FLOGVIT
.bible

1. MosebokKapittel 18

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Herren viste seg for ham ved Mamres terebinter mens han satt i teltåpningen midt på den heteste dagen.
Herren synte seg for Abraham ved eikelunden i Mamre medan han sat i teltopninga midt på den varmaste tida av dagen.
Han løftet blikket og så tre menn som sto foran ham. Da han fikk øye på dem, sprang han dem i møte fra teltåpningen og bøyde seg til jorden.
Han såg opp og fekk auge på tre menn som stod framfor han. Då han såg dei, sprang han dei i møte frå teltopninga og bøygde seg til jorda.
Han sa: «Min herre, om jeg har funnet nåde for dine øyne, gå da ikke forbi din tjener.
Han sa: «Herre, om eg har funne nåde for auga dine, så gå ikkje forbi tenaren din!
La det bli hentet litt vann så dere kan vaske føttene, og hvil dere under treet.
Lat oss henta litt vatn så de kan vaska føtene dykkar, og kvil dykk under treet.
Jeg vil hente et stykke brød så dere kan styrke dere før dere drar videre – siden dere nå har kommet forbi deres tjener.» De svarte: «Gjør som du har sagt.»
Lat meg henta litt brød så de kan styrka dykk. Sidan kan de dra vidare. For det er vel difor de har kome innom tenaren dykkar.» Dei svara: «Gjer som du har sagt.»
Abraham skyndte seg inn i teltet til Sara og sa: «Fort! Ta tre mål fint mel, kna det og lag brødleiver.»
Abraham skunda seg inn i teltet til Sara og sa: «Skund deg! Ta tre mål fint mjøl, elta det og bak brødleiver.»
Så løp Abraham bort til buskapen og hentet en fin og god kalv. Han ga den til tjeneren, som skyndte seg å tilberede den.
Så sprang Abraham bort til buskapen og tok ein fin og god kalv. Han gav han til tenesteguten, som skunda seg med å laga han til.
Han tok rømme og melk og kalven som var tilberedt, og satte det frem for dem. Selv sto han hos dem under treet mens de spiste.
Så tok han rjome og mjølk og kalven som var tillagd, og sette det fram for dei. Sjølv stod han hos dei under treet medan dei åt.
De spurte ham: «Hvor er Sara, din kone?» Han svarte: «Der inne i teltet.»
Dei spurde han: «Kvar er Sara, kona di?» Han svara: «Der inne i teltet.»
Da sa han: «Jeg kommer visselig tilbake til deg når livets tid er inne, og da skal Sara, din kone, ha en sønn.» Sara lyttet ved teltåpningen bak ham.
Då sa han: «Eg kjem attende til deg om eit år på denne tida, og då skal Sara, kona di, ha ein son.» Sara høyrde dette i teltopninga bak han.
Abraham og Sara var gamle og langt oppe i årene. Det var slutt for Sara med det som hører kvinnene til.
Abraham og Sara var gamle og langt komne i år. Sara hadde slutta å ha det som kvinner har.
Sara lo ved seg selv og tenkte: «Skulle jeg nå oppleve vellyst, utslitt som jeg er? Og min herre er gammel.»
Sara lo for seg sjølv og tenkte: «Skulle eg kjenna vellyst no når eg er utsliten, og mannen min er gammal?»
Da sa Herren til Abraham: «Hvorfor lo Sara og tenkte: Skulle jeg virkelig føde barn når jeg er så gammel?
Då sa Herren til Abraham: «Kvifor lo Sara og sa: 'Skulle eg verkeleg føda barn no når eg er så gammal?'»
Er noe for vanskelig for Herren? Til fastsatt tid kommer jeg tilbake til deg, når livets tid er inne, og Sara skal ha en sønn.»
Er noko umogleg for Herren? Til fastsett tid, om eit år, kjem eg attende til deg, og då skal Sara ha ein son.
Sara nektet og sa: «Jeg lo ikke.» For hun var redd. Men han sa: «Jo, du lo.»
Sara nekta og sa: «Eg lo ikkje», for ho var redd. Men han sa: «Jau, du lo.»
Mennene brøt opp derfra og så ned mot Sodoma. Abraham gikk med dem for å følge dem på vei.
Så braut mennene opp derifrå og såg ut mot Sodoma. Abraham gjekk med dei for å følgja dei på veg.
Da sa Herren: «Skal jeg skjule for Abraham det jeg vil gjøre?
Herren sa: «Skal eg løyna for Abraham det eg vil gjera?
Abraham skal jo bli et stort og mektig folk, og i ham skal alle jordens folkeslag bli velsignet.
Abraham skal då verta eit stort og mektig folk, og alle folk på jorda skal verta velsigna gjennom han.
For jeg har utvalgt ham, for at han skal pålegge sine barn og sitt hus etter seg å holde seg til Herrens vei og gjøre det som er rett og rettferdig. Slik skal Herren la det gå i oppfyllelse for Abraham det han har lovet ham.»
For eg kjenner han, og eg veit at han vil påleggja borna sine og huset sitt etter seg å halda seg til Herrens veg og gjera det som er rett og rettferdig, så Herren kan oppfylla for Abraham det han har lova han.»
Herren sa: «Klageropet over Sodoma og Gomorra er stort, og deres synd er svært tung.
Så sa Herren: «Klageropet over Sodoma og Gomorra er stort, og synda deira er svært alvorleg.
Jeg vil stige ned og se om de har gjort alt det ropet som har nådd meg, tilsier. Hvis ikke, vil jeg vite det.»
Eg vil gå ned og sjå om dei har gjort fullt ut som klageropet som har nådd meg, fortel. Viss ikkje, vil eg få vita det.»
Mennene vendte seg og gikk mot Sodoma, men Abraham ble stående for Herrens ansikt.
Mennene snudde seg og gjekk mot Sodoma, men Abraham vart ståande framfor Herren.
Abraham trådte frem og sa: «Vil du virkelig utslette den rettferdige sammen med den urettferdige?
Abraham steig fram og sa: «Vil du verkeleg rydda ut den rettferdige saman med den skuldige?
Kanskje finnes det femti rettferdige i byen. Vil du da utslette den og ikke spare stedet for de femti rettferdiges skyld som bor der?
Kan henda finst det femti rettferdige i byen. Vil du då rydda ut byen og ikkje spara staden for dei femti rettferdige som bur der?
Det være langt fra deg å gjøre slikt, å drepe den rettferdige sammen med den urettferdige, så det går den rettferdige som den urettferdige! Det være langt fra deg! Skulle ikke han som er dommer over hele jorden, gjøre det som er rett?»
Langt vere det frå deg å gjera slikt, å drepa den rettferdige saman med den skuldige, så det går den rettferdige som den skuldige. Langt vere det frå deg! Skal ikkje han som er dommar over heile jorda, gjera det som er rett?»
Herren sa: «Om jeg finner femti rettferdige i Sodoma, inne i byen, vil jeg spare hele stedet for deres skyld.»
Herren sa: «Om eg finn femti rettferdige i byen Sodoma, vil eg spara heile staden for deira skuld.»
Abraham tok til orde og sa: «Se, jeg har dristet meg til å tale til Herren, jeg som er støv og aske.
Abraham tok til orde att og sa: «Sjå, eg har drista meg til å tala til Herren, endå eg berre er støv og oske.
Kanskje mangler det fem på de femti rettferdige. Vil du da ødelegge hele byen for disse fems skyld?» Han svarte: «Jeg vil ikke ødelegge den om jeg finner førtifem der.»
Kan henda manglar det fem på dei femti rettferdige. Vil du då øydeleggja heile byen for fem sin skuld?» Han svara: «Eg vil ikkje øydeleggja byen om eg finn førtifem der.»
Han fortsatte å tale til ham og sa: «Kanskje finnes det førti der.» Han svarte: «Jeg vil ikke gjøre det for de førtis skyld.»
Abraham heldt fram og sa: «Kan henda finst det førti der.» Han svara: «Eg vil ikkje gjera det, for dei førti si skuld.»
Han sa: «La ikke Herren bli vred om jeg taler. Kanskje finnes det tretti der.» Han svarte: «Jeg vil ikke gjøre det om jeg finner tretti der.»
Då sa han: «Herren må ikkje verta vreid om eg talar. Kan henda finst det tretti der.» Han svara: «Eg vil ikkje gjera det om eg finn tretti der.»
Han sa: «Se, jeg har dristet meg til å tale til Herren. Kanskje finnes det tjue der.» Han svarte: «Jeg vil ikke ødelegge den for de tjues skyld.»
Han sa: «Sjå, eg har drista meg til å tala til Herren. Kan henda finst det tjue der.» Han svara: «Eg vil ikkje øydeleggja byen, for dei tjue si skuld.»
Han sa: «La ikke Herren bli vred, jeg vil bare tale denne ene gangen til. Kanskje finnes det ti der.» Han svarte: «Jeg vil ikke ødelegge den for de ties skyld.»
Då sa han: «Herren må ikkje verta vreid om eg talar berre denne eine gongen til. Kan henda finst det ti der.» Han svara: «Eg vil ikkje øydeleggja byen, for dei ti si skuld.»
Herren gikk da han hadde talt ferdig med Abraham, og Abraham vendte tilbake til sitt sted.
Då Herren var ferdig med å tala til Abraham, gjekk han bort, og Abraham vende heim att.
←→