FLOGVIT
.bible

LukasKapittel 24

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeJohannes →
Parallelle tekster4 paralleller i dette kapitlet
Jesus viser seg for disipleneLJ

Jesus viser dem sine hender og føtter.

Lukas(du leser)

36Medan dei snakka om dette, stod Jesus sjølv midt iblant dei.

37Dei vart skremde og redde og trudde dei såg ei ånd.

38Men han sa til dei: «Kvifor er de så oppskaka, og kvifor stig det tvil opp i hjarta dykkar?

39Sjå hendene og føtene mine. Det er meg sjølv! Rør ved meg og sjå! Ei ånd har ikkje kjøt og bein, slik de ser at eg har.»

40Då han hadde sagt dette, viste han dei hendene og føtene sine.

41Då dei enno ikkje kunne tru det av berre glede og undring, sa han til dei: «Har de noko å eta her?»

42Dei gav han eit stykke steikt fisk.

43Han tok det og åt det medan dei såg på.

44Så sa han til dei: «Dette er det eg sa til dykk medan eg enno var hos dykk: Alt det som er skrive om meg i Moselova, hos profetane og i Salmane, må oppfyllast.»

45Då opna han forstanden deira så dei kunne skjøna skriftene.

46Og han sa til dei: «Slik står det skrive: Messias skal lida og stå opp att frå dei døde tredje dagen,

47og i hans namn skal omvending og tilgjeving for syndene forkynnast for alle folkeslag, med byrjing frå Jerusalem.

48De er vitne om dette.

49Og sjå, eg sender over dykk det Far min har lova. Men de skal halda dykk i byen til de blir ikledde kraft frå det høge.»

JohannesJoh 20:19-23

19Det var om kvelden same dagen, den fyrste dagen i veka. Læresveinane hadde stengt dørene der dei var, av redsle for jødane. Då kom Jesus og stod midt imellom dei og sa: «Fred vere med dykk!»

20Då han hadde sagt dette, viste han dei hendene og sida si. Læresveinane vart glade då dei såg Herren.

21Jesus sa til dei på nytt: «Fred vere med dykk! Som Far har sendt meg, sender eg dykk.»

22Så anda han på dei og sa: «Ta imot Den heilage Ande!»

23Dei som de tilgjev syndene, dei er tilgjevne. Dei som de held syndene fast for, dei er fasthaldne.»

HimmelfartenML

Lukas utdyper dette i Apostlenes gjerninger 1:9-11.

MarkusMark 16:19-20

19Etter at Herren Jesus hadde tala til dei, vart han teken opp til himmelen og sette seg ved Guds høgre hand.

20Men dei gjekk ut og forkynte alle stader, og Herren verka med dei og stadfeste ordet gjennom dei teikna som følgde.

Lukas(du leser)

50Så førte han dei ut mot Betania. Han lyfte hendene og velsigna dei.

51Og medan han velsigna dei, skilde han lag med dei og vart teken opp til himmelen.

52Dei tilbad han og gjekk attende til Jerusalem med stor glede.

53Og dei var stadig i tempelet og lova Gud.

Den tomme gravenMMLJ

Kvinnene kommer til graven og finner den tom.

MatteusMatt 28:1-8

1Etter sabbaten, då det lysna mot den første dagen i veka, kom Maria Magdalena og den andre Maria for å sjå til grava.

2Då vart det eit kraftig jordskjelv, for ein engel frå Herren steig ned frå himmelen, gjekk fram og rulla steinen bort og sette seg på han.

3Utsjånaden hans var som lyn, og kleda hans var kvite som snø.

4Vaktmennene skalv av redsle for han og vart som døde.

5Men engelen tala til kvinnene og sa: «Ver ikkje redde! Eg veit at de leitar etter Jesus, han som vart krossfest.

6Han er ikkje her, for han har stått opp, slik som han sa. Kom og sjå staden der han låg!

7Skund dykk av stad og sei til læresveinane hans: Han har stått opp frå dei døde, og sjå, han går føre dykk til Galilea. Der skal de få sjå han. No har eg sagt det til dykk.»

8Dei skunda seg bort frå grava med redsle og stor glede, og sprang for å fortelja det til læresveinane hans.

MarkusMark 16:1-8

1Då sabbaten var over, kjøpte Maria Magdalena, Maria, mor til Jakob, og Salome velluktande oljar for å gå og salve han.

2Tidleg om morgonen den første dagen i veka kom dei til grava, just då sola rann.

3Dei sa til kvarandre: «Kven skal rulla steinen bort frå gravopninga for oss?»

4Men då dei såg opp, oppdaga dei at steinen var rulla bort. For han var svært stor.

5Dei gjekk inn i grava og såg ein ung mann sitja på høgre sida, kledd i ei kvit kappe. Dei vart svært forfærde.

6Men han sa til dei: «Ver ikkje redde! De leitar etter Jesus frå Nasaret, han som vart krossfest. Han er oppstaden, han er ikkje her. Sjå, her er staden der dei la han.

7Men gå og sei til læresveinane hans og til Peter: Han går føre dykk til Galilea. Der skal de få sjå han, slik han sa til dykk.»

8Dei gjekk ut og flykta frå grava, for dei skalv og var ute av seg. Dei sa ikkje noko til nokon, for dei var redde.

Lukas(du leser)

1Tidleg på den første dagen i veka, medan det enno var skumring, kom dei til grava med velluktande salvar som dei hadde gjort i stand.

2Dei fann at steinen var rulla bort frå grava.

3Då dei gjekk inn, fann dei ikkje kroppen.

4Medan dei stod der rådville over dette, kom det brått to menn og stod framfor dei i skinande klede.

5Kvinnene vart redde og bøygde andletet mot jorda. Då sa mennene til dei: «Kvifor leitar de etter den levande blant dei døde?

6Han er ikkje her, han er oppstaden! Kom i hug korleis han tala til dykk medan han enno var i Galilea,

7då han sa at Menneskesonen måtte gjevast over i hendene på syndige menneske og krossfestast, og at han skulle stå opp att på den tredje dagen.»

8Då kom dei i hug orda hans.

9Dei gjekk attende frå grava og fortalde alt dette til dei elleve og alle dei andre.

10Det var Maria Magdalena, Johanna og Maria, mor til Jakob, og dei andre kvinnene som var med dei. Dei fortalde dette til apostlane.

11Men apostlane meinte det berre var laust snakk, og trudde dei ikkje.

12Peter reiste seg likevel og sprang til grava. Då han bøygde seg fram og såg inn, var det berre linkleda som låg der. Han gjekk heim att og undra seg over det som hadde hendt.

JohannesJoh 20:1-10

1På den fyrste dagen i veka kom Maria Magdalena til grava tidleg om morgonen medan det enno var mørkt. Ho såg at steinen var teken bort frå grava.

2Ho sprang av stad og kom til Simon Peter og den andre læresveinen, han som Jesus hadde kjær, og sa til dei: «Dei har teke Herren bort frå grava, og vi veit ikkje kvar dei har lagt han.»

3Då gjekk Peter og den andre læresveinen ut og tok vegen til grava.

4Dei to sprang saman, men den andre læresveinen sprang fortare enn Peter og kom fyrst til grava.

5Han bøygde seg fram og såg linkleda liggja der, men han gjekk ikkje inn.

6Simon Peter kom etter han, og han gjekk inn i grava. Han såg linkleda som låg der,

7og sveiteduken som hadde vore over hovudet hans. Den låg ikkje saman med linkleda, men var samanrulla og låg for seg sjølv på ein annan stad.

8Då gjekk også den andre læresveinen inn, han som kom fyrst til grava. Han såg og trudde.

9For dei hadde enno ikkje skjøna det Skrifta seier, at han måtte stå opp frå dei døde.

10Så gjekk læresveinane heim att.

MisjonsbefalingenMML

Gå ut og gjør alle folkeslag til disipler.

MatteusMatt 28:18-20

18Då steig Jesus fram og tala til dei og sa: «Eg har fått all makt i himmelen og på jorda.

19Gå difor ut og gjer alle folkeslag til læresveinar, og døyp dei til Faderens og Sonens og Den heilage andens namn,

20og lær dei å halda alt det eg har bode dykk. Og sjå, eg er med dykk alle dagar, heilt til tidsalderen endar.»

MarkusMark 16:15-18

15Og han sa til dei: «Gå ut i heile verda og forkynn evangeliet for heile skapningen.»

16Den som trur og blir døypt, skal bli frelst. Men den som ikkje trur, skal bli fordømd.

17Og desse teikna skal følgja dei som trur: I mitt namn skal dei driva ut vonde ånder, dei skal tala i nye tunger,

18dei skal ta opp ormar, og om dei drikk noko dødbringande, skal det ikkje skada dei. Dei skal leggja hendene på sjuke, og dei skal bli friske.»

Lukas(du leser)

46Og han sa til dei: «Slik står det skrive: Messias skal lida og stå opp att frå dei døde tredje dagen,

47og i hans namn skal omvending og tilgjeving for syndene forkynnast for alle folkeslag, med byrjing frå Jerusalem.

48De er vitne om dette.

49Og sjå, eg sender over dykk det Far min har lova. Men de skal halda dykk i byen til de blir ikledde kraft frå det høge.»

Tidleg på den første dagen i veka, medan det enno var skumring, kom dei til grava med velluktande salvar som dei hadde gjort i stand.
τῇ δὲ μιᾷ τῶν σαββάτων ὄρθρου βαθέως ⸂ἐπὶ τὸ μνῆμα ἦλθον⸃ φέρουσαι ἃ ἡτοίμασαν ⸀ἀρώματα.
Dei fann at steinen var rulla bort frå grava.
εὗρον δὲ τὸν λίθον ἀποκεκυλισμένον ἀπὸ τοῦ μνημείου,
Då dei gjekk inn, fann dei ikkje kroppen.
⸂εἰσελθοῦσαι δὲ⸃ οὐχ εὗρον τὸ ⸀σῶμα.
Medan dei stod der rådville over dette, kom det brått to menn og stod framfor dei i skinande klede.
καὶ ἐγένετο ἐν τῷ ⸀ἀπορεῖσθαι αὐτὰς περὶ τούτου καὶ ἰδοὺ ἄνδρες δύο ἐπέστησαν αὐταῖς ἐν ⸂ἐσθῆτι ἀστραπτούσῃ⸃.
Kvinnene vart redde og bøygde andletet mot jorda. Då sa mennene til dei: «Kvifor leitar de etter den levande blant dei døde?
ἐμφόβων δὲ γενομένων αὐτῶν καὶ κλινουσῶν ⸂τὰ πρόσωπα⸃ εἰς τὴν γῆν εἶπαν πρὸς αὐτάς· Τί ζητεῖτε τὸν ζῶντα μετὰ τῶν νεκρῶν;
Han er ikkje her, han er oppstaden! Kom i hug korleis han tala til dykk medan han enno var i Galilea,
⸂οὐκ ἔστιν ὧδε, ἀλλὰ ἠγέρθη.⸃ μνήσθητε ὡς ἐλάλησεν ὑμῖν ἔτι ὢν ἐν τῇ Γαλιλαίᾳ,
då han sa at Menneskesonen måtte gjevast over i hendene på syndige menneske og krossfestast, og at han skulle stå opp att på den tredje dagen.»
λέγων ⸂τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου ὅτι δεῖ⸃ παραδοθῆναι εἰς χεῖρας ἀνθρώπων ἁμαρτωλῶν καὶ σταυρωθῆναι καὶ τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ ἀναστῆναι.
Då kom dei i hug orda hans.
καὶ ἐμνήσθησαν τῶν ῥημάτων αὐτοῦ,
Dei gjekk attende frå grava og fortalde alt dette til dei elleve og alle dei andre.
καὶ ὑποστρέψασαι ἀπὸ τοῦ μνημείου ἀπήγγειλαν ταῦτα πάντα τοῖς ἕνδεκα καὶ πᾶσιν τοῖς λοιποῖς.
Det var Maria Magdalena, Johanna og Maria, mor til Jakob, og dei andre kvinnene som var med dei. Dei fortalde dette til apostlane.
ἦσαν δὲ ἡ Μαγδαληνὴ Μαρία καὶ Ἰωάννα καὶ Μαρία ⸀ἡ Ἰακώβου καὶ αἱ λοιπαὶ σὺν αὐταῖς· ⸀ἔλεγον πρὸς τοὺς ἀποστόλους ταῦτα.
Men apostlane meinte det berre var laust snakk, og trudde dei ikkje.
καὶ ἐφάνησαν ἐνώπιον αὐτῶν ὡσεὶ λῆρος τὰ ῥήματα ⸀ταῦτα, καὶ ἠπίστουν αὐταῖς.
Peter reiste seg likevel og sprang til grava. Då han bøygde seg fram og såg inn, var det berre linkleda som låg der. Han gjekk heim att og undra seg over det som hadde hendt.
⸂Ὁ δὲ Πέτρος ἀναστὰς ἔδραμεν ἐπὶ τὸ μνημεῖον· καὶ παρακύψας βλέπει τὰ ⸀ὀθόνια μόνα· καὶ ἀπῆλθεν πρὸς ⸀αὑτὸν θαυμάζων τὸ γεγονός.⸃
Same dagen var to av dei på veg til ein landsby som heitte Emmaus, om lag seksti stadiar frå Jerusalem.
Καὶ ἰδοὺ δύο ἐξ αὐτῶν ⸂ἐν αὐτῇ τῇ ἡμέρᾳ ἦσαν πορευόμενοι⸃ εἰς κώμην ἀπέχουσαν σταδίους ἑξήκοντα ἀπὸ Ἰερουσαλήμ, ᾗ ὄνομα Ἐμμαοῦς,
Dei snakka med kvarandre om alt det som hadde hendt.
καὶ αὐτοὶ ὡμίλουν πρὸς ἀλλήλους περὶ πάντων τῶν συμβεβηκότων τούτων.
Medan dei gjekk og samtala og drøfta saman, kom Jesus sjølv og slo følgje med dei.
καὶ ἐγένετο ἐν τῷ ὁμιλεῖν αὐτοὺς καὶ συζητεῖν καὶ ⸀αὐτὸς Ἰησοῦς ἐγγίσας συνεπορεύετο αὐτοῖς,
Men auga deira var hindra, så dei ikkje kjende han att.
οἱ δὲ ὀφθαλμοὶ αὐτῶν ἐκρατοῦντο τοῦ μὴ ἐπιγνῶναι αὐτόν.
Han sa til dei: «Kva er det for ord de kastar fram og tilbake mellom dykk medan de går?» Då stansa dei med sorgfulle andlet.
εἶπεν δὲ πρὸς αὐτούς· Τίνες οἱ λόγοι οὗτοι οὓς ἀντιβάλλετε πρὸς ἀλλήλους περιπατοῦντες; καὶ ⸀ἐστάθησαν σκυθρωποί.
Den eine, som heitte Kleopas, svara: «Er du den einaste tilreisande i Jerusalem som ikkje veit kva som har hendt der i desse dagane?»
ἀποκριθεὶς δὲ ⸂εἷς ὀνόματι⸃ Κλεοπᾶς εἶπεν πρὸς αὐτόν· Σὺ μόνος παροικεῖς Ἰερουσαλὴμ καὶ οὐκ ἔγνως τὰ γενόμενα ἐν αὐτῇ ἐν ταῖς ἡμέραις ταύταις;
«Kva då?» spurde han. Dei svara: «Det som hende med Jesus frå Nasaret, ein profet, mektig i gjerning og ord for Gud og heile folket.
καὶ εἶπεν αὐτοῖς· Ποῖα; οἱ δὲ εἶπαν αὐτῷ· Τὰ περὶ Ἰησοῦ τοῦ ⸀Ναζαρηνοῦ, ὃς ἐγένετο ἀνὴρ προφήτης δυνατὸς ἐν ἔργῳ καὶ λόγῳ ἐναντίον τοῦ θεοῦ καὶ παντὸς τοῦ λαοῦ,
Overprestane og rådsherrane våre overgav han til dødsdom og krossfesta han.
ὅπως τε παρέδωκαν αὐτὸν οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ ἄρχοντες ἡμῶν εἰς κρίμα θανάτου καὶ ἐσταύρωσαν αὐτόν.
Vi hadde hatt vårt håp til at han var den som skulle fria ut Israel. Og dessutan er det no alt tredje dagen sidan dette hende.
ἡμεῖς δὲ ἠλπίζομεν ὅτι αὐτός ἐστιν ὁ μέλλων λυτροῦσθαι τὸν Ἰσραήλ· ἀλλά γε ⸀καὶ σὺν πᾶσιν τούτοις τρίτην ταύτην ἡμέραν ⸀ἄγει ἀφʼ οὗ ταῦτα ἐγένετο.
Men nokre kvinner blant oss har også gjort oss forskrekka. Dei var ved grava tidleg i morgon,
ἀλλὰ καὶ γυναῖκές τινες ἐξ ἡμῶν ἐξέστησαν ἡμᾶς, γενόμεναι ⸀ὀρθριναὶ ἐπὶ τὸ μνημεῖον
men fann ikkje kroppen hans. Så kom dei og fortalde at dei hadde sett eit syn av englar som sa at han lever.
καὶ μὴ εὑροῦσαι τὸ σῶμα αὐτοῦ ἦλθον λέγουσαι καὶ ὀπτασίαν ἀγγέλων ἑωρακέναι, οἳ λέγουσιν αὐτὸν ζῆν.
Nokre av dei som var med oss, gjekk til grava og fann det slik som kvinnene hadde sagt, men han sjølv såg dei ikkje.»
καὶ ἀπῆλθόν τινες τῶν σὺν ἡμῖν ἐπὶ τὸ μνημεῖον, καὶ εὗρον οὕτως καθὼς ⸀καὶ αἱ γυναῖκες εἶπον, αὐτὸν δὲ οὐκ εἶδον.
Då sa han til dei: «Å, kor uvituge de er, og kor seine i hjarta til å tru alt det profetane har tala!
καὶ αὐτὸς εἶπεν πρὸς αὐτούς· Ὦ ἀνόητοι καὶ βραδεῖς τῇ καρδίᾳ τοῦ πιστεύειν ἐπὶ πᾶσιν οἷς ἐλάλησαν οἱ προφῆται·
Måtte ikkje Messias lida dette og så gå inn til sin herlegdom?»
οὐχὶ ταῦτα ἔδει παθεῖν τὸν χριστὸν καὶ εἰσελθεῖν εἰς τὴν δόξαν αὐτοῦ;
Og han byrja med Moses og alle profetane og forklarte for dei det som står om han i alle skriftene.
καὶ ἀρξάμενος ἀπὸ Μωϋσέως καὶ ἀπὸ πάντων τῶν προφητῶν ⸀διερμήνευσεν αὐτοῖς ἐν πάσαις ταῖς γραφαῖς τὰ περὶ ⸀ἑαυτοῦ.
Då dei nærma seg landsbyen dei skulle til, lét han som om han ville gå vidare.
Καὶ ἤγγισαν εἰς τὴν κώμην οὗ ἐπορεύοντο, καὶ αὐτὸς ⸀προσεποιήσατο ⸀πορρώτερον πορεύεσθαι.
Men dei bad han inntrengjande: «Ver hos oss, for det lid mot kveld, og dagen hellar.» Så gjekk han inn og vart verande hos dei.
καὶ παρεβιάσαντο αὐτὸν λέγοντες· Μεῖνον μεθʼ ἡμῶν, ὅτι πρὸς ἑσπέραν ἐστὶν καὶ κέκλικεν ⸀ἤδη ἡ ἡμέρα. καὶ εἰσῆλθεν τοῦ μεῖναι σὺν αὐτοῖς.
Då han sat til bords med dei, tok han brødet, velsigna det, braut det og gav det til dei.
καὶ ἐγένετο ἐν τῷ κατακλιθῆναι αὐτὸν μετʼ αὐτῶν λαβὼν τὸν ἄρτον εὐλόγησεν καὶ κλάσας ἐπεδίδου αὐτοῖς·
Då vart auga deira opna, og dei kjende han att. Men så vart han usynleg for dei.
αὐτῶν δὲ διηνοίχθησαν οἱ ὀφθαλμοὶ καὶ ἐπέγνωσαν αὐτόν· καὶ αὐτὸς ἄφαντος ἐγένετο ἀπʼ αὐτῶν.
Dei sa til kvarandre: «Brann ikkje hjarta i oss då han tala til oss på vegen og opna skriftene for oss?»
καὶ εἶπαν πρὸς ἀλλήλους· Οὐχὶ ἡ καρδία ἡμῶν καιομένη ἦν ⸂ἐν ἡμῖν⸃ ὡς ἐλάλει ἡμῖν ἐν τῇ ὁδῷ, ⸀ὡς διήνοιγεν ἡμῖν τὰς γραφάς;
Med ein gong braut dei opp og gjekk attende til Jerusalem. Der fann dei dei elleve og alle dei andre samla,
καὶ ἀναστάντες αὐτῇ τῇ ὥρᾳ ὑπέστρεψαν εἰς Ἰερουσαλήμ, καὶ εὗρον ⸀ἠθροισμένους τοὺς ἕνδεκα καὶ τοὺς σὺν αὐτοῖς,
og desse sa: «Herren er sanneleg oppstaden, og han har synt seg for Simon!»
λέγοντας ὅτι ⸂ὄντως ἠγέρθη ὁ κύριος⸃ καὶ ὤφθη Σίμωνι.
Så fortalde dei to kva som hadde hendt på vegen, og korleis dei kjende han att då han braut brødet.
καὶ αὐτοὶ ἐξηγοῦντο τὰ ἐν τῇ ὁδῷ καὶ ὡς ἐγνώσθη αὐτοῖς ἐν τῇ κλάσει τοῦ ἄρτου.
Medan dei snakka om dette, stod Jesus sjølv midt iblant dei.
Ταῦτα δὲ αὐτῶν λαλούντων ⸀αὐτὸς ἔστη ἐν μέσῳ ⸀αὐτῶν.
Dei vart skremde og redde og trudde dei såg ei ånd.
πτοηθέντες δὲ καὶ ἔμφοβοι γενόμενοι ἐδόκουν πνεῦμα θεωρεῖν.
Men han sa til dei: «Kvifor er de så oppskaka, og kvifor stig det tvil opp i hjarta dykkar?
καὶ εἶπεν αὐτοῖς· Τί τεταραγμένοι ἐστέ, καὶ διὰ τί διαλογισμοὶ ἀναβαίνουσιν ἐν ⸂τῇ καρδίᾳ⸃ ὑμῶν;
Sjå hendene og føtene mine. Det er meg sjølv! Rør ved meg og sjå! Ei ånd har ikkje kjøt og bein, slik de ser at eg har.»
ἴδετε τὰς χεῖράς μου καὶ τοὺς πόδας μου ὅτι ⸂ἐγώ εἰμι αὐτός⸃· ψηλαφήσατέ με καὶ ἴδετε, ὅτι πνεῦμα σάρκα καὶ ὀστέα οὐκ ἔχει καθὼς ἐμὲ θεωρεῖτε ἔχοντα.
Då han hadde sagt dette, viste han dei hendene og føtene sine.
⸂[καὶ τοῦτο εἰπὼν ⸀ἔδειξεν αὐτοῖς τὰς χεῖρας καὶ τοὺς πόδας.]⸃
Då dei enno ikkje kunne tru det av berre glede og undring, sa han til dei: «Har de noko å eta her?»
ἔτι δὲ ἀπιστούντων αὐτῶν ἀπὸ τῆς χαρᾶς καὶ θαυμαζόντων εἶπεν αὐτοῖς· Ἔχετέ τι βρώσιμον ἐνθάδε;
Dei gav han eit stykke steikt fisk.
οἱ δὲ ἐπέδωκαν αὐτῷ ἰχθύος ὀπτοῦ ⸀μέρος·
Så sa han til dei: «Dette er det eg sa til dykk medan eg enno var hos dykk: Alt det som er skrive om meg i Moselova, hos profetane og i Salmane, må oppfyllast.»
Εἶπεν δὲ ⸂πρὸς αὐτούς⸃· Οὗτοι οἱ λόγοι ⸀μου οὓς ἐλάλησα πρὸς ὑμᾶς ἔτι ὢν σὺν ὑμῖν, ὅτι δεῖ πληρωθῆναι πάντα τὰ γεγραμμένα ἐν τῷ νόμῳ Μωϋσέως ⸀καὶ προφήταις καὶ ψαλμοῖς περὶ ἐμοῦ.
Då opna han forstanden deira så dei kunne skjøna skriftene.
τότε διήνοιξεν αὐτῶν τὸν νοῦν τοῦ συνιέναι τὰς γραφάς,
Og han sa til dei: «Slik står det skrive: Messias skal lida og stå opp att frå dei døde tredje dagen,
καὶ εἶπεν αὐτοῖς ὅτι οὕτως ⸀γέγραπται παθεῖν τὸν χριστὸν καὶ ἀναστῆναι ἐκ νεκρῶν τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ,
og i hans namn skal omvending og tilgjeving for syndene forkynnast for alle folkeslag, med byrjing frå Jerusalem.
καὶ κηρυχθῆναι ἐπὶ τῷ ὀνόματι αὐτοῦ μετάνοιαν ⸀καὶ ἄφεσιν ἁμαρτιῶν εἰς πάντα τὰ ἔθνη— ⸀ἀρξάμενοι ἀπὸ Ἰερουσαλήμ·
De er vitne om dette.
ὑμεῖς ⸀ἐστε μάρτυρες τούτων.
Og sjå, eg sender over dykk det Far min har lova. Men de skal halda dykk i byen til de blir ikledde kraft frå det høge.»
καὶ ἰδοὺ ἐγὼ ⸀ἐξαποστέλλω τὴν ἐπαγγελίαν τοῦ πατρός μου ἐφʼ ὑμᾶς· ὑμεῖς δὲ καθίσατε ἐν τῇ ⸀πόλει ἕως οὗ ἐνδύσησθε ⸂ἐξ ὕψους δύναμιν⸃.
Så førte han dei ut mot Betania. Han lyfte hendene og velsigna dei.
Ἐξήγαγεν δὲ αὐτοὺς ⸀ἕως ⸀πρὸς Βηθανίαν, καὶ ἐπάρας τὰς χεῖρας αὐτοῦ εὐλόγησεν αὐτούς.
Og medan han velsigna dei, skilde han lag med dei og vart teken opp til himmelen.
καὶ ἐγένετο ἐν τῷ εὐλογεῖν αὐτὸν αὐτοὺς διέστη ἀπʼ αὐτῶν ⸂[καὶ ἀνεφέρετο εἰς τὸν οὐρανόν]⸃.
Dei tilbad han og gjekk attende til Jerusalem med stor glede.
καὶ αὐτοὶ ⸂[προσκυνήσαντες αὐτὸν]⸃ ὑπέστρεψαν εἰς Ἰερουσαλὴμ μετὰ χαρᾶς μεγάλης,
Og dei var stadig i tempelet og lova Gud.
καὶ ἦσαν διὰ παντὸς ἐν τῷ ἱερῷ ⸀εὐλογοῦντες τὸν ⸀θεόν.
←→