjelsesofferet.
Hele folkemengden stod utenfor og ba i røkelsestimen.
Då synte ein Herrens engel seg for han og stod på høgre sida av røykjelsesaltaret.
Da viste en Herrens engel seg for ham. Han stod på høyre side av røkelsesalteret.
Sakarja vart uroleg då han såg han, og han vart gripen av frykt.
Sakarja ble forferdet da han så ham, og frykt falt over ham.
Men engelen sa til han: «Ver ikkje redd, Sakarja! For bøna di er høyrd. Kona di, Elisabet, skal føda deg ein son, og du skal gje han namnet Johannes.
Men engelen sa til ham: «Frykt ikke, Sakarja, for din bønn er hørt. Din kone Elisabet skal føde deg en sønn, og du skal gi ham navnet Johannes.
Han skal vera ei glede og ei fryd for deg, og mange skal gleda seg over at han vert fødd.
Du skal få glede og jubel, og mange skal glede seg over hans fødsel.
For han skal vera stor for Herren. Vin og sterk drikk skal han ikkje drikka, og han skal verta fylt av Den Heilage Ande alt frå morsliv.
For han skal være stor i Herrens øyne. Vin og sterk drikk skal han ikke drikke, og han skal bli fylt av Den hellige ånd helt fra mors liv.
Og mange av Israels born skal han venda om til Herren, deira Gud.
Mange av Israels barn skal han føre tilbake til Herren deres Gud.
Han skal gå føre han i Elias sin ånd og kraft, for å venda fedrehjarte til borna og dei ulydige til rettferdig visdom, og gjera eit folk vel tilreidt for Herren.»
Han skal gå foran ham i Elias ånd og kraft, for å vende fedres hjerter til barna og de ulydige til de rettferdiges sinnelag, for å gjøre et velskikket folk rede for Herren.»
Sakarja sa til engelen: «Korleis kan eg vita at dette vil skje? Eg er jo ein gammal mann, og kona mi er langt oppe i åra.»
Sakarja sa til engelen: «Hvordan kan jeg vite dette? For jeg er en gammel mann, og min kone er kommet langt opp i årene.»
Engelen svara han: «Eg er Gabriel, som står framfor Gud. Eg er send for å tala til deg og forkynna deg dette gode bodskapet.
Engelen svarte ham: «Jeg er Gabriel, som står for Guds ansikt. Jeg er sendt for å tale til deg og bringe deg dette gledesbudskapet.
Og sjå, du skal verta stum og ikkje kunna tala før den dagen dette skjer, fordi du ikkje trudde orda mine, som skal verta oppfylte i si tid.»
Og se, du skal bli stum og ikke kunne tale før den dagen dette skjer, fordi du ikke trodde mine ord, som skal bli oppfylt i sin tid.»
Folket stod og venta på Sakarja, og dei undra seg over at han drygde så lenge i tempelet.
Folket ventet på Sakarja og undret seg over at han drøyde så lenge i tempelet.
Då han kom ut, kunne han ikkje tala til dei. Då skjøna dei at han hadde sett eit syn i tempelet. Han gjorde teikn til dei, og han vart verande stum.
Da han kom ut, kunne han ikke tale til dem. De forsto at han hadde sett et syn i tempelet. Han gjorde tegn til dem og forble stum.
Då dagane for tenesta hans var over, drog han heim til huset sitt.
Da dagene for hans tjeneste var over, dro han hjem.
Etter desse dagane vart kona hans, Elisabet, med barn. Ho heldt seg inne i fem månader og sa:
Etter denne tiden ble hans kone Elisabet med barn. Hun holdt seg skjult i fem måneder og sa:
«Slik har Herren gjort mot meg i dei dagane han såg til meg for å ta bort mi skam mellom menneske.»
«Slik har Herren gjort mot meg i de dager da han så til meg for å ta bort min vanære blant mennesker.»
I den sjette månaden vart engelen Gabriel send frå Gud til ein by i Galilea som heitte Nasaret,
I den sjette måneden ble engelen Gabriel sendt fra Gud til en by i Galilea som heter Nasaret,
til ei jomfru som var trulova med ein mann som heitte Josef, av Davids hus. Jomfrua heitte Maria.
til en jomfru som var forlovet med en mann ved navn Josef, av Davids hus. Jomfruens navn var Maria.
Engelen kom inn til henne og sa: «Ver helsa, du som har fått nåde! Herren er med deg.»
Engelen kom inn til henne og sa: «Vær hilset, du som har fått nåde! Herren er med deg.»
Men ho vart svært uroleg over desse orda og tenkte på kva denne helsinga kunne tyda.
Hun ble foruroliget over dette ordet og grunnet på hva denne hilsenen kunne bety.
Engelen sa til henne: «Ver ikkje redd, Maria! For du har funne nåde hos Gud.
Men engelen sa til henne: «Frykt ikke, Maria, for du har funnet nåde hos Gud.
Han skal vera stor og kallast Son til Den høgste. Herren Gud skal gje han trona til David, far hans.
Han skal være stor og kalles Den høyestes Sønn. Herren Gud skal gi ham hans far Davids trone,
Han skal vera konge over Jakobs hus til evig tid, og det skal ikkje vera ende på riket hans.»
og han skal være konge over Jakobs hus til evig tid, og det skal ikke være ende på hans rike.»
Maria sa til engelen: «Korleis skal dette gå til? Eg har ikkje vore saman med nokon mann.»
Maria sa til engelen: «Hvordan skal dette skje, siden jeg ikke kjenner noen mann?»
Difor skal òg det heilage som vert fødd, kallast Guds Son.
Engelen svarte henne: «Den hellige ånd skal komme over deg, og Den høyestes kraft skal overskygge deg. Derfor skal også barnet som blir født, kalles hellig – Guds Sønn.
Og sjå, Elisabet, slektningen din, har òg fått ein son i magen i sin høge alder, ho som vart kalla ufruktbar. No er ho alt i sjette månaden.
Og se, din slektning Elisabet har også unnfanget en sønn i sin alderdom. Hun som ble kalt ufruktbar, er nå i sin sjette måned.
Då sa Maria: «Sjå, eg er Herrens tenestekvinne. Lat det gå meg som du har sagt.» Så forlét engelen henne.
Da sa Maria: «Se, jeg er Herrens tjenestekvinne. La det skje meg etter ditt ord.» Og engelen forlot henne.
I dei dagane braut Maria opp og skunda seg til fjellbygdene, til ein by i Juda.
I de dager brøt Maria opp og skyndte seg til fjellbygdene, til en by i Juda.
Ho gjekk inn i huset til Sakarja og helsa på Elisabet.
Hun gikk inn i Sakarjas hus og hilste på Elisabet.
Då Elisabet høyrde helsinga frå Maria, spratt barnet i magen hennar. Elisabet vart fylt av Den Heilage Ande.
Da Elisabet hørte Marias hilsen, sparket barnet i hennes liv. Elisabet ble fylt av Den hellige ånd
Ho ropa med høg røyst og sa: «Velsigna er du mellom kvinner, og velsigna er frukta i ditt morsliv!
og ropte med høy røst: «Velsignet er du blant kvinner, og velsignet er frukten av ditt liv!
Korleis kan det henda meg at mor til Herren min kjem til meg?
Hvorfor skjer dette meg, at min Herres mor kommer til meg?
For sjå, då lyden av helsinga di nådde øyra mine, sparka barnet i magen min av fryd.
For se, da lyden av din hilsen nådde mine ører, sparket barnet i mitt liv av fryd.
Og sæl er ho som trudde, for det skal verta fullført det som er tala til henne frå Herren.»
Salig er hun som trodde, for det skal bli oppfylt, det som er sagt henne fra Herren.»
Då sa Maria: «Mi sjel opphøgjer Herren,
Og Maria sa: «Min sjel opphøyer Herren,
og mi ånd frydar seg i Gud, min frelsar.
og min ånd fryder seg i Gud, min frelser.
For han har sett til si ringe tenestekvinne. Sjå, frå no av skal alle slekter prisa meg sæl,
For han har sett til sin tjenestekvinnes ringhet. Se, fra nå av skal alle slekter prise meg salig,
for Den mektige har gjort store ting for meg, og heilagt er hans namn.
for han som er mektig, har gjort store ting mot meg. Hellig er hans navn.
Hans miskunn varer frå slekt til slekt over dei som fryktar han.
Hans miskunn varer fra slekt til slekt over dem som frykter ham.
Han har gjort storverk med sin arm, han spreidde dei hovmodige i deira hjartetankar.
Han utøvde velde med sin arm, han spredte dem som er hovmodige i sitt hjertes tanker.
Han støytte mektige ned frå tronane deira og opphøgde dei låge.
Han støtte herskere ned fra troner og opphøyet de lave.
Han tok seg av Israel, sin tenar, og kom i hug si miskunn,
Han tok seg av sin tjener Israel og mintes sin miskunn,
slik han tala til fedrane våre, til Abraham og hans ætt til evig tid.»
slik han talte til våre fedre, til Abraham og hans ætt til evig tid.»
Maria vart verande hos henne i om lag tre månader og drog så heim att.
Maria ble hos henne i omkring tre måneder og vendte så hjem igjen.
Tida kom då Elisabet skulle føda, og ho fødde ein son.
Tiden kom da Elisabet skulle føde, og hun fødte en sønn.
Då grannane og slektningane hennar fekk høyra at Herren hadde vist henne stor miskunn, gledde dei seg med henne.
Naboene og slektningene hennes hørte at Herren hadde vist henne stor barmhjertighet, og de gledet seg med henne.
På den åttande dagen kom dei for å omskjera barnet, og dei ville kalla han Sakarja etter far hans.
På den åttende dagen kom de for å omskjære barnet, og de ville kalle ham Sakarja etter faren.
Men mora hans tok til orde og sa: «Nei, han skal heita Johannes.»
Men moren tok til orde og sa: «Nei, han skal hete Johannes.»
Dei sa til henne: «Det er ingen i slekta di som har dette namnet.»
De sa til henne: «Det er ingen i din slekt som har dette navnet.»
Så gjorde dei teikn til far hans for å få vita kva han ville at barnet skulle heita.
De gjorde tegn til faren for å spørre hva han ville at barnet skulle hete.
Han bad om ei skrivetavle og skreiv: «Johannes er namnet hans.» Og alle undra seg.
Han ba om en tavle og skrev: «Johannes er hans navn.» Og alle undret seg.
Straks vart munnen hans opna og tunga løyst, og han tala og lova Gud.
Straks ble hans munn åpnet og hans tunge løst, og han talte og lovpriste Gud.
Alle som budde der omkring, vart gripne av frykt. Og i heile fjellbygdene i Judea vart alt dette fortalt vidare.
Frykt kom over alle som bodde i nærheten, og i hele fjellbygdene i Judea ble alt dette fortalt.
Alle som høyrde det, la det på hjarta og sa: «Kva skal det verta av dette barnet?» For Herrens hand var med han.
Alle som hørte det, tok det til hjertet og sa: «Hva skal det bli av dette barnet?» For Herrens hånd var med ham.
Far hans, Sakarja, vart fylt av Den Heilage Ande og tala profetisk:
Hans far Sakarja ble fylt av Den hellige ånd og talte profetisk:
«Lova vere Herren, Israels Gud, for han har gjesta og løyst ut folket sitt.
«Lovet være Herren, Israels Gud, for han har gjestet sitt folk og kjøpt det fri.
Han har reist eit horn til frelse for oss i huset til David, sin tenar,
Han har oppreist et frelsens horn for oss i sin tjener Davids hus,
slik han tala gjennom munnen til sine heilage profetar frå gammal tid,
slik han talte gjennom sine hellige profeters munn fra gammel tid –
frelse frå fiendane våre og frå handa til alle som hatar oss,
frelse fra våre fiender og fra hånden til alle som hater oss,
for å visa miskunn mot fedrane våre og minnast si heilage pakt,
for å vise miskunn mot våre fedre og minnes sin hellige pakt,
den eiden han svor for Abraham, far vår, at han ville gje oss
den ed han svor Abraham, vår far, at han ville gi oss
å tena han utan frykt, fria frå fiendehender,
å tjene ham uten frykt, fridd ut fra fienders hånd,
i heilagdom og rettferd for hans åsyn alle våre dagar.
i hellighet og rettferdighet for hans ansikt alle våre dager.
Og du, barn, skal kallast profet for Den høgste, for du skal gå føre Herren og rydda vegen hans,
Og du, lille barn, skal kalles Den Høyestes profet, for du skal gå foran Herren for å rydde hans veier,
for å gje folket hans kunnskap om frelse ved at syndene deira vert tilgjevne,
for å gi hans folk kunnskap om frelse ved tilgivelse av deres synder,
på grunn av vår Guds inderlige miskunn, då soloppgang frå det høge skal gjesta oss,
ved vår Guds inderlige barmhjertighet, som skal la en soloppgang fra det høye gjeste oss,
for å lysa for dei som sit i mørker og dødsskugge, og leia føtene våre inn på fredens veg.»
for å lyse for dem som sitter i mørke og dødsskygge, for å lede våre føtter inn på fredens vei.»
Barnet voks opp og vart sterkt i ånda. Han var i øydemarka til den dagen han skulle stå fram for Israel.
Barnet vokste og ble styrket i ånden. Han var i ødemarken til den dagen han skulle tre frem for Israel.
←→