FLOGVIT
.bible

1. MosebokKapittel 27

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Da Isak var blitt gammel og øynene hans var så svake at han ikke kunne se, kalte han til seg Esau, sin eldste sønn, og sa til ham: «Min sønn!» Han svarte: «Ja, her er jeg.»
Då Isak var blitt gammal og augo hans var så svake at han ikkje kunne sjå, kalla han til seg Esau, den eldste sonen sin, og sa til han: «Son min!» Han svara: «Ja, her er eg.»
Han sa: «Se, jeg er blitt gammel og vet ikke når jeg skal dø.
Isak sa: «Sjå, eg er gammal no og veit ikkje kva dag eg døyr.
Ta nå våpnene dine, pilkoggeret og buen din, og gå ut på marken og fang vilt til meg.
Ta no våpna dine, kogger og boge, og gå ut på marka og jakt på vilt til meg.
Lag så en velsmakende rett for meg, slik jeg liker det, og bring den til meg så jeg kan spise. Da skal min sjel velsigne deg før jeg dør.»
Lag så til ein god rett for meg, slik eg likar det, og ber han inn til meg så eg kan eta. Så skal eg velsigna deg før eg døyr.»
Rebekka lyttet mens Isak talte til sin sønn Esau. Og Esau gikk ut på marken for å jakte vilt og bringe det hjem.
Rebekka høyrde på medan Isak tala til Esau, son sin. Esau gjekk ut på marka for å jakta og henta vilt.
Da sa Rebekka til sin sønn Jakob: «Hør! Jeg hørte din far tale til din bror Esau og si:
Då sa Rebekka til Jakob, son sin: «Høyr, eg høyrde far din tala til Esau, bror din, og seia:
‹Bring meg vilt og lag en velsmakende rett for meg, så jeg kan spise og velsigne deg for Herrens ansikt før jeg dør.›
Hent vilt til meg og lag ein god rett så eg kan eta, og så skal eg velsigna deg for Herrens andlet før eg døyr.
Hør nå på meg, min sønn, og gjør det jeg befaler deg.
Og no, son min, høyr på meg og gjer det eg seier til deg:
Gå bort til småfeet og hent meg to fine kje derfra. Så skal jeg lage en velsmakende rett til din far, slik han liker det.
Gå til småfeet og hent meg to fine kje derifrå. Så skal eg laga dei til ein god rett for far din, slik han likar det.
Du skal bringe den til din far, så han kan spise og velsigne deg før han dør.»
Så skal du bera det inn til far din og la han eta, så han kan velsigna deg før han døyr.»
Men Jakob sa til sin mor Rebekka: «Esau, min bror, er jo en lodden mann, mens jeg har glatt hud.
Jakob sa til Rebekka, mor si: «Men Esau, bror min, er hårete, medan eg har glatt hud.
Kanskje min far kommer til å kjenne på meg. Da vil han se meg som en som driver gjøn med ham, og jeg vil bringe forbannelse over meg og ikke velsignelse.»
Kanskje far min kjenner på meg, og då vil han sjå meg som ein svindlar, og eg vil føra forbanning over meg i staden for velsigning.»
Hans mor sa til ham: «La forbannelsen komme over meg, min sønn! Bare hør på meg, og gå og hent dem til meg.»
Mor hans sa til han: «La forbanninga koma over meg, son min! Berre høyr på meg, og gå og hent dei til meg.»
Så gikk han og hentet dem og brakte dem til sin mor. Og hans mor laget en velsmakende rett, slik hans far likte det.
Så gjekk han og henta dei og bar dei til mor si, og mor hans laga ein god rett, slik far hans likte det.
Rebekka tok de fineste klærne til sin eldste sønn Esau, som hun hadde hos seg i huset, og kledde sin yngste sønn Jakob i dem.
Så tok Rebekka dei finaste kleda til Esau, den eldste sonen sin, som ho hadde heime hos seg, og kledde dei på Jakob, den yngste sonen.
Skinnene av kjeene la hun rundt hendene hans og på den glatte delen av halsen.
Ho la skinna av kjea på hendene hans og på den glatte halsen.
Så ga hun den velsmakende retten og brødet hun hadde laget, i hendene på sin sønn Jakob.
Så gav ho den gode retten og brødet ho hadde laga, i hendene på Jakob, son sin.
Han gikk inn til sin far og sa: «Far!» Og han svarte: «Ja, her er jeg. Hvem er du, min sønn?»
Han gjekk inn til far sin og sa: «Far!» Han svara: «Ja, her er eg. Kven er du, son min?»
Jakob sa til sin far: «Jeg er Esau, din førstefødte. Jeg har gjort som du sa til meg. Reis deg nå, sett deg opp og spis av viltet mitt, så din sjel kan velsigne meg.»
Jakob sa til far sin: «Eg er Esau, den førstefødde. Eg har gjort som du sa til meg. Reis deg no og set deg til bords og et av viltet mitt, så du kan velsigna meg.»
Da sa Isak til sin sønn: «Hvordan kunne du finne det så fort, min sønn?» Han svarte: «Herren din Gud førte det i min vei.»
Isak sa til son sin: «Korleis kunne du finna det så fort, son min?» Han svara: «For Herren, din Gud, lét det koma i vegen min.»
Isak sa til Jakob: «Kom nærmere, så jeg kan kjenne på deg, min sønn, om du virkelig er min sønn Esau eller ikke.»
Isak sa til Jakob: «Kom nærare, son min, så eg kan kjenna på deg og vita om du verkeleg er Esau, son min, eller ikkje.»
Jakob gikk bort til sin far Isak, og han kjente på ham og sa: «Stemmen er Jakobs stemme, men hendene er Esaus hender.»
Jakob gjekk nærare til Isak, far sin, og han kjende på han og sa: «Røysta er Jakobs røyst, men hendene er Esaus hender.»
Han kjente ham ikke igjen, for hendene hans var lodne som hendene til hans bror Esau. Så velsignet han ham.
Han kjende han ikkje att, for hendene hans var hårete som hendene til Esau, bror hans. Så velsigna han han.
Han spurte: «Er du virkelig min sønn Esau?» Han svarte: «Det er jeg.»
Han spurde: «Er du verkeleg Esau, son min?» Han svara: «Ja, det er eg.»
Da sa han: «Sett det frem for meg, så jeg kan spise av min sønns vilt, og min sjel skal velsigne deg.» Han satte det frem for ham, og han spiste. Han brakte ham også vin, og han drakk.
Då sa han: «Ber maten hit til meg så eg kan eta av viltet til son min, så mi sjel kan velsigna deg.» Han bar det til han, og han åt. Han gav han vin, og han drakk.
Så sa hans far Isak til ham: «Kom hit og kyss meg, min sønn.»
Då sa Isak, far hans, til han: «Kom hit og kyss meg, son min.»
Han gikk bort og kysset ham. Da Isak kjente duften av klærne hans, velsignet han ham og sa: «Se, duften av min sønn er som duften av en mark som Herren har velsignet.
Han gjekk bort og kyste han. Då han kjende dufta av kleda hans, velsigna han han og sa: «Sjå, dufta av son min er som dufta av ei mark som Herren har velsigna.
Måtte Gud gi deg av himmelens dugg og av jordens rikdom, og overflod av korn og vin.
Må Gud gje deg av doggen frå himmelen og av det feitaste på jorda, overflod av korn og vin.
Folk skal tjene deg, og folkeslag skal bøye seg for deg. Vær herre over dine brødre, og din mors sønner skal bøye seg for deg. Forbannet være den som forbanner deg, og velsignet være den som velsigner deg!»
Folkeslag skal tena deg, og nasjonar skal bøya seg for deg. Ver herre over brørne dine, og lat sønene til mor di bøya seg for deg. Forbanna vere dei som forbannar deg, og velsigna vere dei som velsignar deg!»
Da Isak var ferdig med å velsigne Jakob, og Jakob nettopp hadde gått ut fra sin far Isak, kom hans bror Esau hjem fra jakten.
Då Isak var ferdig med å velsigna Jakob, og Jakob nettopp hadde gått ut frå Isak, far sin, kom Esau, bror hans, heim frå jakta.
Også han laget en velsmakende rett og brakte den til sin far. Han sa til sin far: «La min far reise seg og spise av sin sønns vilt, så din sjel kan velsigne meg.»
Han òg laga ein god rett og bar han inn til far sin og sa: «Reis deg, far, og et av viltet til son din, så du kan velsigna meg.»
Hans far Isak sa til ham: «Hvem er du?» Han svarte: «Jeg er din sønn, din førstefødte, Esau.»
Isak, far hans, sa til han: «Kven er du?» Han svara: «Eg er Esau, den førstefødde son din.»
Da begynte Isak å skjelve voldsomt og sa: «Hvem var det da som jaktet vilt og brakte det til meg? Jeg spiste av alt før du kom, og jeg velsignet ham. Ja, velsignet skal han være!»
Då skalv Isak sterkt, ja overlag sterkt, og sa: «Kven var det då som jakta på vilt og bar det til meg? Eg åt av alt saman før du kom, og eg velsigna han. Ja, velsigna skal han vera!»
Da Esau hørte sin fars ord, brøt han ut i et høyt og bittert skrik og sa til sin far: «Velsign meg også, far!»
Då Esau høyrde orda til far sin, skreik han høgt, eit stort og bittert skrik, og sa til far sin: «Velsign meg òg, far!»
Men han sa: «Din bror kom med svik og tok din velsignelse.»
Men han sa: «Bror din kom med svik og tok velsigninga di.»
Da sa Esau: «Med rette heter han Jakob, for han har bedratt meg to ganger. Min førstefødselsrett tok han, og se, nå har han tatt min velsignelse.» Og han sa: «Har du ikke spart noen velsignelse til meg?»
Esau sa: «Heiter han ikkje Jakob med rette? Han har lurra meg no to gonger. Førstefødderetten min tok han, og no har han teke velsigninga mi.» Så sa han: «Har du ikkje halde attende ei velsigning til meg?»
Isak svarte Esau: «Se, jeg har satt ham til herre over deg, og alle hans brødre har jeg gitt ham som tjenere. Med korn og vin har jeg styrket ham. Hva kan jeg da gjøre for deg, min sønn?»
Isak svara og sa til Esau: «Sjå, eg har sett han til herre over deg, og alle brørne hans har eg gjeve han til tenarar. Korn og vin har eg gjeve han. Kva kan eg då gjera for deg, son min?»
Esau sa til sin far: «Har du bare én velsignelse, min far? Velsign meg også, far!» Og Esau løftet sin røst og gråt.
Esau sa til far sin: «Har du berre éi velsigning, far? Velsign meg òg, far!» Og Esau lyfte røysta og gret.
Da svarte hans far Isak og sa til ham: «Se, borte fra jordens fruktbarhet skal din bolig være, og uten himmelens dugg ovenfra.
Då svara Isak, far hans, og sa til han: «Sjå, borte frå den feitaste jorda skal bustaden din vera, og borte frå doggen frå himmelen ovanfrå.
Av ditt sverd skal du leve, og din bror skal du tjene. Men når du river deg løs, skal du bryte hans åk av din nakke.»
Av sverdet ditt skal du leva, og bror din skal du tena. Men når du riv deg laus, skal du kasta åket hans av nakken.»
Esau hatet Jakob på grunn av velsignelsen som hans far hadde gitt ham. Esau sa ved seg selv: «Snart kommer sørgedagene over min far. Da skal jeg drepe min bror Jakob.»
Esau bar hat til Jakob på grunn av velsigninga far hans hadde gjeve han. Esau sa med seg sjølv: «Snart kjem sørgjedagane over far min. Då skal eg drepa Jakob, bror min.»
Da Rebekka fikk høre hva hennes eldste sønn Esau hadde sagt, sendte hun bud og kalte til seg sin yngste sønn Jakob. Hun sa til ham: «Hør, din bror Esau trøster seg med tanken på å drepe deg.
Då Rebekka fekk vita kva Esau, den eldste sonen hennar, hadde sagt, sende ho bod etter Jakob, den yngste sonen, og sa til han: «Høyr, Esau, bror din, trøystar seg med tanken på å drepa deg.
Hør nå på meg, min sønn! Bryt opp og flykt til min bror Laban i Harran.
Så høyr no på meg, son min: Reis deg og røm til Laban, bror min, i Haran.
Bli hos ham en tid, til din brors raseri har lagt seg,
Bu der hos han ei tid, til vreiden til bror din har lagt seg,
til din brors vrede mot deg har vendt seg bort, og han har glemt det du gjorde mot ham. Da skal jeg sende bud og hente deg derfra. Hvorfor skulle jeg miste dere begge på én dag?»
til sinnet til bror din har vendt seg bort frå deg og han har gløymt det du gjorde mot han. Då skal eg senda bod og henta deg derifrå. Kvifor skulle eg mista dykk begge på ein dag?»
Rebekka sa til Isak: «Jeg er lei av livet på grunn av hetittkvinnene. Hvis Jakob tar seg en kone blant hetittkvinnene, en av landets døtre som disse, hva har jeg da å leve for?»
Rebekka sa til Isak: «Eg er lei av å leva på grunn av hettittkvinnene. Om Jakob tek seg ei kone blant hettittkvinnene, ei av kvinnene her i landet, kva er då livet verdt for meg?»
←→