FLOGVIT
.bible

SalmeneKapittel 106

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Halleluja! Takk Herren, for han er god, for hans miskunn varer evig.
Kven kan fortelja om Herrens veldige gjerningar? Kven kan forkynna all hans pris?
Sæle er dei som tek vare på retten, dei som gjer det rette til alle tider.
Herre, kom meg i hug når du viser velvilje mot folket ditt, sjå til meg med di frelse.
Så eg kan sjå kor godt det går dine utvalde, gleda meg med den gleda folket ditt har, og lovsyngja saman med arven din.
Vi har synda saman med fedrane våre, vi har gjort urett og handla gudlaust.
Fedrane våre i Egypt forstod ikkje underverka dine, dei kom ikkje i hug din store miskunn, men var trassige ved havet, ved Sivsjøen.
Likevel frelste han dei for sitt namn skuld, for å kunngjera si makt.
Han truga Sivsjøen, og han vart tørr. Han førte dei gjennom djupet som gjennom ei øydemark.
Han frelste dei frå handa til fienden og løyste dei frå fiendens hand.
Vatnet dekte motstandarane deira, ikkje ein einaste av dei vart att.
Då trudde dei på orda hans og song hans pris.
Men snart gløymde dei gjerningane hans, dei venta ikkje på rådet hans.
Dei vart gripne av lyst i øydemarka og sette Gud på prøve i det aude landet.
Han gav dei det dei bad om, men sende magerheit over sjela deira.
Dei vart misunnelege på Moses i leiren, og på Aron, Herrens heilage.
Jorda opna seg og slukte Datan, ho dekte over flokken til Abiram.
Eld brann mellom flokken deira, logen brende opp dei gudlause.
Dei laga ein kalv ved Horeb og tilbad eit støypt bilete.
Dei bytte bort sin Herlegdom mot biletet av ein okse som èt gras.
Dei gløymde Gud, frelsaren sin, han som hadde gjort store ting i Egypt.
Han gjorde underverk i landet til Kam, skremmande gjerningar ved Sivsjøen.
Han sa at han ville øydeleggja dei, men Moses, den utvalde hans, stilte seg i brotet framfor han for å venda vreiden hans bort, så han ikkje øydela dei.
Dei vraka det herlege landet, dei trudde ikkje på ordet hans.
Dei murra i telta sine og høyrde ikkje på Herrens røyst.
Då lyfte han handa mot dei og svor at han ville fella dei i øydemarka.
Han ville spreia etterkomarane deira mellom folkeslaga og strø dei utover landa.
Dei batt seg til Baal-Peor og åt av offer til dei døde.
Dei harma han med gjerningane sine, og ei plage braut ut mellom dei.
Då stod Pinehas fram og heldt dom, og plaga stansa.
Det vart rekna han til rettferd, frå slekt til slekt, til evig tid.
Dei gjorde han vrei ved Meribas vatn, og det gjekk ille med Moses for deira skuld.
For dei eggja ånda hans, og han tala uoverlagt med leppene sine.
Dei utrydda ikkje folka, slik Herren hadde sagt til dei.
Dei blanda seg med folkeslaga og lærte seg framferda deira.
Dei dyrka avgudane deira, og det vart ei snare for dei.
Dei ofra sønene og døtrene sine til dei vonde åndene.
Dei auste ut uskuldig blod, blodet av sønene og døtrene sine, som dei ofra til avgudane i Kanaan. Landet vart vanhelga av blodet.
Dei vart ureine ved gjerningane sine og dreiv hor ved det dei gjorde.
Då loga Herrens vreide mot folket hans, og han avskydde arven sin.
Han gav dei i hendene på folkeslaga, og dei som hata dei, rådde over dei.
Fiendane undertrykte dei, og dei vart bøygde under deira hand.
Mange gonger berga han dei, men dei var opprørske i sine eigne planar, og dei vart nedrige i si skuld.
Men han såg deira naud då han høyrde ropet deira.
Han kom i hug pakta si for dei og viste medkjensle etter sin store miskunn.
Han lét dei finna miskunn hos alle som heldt dei fanga.
Frels oss, Herre, vår Gud, og samla oss frå folkeslaga, så vi kan takka ditt heilage namn og prisa oss lukkelege i din lovpris.
Velsigna vere Herren, Israels Gud, frå æve til æve! Og heile folket seie: Amen! Halleluja!
←→