FLOGVIT
Tema
.bible

LukasKapittel 1

+ UndertekstGrunntekstNeste →
Parallelle tekster1 parallell i dette kapitlet
Budskapet om Jesu fødselML

Matteus forteller fra Josefs perspektiv, Lukas fra Marias.

MatteusMatt 1:18-25

18Med Jesu Kristi fødsel gjekk det slik til: Mor hans, Maria, var lova bort til Josef. Men før dei kom saman, synte det seg at ho var med barn ved Den heilage Ande.

19Josef, mannen hennar, var ein rettferdig mann og ville ikkje føra skam over henne. Difor sette han seg føre å skilja seg frå henne i det stille.

20Medan han tenkte på dette, synte ein engel frå Herren seg for han i ein draum og sa: «Josef, Davids son! Ver ikkje redd for å ta Maria heim til deg som kona di. For barnet som er avla i henne, er av Den heilage Ande.

21Ho skal føda ein son, og du skal gje han namnet Jesus, for han skal frelsa folket sitt frå syndene deira.»

22Alt dette hende for at det skulle oppfyllast som Herren har tala gjennom profeten:

23«Sjå, jomfrua skal verta med barn og føda ein son, og dei skal gje han namnet Immanuel» – det tyder: Gud med oss.

24Då Josef vakna frå søvnen, gjorde han som engelen frå Herren hadde bode han, og tok Maria heim til seg som kona si.

25Men han låg ikkje med henne før ho hadde fødd ein son. Og han gav han namnet Jesus.

Lukas(du leser)

26I den sjette månaden vart engelen Gabriel send frå Gud til ein by i Galilea som heitte Nasaret,

27til ei jomfru som var trulova med ein mann som heitte Josef, av Davids hus. Jomfrua heitte Maria.

28Engelen kom inn til henne og sa: «Ver helsa, du som har fått nåde! Herren er med deg.»

29Men ho vart svært uroleg over desse orda og tenkte på kva denne helsinga kunne tyda.

30Engelen sa til henne: «Ver ikkje redd, Maria! For du har funne nåde hos Gud.

31Sjå, du skal verta med barn og føda ein son, og du skal gje han namnet Jesus.

32Han skal vera stor og kallast Son til Den høgste. Herren Gud skal gje han trona til David, far hans.

33Han skal vera konge over Jakobs hus til evig tid, og det skal ikkje vera ende på riket hans.»

34Maria sa til engelen: «Korleis skal dette gå til? Eg har ikkje vore saman med nokon mann.»

35Difor skal òg det heilage som vert fødd, kallast Guds Son.

36Og sjå, Elisabet, slektningen din, har òg fått ein son i magen i sin høge alder, ho som vart kalla ufruktbar. No er ho alt i sjette månaden.

37For ingen ting er umogeleg for Gud.»

38Då sa Maria: «Sjå, eg er Herrens tenestekvinne. Lat det gå meg som du har sagt.» Så forlét engelen henne.

Sidan mange har teke på seg å skriva ned ei forteljing om dei hendingane som har vorte oppfylte mellom oss,
slik som dei har overlevert det til oss, dei som frå fyrste stund var augnevitne og tenarar for Ordet,
så har eg òg, etter å ha granska alt nøye frå fyrst av, bestemt meg for å skriva det ned for deg i god rekkjefølgje, høgvørde Teofilos,
så du kan kjenna kor påliteleg den læra er som du har fått opplæring i.
I dei dagane då Herodes var konge i Judea, var det ein prest som heitte Sakarja. Han høyrde til Abia si presteteneste-avdeling. Kona hans var av Arons ætt og heitte Elisabet.
Begge var rettferdige framfor Gud og levde ulastelege etter alle Herrens bod og føresegner.
Men dei hadde ikkje born, for Elisabet var ufruktbar, og begge var no langt oppe i åra.
Medan Sakarja gjorde presteteneste for Gud, då det var hans avdeling sin tur,
vart han etter sedvane i prestetenesta vald ut ved loddtrekning til å gå inn i Herrens tempel og brenna røykjelse.
Og heile folkemengda stod utanfor og bad i stunda for røykjelsesofferet.
Då synte ein Herrens engel seg for han og stod på høgre sida av røykjelsesaltaret.
Sakarja vart uroleg då han såg han, og han vart gripen av frykt.
Men engelen sa til han: «Ver ikkje redd, Sakarja! For bøna di er høyrd. Kona di, Elisabet, skal føda deg ein son, og du skal gje han namnet Johannes.
Han skal vera ei glede og ei fryd for deg, og mange skal gleda seg over at han vert fødd.
For han skal vera stor for Herren. Vin og sterk drikk skal han ikkje drikka, og han skal verta fylt av Den Heilage Ande alt frå morsliv.
Og mange av Israels born skal han venda om til Herren, deira Gud.
Han skal gå føre han i Elias sin ånd og kraft, for å venda fedrehjarte til borna og dei ulydige til rettferdig visdom, og gjera eit folk vel tilreidt for Herren.»
Sakarja sa til engelen: «Korleis kan eg vita at dette vil skje? Eg er jo ein gammal mann, og kona mi er langt oppe i åra.»
Engelen svara han: «Eg er Gabriel, som står framfor Gud. Eg er send for å tala til deg og forkynna deg dette gode bodskapet.
Og sjå, du skal verta stum og ikkje kunna tala før den dagen dette skjer, fordi du ikkje trudde orda mine, som skal verta oppfylte i si tid.»
Folket stod og venta på Sakarja, og dei undra seg over at han drygde så lenge i tempelet.
Då han kom ut, kunne han ikkje tala til dei. Då skjøna dei at han hadde sett eit syn i tempelet. Han gjorde teikn til dei, og han vart verande stum.
Då dagane for tenesta hans var over, drog han heim til huset sitt.
Etter desse dagane vart kona hans, Elisabet, med barn. Ho heldt seg inne i fem månader og sa:
«Slik har Herren gjort mot meg i dei dagane han såg til meg for å ta bort mi skam mellom menneske.»
til ei jomfru som var trulova med ein mann som heitte Josef, av Davids hus. Jomfrua heitte Maria.
Engelen kom inn til henne og sa: «Ver helsa, du som har fått nåde! Herren er med deg.»
Men ho vart svært uroleg over desse orda og tenkte på kva denne helsinga kunne tyda.
Han skal vera stor og kallast Son til Den høgste. Herren Gud skal gje han trona til David, far hans.
Han skal vera konge over Jakobs hus til evig tid, og det skal ikkje vera ende på riket hans.»
Maria sa til engelen: «Korleis skal dette gå til? Eg har ikkje vore saman med nokon mann.»
Difor skal òg det heilage som vert fødd, kallast Guds Son.
Og sjå, Elisabet, slektningen din, har òg fått ein son i magen i sin høge alder, ho som vart kalla ufruktbar. No er ho alt i sjette månaden.
Då sa Maria: «Sjå, eg er Herrens tenestekvinne. Lat det gå meg som du har sagt.» Så forlét engelen henne.
I dei dagane braut Maria opp og skunda seg til fjellbygdene, til ein by i Juda.
Ho gjekk inn i huset til Sakarja og helsa på Elisabet.
Då Elisabet høyrde helsinga frå Maria, spratt barnet i magen hennar. Elisabet vart fylt av Den Heilage Ande.
Ho ropa med høg røyst og sa: «Velsigna er du mellom kvinner, og velsigna er frukta i ditt morsliv!
Korleis kan det henda meg at mor til Herren min kjem til meg?
For sjå, då lyden av helsinga di nådde øyra mine, sparka barnet i magen min av fryd.
Og sæl er ho som trudde, for det skal verta fullført det som er tala til henne frå Herren.»
Då sa Maria: «Mi sjel opphøgjer Herren,
For han har sett til si ringe tenestekvinne. Sjå, frå no av skal alle slekter prisa meg sæl,
for Den mektige har gjort store ting for meg, og heilagt er hans namn.
Hans miskunn varer frå slekt til slekt over dei som fryktar han.
Han har gjort storverk med sin arm, han spreidde dei hovmodige i deira hjartetankar.
Han støytte mektige ned frå tronane deira og opphøgde dei låge.
Han tok seg av Israel, sin tenar, og kom i hug si miskunn,
slik han tala til fedrane våre, til Abraham og hans ætt til evig tid.»
Maria vart verande hos henne i om lag tre månader og drog så heim att.
Tida kom då Elisabet skulle føda, og ho fødde ein son.
Då grannane og slektningane hennar fekk høyra at Herren hadde vist henne stor miskunn, gledde dei seg med henne.
På den åttande dagen kom dei for å omskjera barnet, og dei ville kalla han Sakarja etter far hans.
Men mora hans tok til orde og sa: «Nei, han skal heita Johannes.»
Dei sa til henne: «Det er ingen i slekta di som har dette namnet.»
Så gjorde dei teikn til far hans for å få vita kva han ville at barnet skulle heita.
Han bad om ei skrivetavle og skreiv: «Johannes er namnet hans.» Og alle undra seg.
Straks vart munnen hans opna og tunga løyst, og han tala og lova Gud.
Alle som budde der omkring, vart gripne av frykt. Og i heile fjellbygdene i Judea vart alt dette fortalt vidare.
Alle som høyrde det, la det på hjarta og sa: «Kva skal det verta av dette barnet?» For Herrens hand var med han.
Far hans, Sakarja, vart fylt av Den Heilage Ande og tala profetisk:
«Lova vere Herren, Israels Gud, for han har gjesta og løyst ut folket sitt.
slik han tala gjennom munnen til sine heilage profetar frå gammal tid,
frelse frå fiendane våre og frå handa til alle som hatar oss,
for å visa miskunn mot fedrane våre og minnast si heilage pakt,
den eiden han svor for Abraham, far vår, at han ville gje oss
å tena han utan frykt, fria frå fiendehender,
i heilagdom og rettferd for hans åsyn alle våre dagar.
Og du, barn, skal kallast profet for Den høgste, for du skal gå føre Herren og rydda vegen hans,
på grunn av vår Guds inderlige miskunn, då soloppgang frå det høge skal gjesta oss,
for å lysa for dei som sit i mørker og dødsskugge, og leia føtene våre inn på fredens veg.»
Barnet voks opp og vart sterkt i ånda. Han var i øydemarka til den dagen han skulle stå fram for Israel.
←→