FLOGVIT
.bible

1. MosebokKapittel 32

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Tidlig om morgenen kysset Laban barnebarna og døtrene sine og velsignet dem. Så dro han av sted og vendte hjem til sitt sted.
Laban stod tidleg opp om morgonen og kyste sønene og døtrene sine og velsigna dei. Så drog han heim att til staden sin.
Jakob fortsatte på sin vei, og Guds engler møtte ham.
Jakob heldt fram på vegen sin, og Guds englar kom imot han.
Da Jakob så dem, sa han: «Dette er Guds leir!» Og han kalte stedet Mahanajim.
Då Jakob såg dei, sa han: «Dette er Guds leir!» Og han kalla staden Mahanajim.
Jakob sendte budbærere foran seg til sin bror Esau i Seir-landet, på Edoms mark.
Jakob sende sendebod føre seg til Esau, bror sin, i Seir-landet, på Edom-marka.
Han ga dem denne beskjeden: «Slik skal dere si til min herre Esau: Din tjener Jakob sier: Jeg har bodd hos Laban og blitt der til nå.
Han gav dei dette bodet: «De skal seia til herren min, til Esau: Så seier tenaren din Jakob: Eg har halde til hos Laban og vorte verande der til no.
Jeg eier okser og esler, småfe, tjenere og tjenestepiker. Nå sender jeg bud for å vinne velvilje hos min herre.»
Eg eig oksar og esel, småfe, tenarar og tenestejenter. No sender eg bod for å finna velvilje hos herren min.»
Budbærerne kom tilbake til Jakob og sa: «Vi kom til din bror Esau. Han er allerede på vei for å møte deg, og fire hundre mann er med ham.»
Sendeboda kom attende til Jakob og sa: «Vi kom til bror din, til Esau, og han kjem alt imot deg med fire hundre mann.»
Da ble Jakob svært redd og urolig. Han delte folket som var med ham, og småfeet, storfeet og kamelene i to leirer.
Då vart Jakob svært redd og uroleg. Han delte folket som var med han, og småfeet, storfeet og kamelane i to leirar.
Han sa: «Hvis Esau kommer mot den ene leiren og slår den, kan den andre leiren slippe unna.»
Han tenkte: «Om Esau kjem mot den eine leiren og slår han, kan den andre leiren koma seg unna.»
Så ba Jakob: «Min far Abrahams Gud og min far Isaks Gud, Herre, du som sa til meg: Vend tilbake til ditt land og din slekt, så vil jeg gjøre vel mot deg!
Då sa Jakob: «Gud, du som var Gud for Abraham, far min, og for Isak, far min! Herre, du som sa til meg: 'Vend attende til landet ditt og slekta di, så vil eg gjera vel imot deg!'
Jeg er for ringe til all den godhet og troskap du har vist din tjener. Med bare min stav gikk jeg over Jordan, og nå er jeg blitt til to leirer.
Eg er ringare enn all den truskap og nåde du har vist tenaren din. Med berre staven min gjekk eg over Jordan, og no har eg vorte til to leirar.
Redd meg fra min bror, fra Esaus hånd! For jeg frykter at han kommer og slår oss ned, mor sammen med barn.
Frels meg frå handa til bror min, frå Esau! For eg er redd han skal koma og slå meg ned, både mor og born.
Men du har selv sagt: Jeg vil gjøre vel mot deg og gjøre din ætt tallrik som havets sand, så den ikke kan telles.»
Men du har sagt: 'Eg vil gjera vel imot deg og gjera ætta di talrik som sanden i havet, så ho ikkje kan teljast.'»
Han overnattet der den natten, og av det han hadde med seg, tok han ut en gave til sin bror Esau:
Han overnatta der den natta, og av det han hadde med seg, tok han ut ei gåve til Esau, bror sin:
to hundre geiter og tjue bukker, to hundre søyer og tjue værer,
to hundre geiter og tjue bukkar, to hundre sauer og tjue vêrar,
tretti diegivende kameler med føll, førti kyr og ti okser, tjue eselhopper og ti eselføll.
tretti kamelar som gav mjølk, med ungane deira, førti kyr og ti oksar, tjue eselhopper og ti eselfolar.
Han overlot dem til sine tjenere, flokk for flokk, og sa til dem: «Gå foran meg og la det være avstand mellom hver flokk.»
Han gav kvar flokk til tenarane sine, flokk for flokk, og sa til dei: «Gå føre meg og hald avstand mellom kvar flokk.»
Den første ga han dette påbudet: «Når min bror Esau møter deg og spør: Hvem tilhører du, hvor skal du, og hvem eier disse dyrene foran deg?
Til den første sa han: «Når Esau, bror min, møter deg og spør: 'Kven høyrer du til, kvar skal du, og kven eig dyra framfor deg?'
Da skal du svare: De tilhører din tjener Jakob. Det er en gave sendt til min herre Esau. Og se, han kommer selv etter oss.»
Då skal du svara: 'Det høyrer til tenaren din Jakob. Det er ei gåve send til herren min, til Esau. Og sjå, han kjem sjølv etter oss.'»
Han ga samme påbud til den andre, den tredje og alle som fulgte etter flokkene: «Slik skal dere si til Esau når dere treffer ham.
Han gav same bodet til den andre og den tredje og alle som følgde etter flokkane: «Slik skal de seia til Esau når de møter han.
Dere skal også si: Din tjener Jakob kommer rett etter oss.» For han tenkte: «Jeg vil forsone ham med gaven som går foran meg. Når jeg så møter ham ansikt til ansikt, vil han kanskje ta vel imot meg.»
De skal òg seia: 'Sjå, tenaren din Jakob kjem etter oss.'» For han tenkte: «Eg vil mildna andletet hans med gåva som går føre meg. Når eg så ser andletet hans, vil han kanskje lysa på meg.»
Gaven dro i forveien, men han selv ble igjen i leiren den natten.
Gåva gjekk føre han, men sjølv overnatta han i leiren den natta.
Samme natt sto han opp, tok med seg sine to koner, sine to tjenestepiker og sine elleve barn og krysset Jabbok-vadestedet.
Same natta stod han opp og tok med seg dei to konene sine, dei to tenestejentene og dei elleve borna sine, og gjekk over vadestedet ved Jabbok.
Han tok dem med over elven og førte over alt han eide.
Han tok dei med over elva og førte over alt han eigde.
Så ble Jakob alene tilbake, og en mann kjempet med ham til morgenen grydde.
Jakob vart att åleine, og ein mann tok til å bryta med han til morgongryet.
Da mannen så at han ikke kunne overvinne ham, rørte han ved Jakobs hofteskål, og Jakobs hofte gikk av ledd mens de kjempet.
Då mannen såg at han ikkje vann over Jakob, rørte han ved hofteskåla hans, og hofta til Jakob gjekk or ledd medan dei brota.
Mannen sa: «Slipp meg, for morgenen gryr!» Men Jakob svarte: «Jeg slipper deg ikke før du velsigner meg.»
Mannen sa: «Slepp meg, for dagen gryr!» Men Jakob svara: «Eg slepper deg ikkje før du velsignar meg.»
Han spurte: «Hva er navnet ditt?» Han svarte: «Jakob.»
Mannen spurde: «Kva heiter du?» Han svara: «Jakob.»
Da sa han: «Du skal ikke lenger hete Jakob, men Israel, for du har kjempet med Gud og med mennesker og vunnet.»
Då sa han: «Du skal ikkje lenger heita Jakob, men Israel, for du har kjempa med Gud og med menneske og vunne.»
Jakob spurte ham: «Si meg ditt navn!» Men han svarte: «Hvorfor spør du etter mitt navn?» Og han velsignet ham der.
Jakob spurde: «Sei meg namnet ditt!» Men han svara: «Kvifor spør du om namnet mitt?» Og han velsigna han der.
Jakob kalte stedet Peniel, «for jeg har sett Gud ansikt til ansikt og berget livet».
Jakob kalla staden Peniel, for han sa: «Eg har sett Gud andlet til andlet, og likevel berga eg livet.»
Solen rant idet han dro forbi Penuel, og han haltet på grunn av hoften.
Sola rann då han gjekk forbi Penuel, og han halta på hofta.
Derfor spiser ikke Israels barn hoftesenen som ligger over hofteskålen, den dag i dag, fordi mannen rørte ved Jakobs hofteskål, ved hoftesenen.
Difor et ikkje israelittane hoftesena som ligg på hofteskåla, den dag i dag, fordi mannen rørte ved hofteskåla til Jakob, ved hoftesena.
←→