FLOGVIT
.bible

SalmeneKapittel 78

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Ein læresalme av Asaf. Lytt, mitt folk, til mi lære! Vend øyra dykkar til orda frå min munn!
Eg vil opna munnen min med ei likning, eg vil la gåter frå gammal tid strøyma fram.
Det vi har høyrt og kjenner til, det fedrane våre har fortalt oss,
vil vi ikkje løyna for borna deira. For den komande slekta vil vi fortelja om Herrens prisverdige gjerningar, hans makt og dei undera han har gjort.
Han reiste eit vitnemål i Jakob og sette ei lov i Israel, som han påla fedrane våre å gjera kjent for borna sine,
så den komande slekta skulle få vita det, born som enno ikkje var fødde. Dei skulle stå fram og fortelja det til borna sine,
så dei kunne setja si lit til Gud og ikkje gløyma Guds gjerningar, men halda boda hans.
Då ville dei ikkje verta som fedrane sine, ei trassig og opprørsk slekt, ei slekt som ikkje hadde eit stødig hjarte, og som ikkje var trufast mot Gud i si ånd.
Efraims søner, væpna med bogar, snudde om på stridens dag.
Dei heldt ikkje Guds pakt og nekta å gå etter hans lov.
Dei gløymde hans gjerningar og dei undera han hadde vist dei.
Framfor fedrane deira gjorde han under i landet Egypt, på Soan-sletta.
Han kløyvde havet og førte dei gjennom, han fekk vatnet til å stå som ein mur.
Han leidde dei med ei sky om dagen og heile natta med eit eldlys.
Han kløyvde berga i øydemarka og gav dei rikeleg å drikka, som frå store djup.
Han let bekker strøyma fram frå klippen og fekk vatn til å renna som elvar.
Men dei heldt fram med å synda mot han, dei trassa Den høgste i det tørre landet.
Dei sette Gud på prøve i hjarta sitt ved å krevja mat etter si lyst.
Dei tala mot Gud og sa: «Kan Gud dekkja eit bord i øydemarka?
Sjå, han slo på berget så vatn strøymde ut og bekker flaut over. Men kan han òg gje brød? Kan han skaffa kjøt til folket sitt?»
Difor høyrde Herren det og vart harm. Ein eld flamma opp mot Jakob, og vreide steig opp mot Israel,
fordi dei ikkje trudde på Gud og ikkje sette si lit til hans frelse.
Då gav han påbod til skyene der oppe og opna dørene til himmelen.
Han let manna regna over dei til føde og gav dei korn frå himmelen.
Kvar mann åt englars brød, han sende dei mat så dei vart mette.
Han let austavinden fara av stad på himmelen og dreiv sønnavinden fram med si makt.
Han let kjøt regna over dei som støv, fuglar med venger som sand ved havet.
Han let dei falla midt i leiren, rundt omkring bustadene deira.
Dei åt og vart overmette, han gav dei det dei hadde lyst på.
Men dei hadde ikkje vendt seg bort frå lysta si. Medan maten enno var i munnen deira,
steig Guds vreide opp mot dei. Han drap dei sterkaste blant dei og felte Israels unge menn.
Trass i alt dette synda dei framleis og trudde ikkje på hans under.
Så let han dagane deira enda i tomleik og åra deira i redsle.
Når han drap dei, søkte dei han, dei vende om og leita etter Gud.
Dei hugsa at Gud var deira berg, at Den høgste Gud var deira utløysar.
Men dei lokka han med munnen sin og laug for han med tunga.
Hjarta deira var ikkje stødig mot han, dei var ikkje trufaste mot hans pakt.
Men han er miskunnsam, han tilgjev synd og øydelegg ikkje. Gong på gong heldt han vreiden sin tilbake og vekte ikkje heile sin harme.
Han hugsa at dei var kjøt og blod, ein vind som fer av stad og ikkje kjem att.
Kor mange gonger trassa dei han ikkje i øydemarka og gjorde han sorg i det aude landet!
Gong på gong sette dei Gud på prøve og krenkte Israels Heilage.
Dei hugsa ikkje hans hand, dagen då han fria dei frå fienden,
då han gjorde sine teikn i Egypt og sine under på Soan-sletta.
Han gjorde elvane deira til blod, så dei ikkje kunne drikka av bekkene sine.
Han sende flugesvermar som åt dei, og froskar som øydela for dei.
Han gav grøda deira til åme og frukta av arbeidet deira til grashopper.
Han slo vinstokkane deira i hel med hagl og morbærfikentrea deira med frost.
Han overgav feet deira til haglet og buskapen deira til lynet.
Han sende sin brennande vreide over dei, harme, sinne og naud, ein flokk med øydeleggande englar.
Han jamna veg for vreiden sin. Han sparte ikkje livet deira frå døden, men overgav dei til pesten.
Han slo alle førstefødde i Egypt, den første frukta av mannskrafta i Hams telt.
Så førte han folket sitt ut som ein saueflokk og leidde dei som ei hjord gjennom øydemarka.
Han leidde dei trygt, så dei ikkje var redde, men havet dekte over fiendane deira.
Han førte dei til sitt heilage land, til dette fjellet som hans høgre hand hadde vunne.
Han dreiv folkeslag bort framfor dei, delte ut landet deira som arv med målesnor og let Israels stammar bu i telta deira.
Men dei sette Den høgste Gud på prøve og trassa han, dei heldt ikkje vitnemåla hans.
Dei vende seg bort og var trulause som fedrane sine, dei svikta som ein slakk boge.
Dei harma han med offerhaugane sine og gjorde han sjalu med avgudsbileta sine.
Gud høyrde det og vart harm, han vraka Israel heilt.
Han forlét heilagdomen i Sjilo, teltet han hadde reist blant menneska.
Han let si makt førast bort i fangenskap og si herlegdom i fiendens hand.
Han overgav folket sitt til sverdet og vart harm på sin eigen arv.
Eld fortærte dei unge mennene deira, og jentene deira fekk ingen bryllaupssong.
Prestane deira fall for sverdet, og enkjene deira kunne ikkje gråta.
Då vakna Herren som frå søvn, som ein krigar som vaknar av rusen.
Han slo fiendane tilbake og påførte dei evig skam.
Han vraka Josefs telt og valde ikkje Efraims stamme.
Men han valde Juda stamme, Sion-fjellet som han elska.
Han bygde heilagdomen sin høgt som himmelen, som jorda han har grunnfest for evig.
Han valde ut David, tenaren sin, og tok han frå sauekvia.
Frå å følgja sauene henta han han til å vera hyrding for Jakob, folket hans, og for Israel, arven hans.
Han gjette dei med eit ærleg hjarte og leidde dei med kloke hender.
←→