FLOGVIT
.bible

SalmeneKapittel 107

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Takk Herren, for han er god! Evig varer hans miskunn.
Lat dei som Herren har løyst ut, seia det – dei han har fria frå handa til fienden.
Han samla dei frå alle land, frå aust og vest, frå nord og frå havet.
Dei fór ville i øydemarka, på aude stigar, og fann ikkje nokon by å bu i.
Dei var svoltne og tyrste, og livet ebba ut i dei.
Då ropa dei til Herren i si naud, og han fria dei ut or trengslene.
Han førte dei på rett veg, så dei kom til ein by der dei kunne bu.
Lat dei takka Herren for hans miskunn og for hans undergjerningar mot menneska.
For han metta den tørste sjela og fylte den svoltne sjela med det som godt er.
Somme sat i mørker og dødsskugge, bundne i naud og i jern.
For dei hadde sett seg opp mot Guds ord og forakta råda frå Den høgste.
Han audmjuka hjarta deira med slit, dei snubla, og ingen hjelpte dei.
Då ropa dei til Herren i si naud, og han frelste dei ut or trengslene.
Han førte dei ut or mørker og dødsskugge og reiv sund lenkjene deira.
Lat dei takka Herren for hans miskunn og for hans undergjerningar mot menneska.
For han braut sund bronseportane og hogg av jernbommane.
Dårar – på grunn av si syndige ferd og sine misgjerningar – vart dei plaga.
Dei vemjast ved all mat, og dei kom nær dødens portar.
Då ropa dei til Herren i si naud, og han frelste dei ut or trengslene.
Han sende sitt ord og lækte dei og berga dei frå grava.
Lat dei takka Herren for hans miskunn og for hans undergjerningar mot menneska.
Lat dei bera fram takkoffer og fortelja om hans gjerningar med jubel.
Somme drog ut på havet med skip og gjorde arbeid på dei store vatna.
Dei såg Herrens gjerningar og hans under i djupet.
Han tala, og det reiste seg ein stormvind som løfta bølgjene høgt.
Dei fór opp mot himmelen og ned i djupet, sjela deira smelta bort i nauda.
Dei raga og rava som drukne, all deira visdom var til inga nytte.
Då ropa dei til Herren i si naud, og han førte dei ut or trengslene.
Han stilla stormen, og bølgjene la seg.
Dei gledde seg då det vart stilt, og han førte dei til den hamna dei ønskte.
Lat dei takka Herren for hans miskunn og for hans undergjerningar mot menneska.
Lat dei opphøgja han i forsamlinga av folket og prisa han der dei eldste sit.
Han gjer elvar til ørken og vasskjelder til turr mark.
Han gjer fruktbart land til saltørken på grunn av vondskapen til dei som bur der.
Han gjer ørkenen til ein innsjø og det turre landet til vasskjelder.
Der lét han dei svoltne bu, og dei bygde ein by å bu i.
Dei sådde åkrar og planta vingardar og hausta rik grøde.
Han velsigna dei, og dei vart svært talrike, og buskapen deira minka ikkje.
Så minka dei og vart bøygde av undertrykkjing, ulukke og sorg.
Han auste forakt over fyrstane og lét dei fara ville i veglaust øydeland.
Men den fattige løfta han opp or nauda og gjorde ættene deira talrike som saueflokkane.
Dei rettvise ser det og gleder seg, og all urett må tegja.
Den som er vis, lyt merka seg dette og grunna på Herrens miskunn.
←→