FLOGVIT
.bible

JesajaKapittel 41

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Vær stille for meg, dere øyer! La folkeslagene fornye sin kraft! La dem komme fram og tale, la oss sammen møtes til dom.
Ver stille framfor meg, de kystland! Lat folkeslaga samla ny kraft! Lat dei koma fram og tala, lat oss saman møtast til doms.
Hvem vekket ham fra øst, han som rettferdighet møter ved hvert skritt? Hvem overgir folkeslag til ham og lar ham herske over konger? Hans sverd gjør dem til støv, hans bue til agner som blåser bort.
Kven vekte han frå aust, han som rettferd kallar til å følgja seg? Han gjev folkeslag i hans makt og let han rå over kongar. Han gjer sverda deira til støv og bogane til fykande halm.
Han forfølger dem og går trygt fram, på en sti hans føtter ikke har betrådt.
Han jagar dei og går trygt fram på ein veg han aldri før har gått.
Hvem har utført og gjort dette? Han som kaller fram slektene fra begynnelsen. Jeg, Herren, er den første, og hos de siste er jeg den samme.
Kven har gjort og fullført dette? Han som kallar slektene fram frå opphavet. Eg, Herren, er den fyrste, og hos dei siste er eg den same.
Øyene ser det og frykter, jordens ender skjelver. De nærmer seg og kommer.
Kystlanda ser det og fryktar, endane av jorda skjelv. Dei kjem nær og stiger fram.
Den ene hjelper den andre og sier til sin bror: «Vær sterk!»
Dei hjelper kvarandre og seier til bror sin: «Ver sterk!»
Håndverkeren oppmuntrer gullsmeden, den som hamrer glatt oppmuntrer den som slår på ambolten. Han sier om loddingen: «Den er god!» Så fester han det med spiker så det ikke skal vakle.
Handverkaren set mot i gullsmeden, han som glatter med hammar, i han som slår på ambolten. Han seier om loddinga: «Ho er god!» Og dei fester avguden med spikrar så han ikkje skal falla.
Men du, Israel, min tjener, Jakob, som jeg har utvalgt, ætten til Abraham, min venn,
Men du, Israel, min tenar, Jakob, som eg har valt ut, ætt av Abraham, min ven,
du som jeg grep tak i fra jordens ender og kalte fra dens fjerneste hjørner, til deg sa jeg: «Du er min tjener, jeg har utvalgt deg og ikke forkastet deg.»
du som eg henta frå endane av jorda og kalla frå dei fjernaste krokar – eg sa til deg: Du er min tenar, eg har valt deg ut og ikkje vraka deg.
Frykt ikke, for jeg er med deg! Vær ikke redd, for jeg er din Gud! Jeg styrker deg og hjelper deg, jeg holder deg oppe med min rettferds høyre hånd.
Ver ikkje redd, for eg er med deg! Sjå deg ikkje rådlaust omkring, for eg er din Gud! Eg styrkjer deg og hjelper deg og held deg oppe med mi rettferdige høgre hand.
Se, alle som harmes mot deg, skal bli til skamme og vanære. De som strider mot deg, skal bli til intet og gå til grunne.
Sjå, alle som harmar seg på deg, skal bli til skamme og spott. Dei som strider mot deg, skal bli til inkjes og gå til grunne.
Du skal lete etter dem som kjemper mot deg, men ikke finne dem. De som fører krig mot deg, skal bli til intet, til ingenting.
Du skal leita etter dei som kjempar mot deg, men ikkje finna dei. Dei som fører krig mot deg, skal bli til inkjes og til ingen ting.
For jeg, Herren din Gud, holder din høyre hånd og sier til deg: «Frykt ikke, jeg hjelper deg.»
For eg, Herren din Gud, held di høgre hand og seier til deg: Ver ikkje redd! Eg hjelper deg.
Frykt ikke, du lille orm Jakob, du lille flokk Israel! Jeg hjelper deg, sier Herren, din gjenløser er Israels Hellige.
Ver ikkje redd, du ormen Jakob, du vesle flokk i Israel! Eg hjelper deg, seier Herren. Din utløysar er Israels Heilage.
Se, jeg gjør deg til en treskeslede, ny og skarp, med mange tagger. Du skal treske fjell og knuse dem, og hauger skal du gjøre til agner.
Sjå, eg gjer deg til ei ny og kvass treskjeslegde med mange taggar. Du skal treskja fjell og knusa dei og gjera haugar til agner.
Du skal kaste dem, og vinden skal ta dem, stormen skal spre dem. Men du skal juble i Herren, du skal rose deg av Israels Hellige.
Du skal kasta dei, og vinden skal føra dei bort, stormen skal spreie dei. Men du skal jubla i Herren og rosa deg av Israels Heilage.
De fattige og trengende søker etter vann, men det finnes ikke. Tungen tørker av tørst. Jeg, Herren, vil svare dem, jeg, Israels Gud, vil ikke forlate dem.
Dei hjelpelause og fattige leitar etter vatn, men det finst ikkje. Tunga deira er tørr av torste. Eg, Herren, vil svara dei, eg, Israels Gud, vil ikkje svikta dei.
Jeg vil la elver strømme på nakne høyder og kilder midt i dalene. Jeg vil gjøre ørkenen til en innsjø og det tørre land til vannkilder.
Eg vil la elvar strøyma på snaue høgder og kjelder midt i dalane. Eg gjer øydemarka til ein innsjø og det tørre landet til vassrike kjelder.
Jeg vil plante sedertre i ørkenen, akasie, myrte og oliventre. Jeg vil sette sypress, platantre og buksbom sammen i ødemarken,
Eg plantar sedertre, akasie, myrt og oliventre i øydemarka. Eg set sypress, platantre og buksbom saman på den tørre steppen,
for at de skal se og kjenne, legge seg på sinne og forstå at Herrens hånd har gjort dette, at Israels Hellige har skapt det.
så dei kan sjå og vita, leggja seg på hjarta og skjøna at Herrens hand har gjort dette, at Israels Heilage har skapt det.
Legg fram deres sak, sier Herren. Kom med deres bevis, sier Jakobs konge.
Legg fram saka dykkar, seier Herren. Kom med prova dykkar, seier Jakobs konge.
La dem tre fram og fortelle oss hva som skal skje. Hva var de første ting? Fortell oss, så vi kan tenke over det og kjenne utfallet. Eller la oss høre om det som kommer.
Lat dei koma fram og fortelja oss kva som skal henda. Fortel kva som hende før, så vi kan tenkja over det og sjå korleis det enda. Eller lat oss høyra kva som skal koma.
Fortell hva som skal skje heretter, så vi kan vite at dere er guder! Gjør noe, godt eller ondt, så vi kan bli forferdet og se det sammen.
Fortel kva som skal henda i framtida, så vi kan vita at de er gudar! Gjer noko, godt eller vondt, så vi kan sjå det og undra oss saman.
Se, dere er ingenting, og deres gjerninger er tomhet. En styggedom er den som velger dere.
Sjå, de er ingenting, og gjerningane dykkar er inkjes verd. Den som vel dykk, er avskyeleg.
Jeg vekket en fra nord, og han kom, fra solens oppgang kaller han på mitt navn. Han tramper på fyrster som på leire, som en pottemaker tråkker på ler.
Eg vekte ein frå nord, og han kom, frå soloppgangen ein som kallar på mitt namn. Han trampar på fyrstane som på leire, lik ein pottemakar som eltar leira.
Hvem fortalte om dette fra begynnelsen så vi kunne vite det, fra fortiden så vi kunne si: «Han har rett»? Nei, ingen fortalte, ingen kunngjorde, ingen hørte deres ord.
Kven fortalde dette frå opphavet, så vi kunne vita det, og på førehand, så vi kunne seia: «Det er rett»? Nei, ingen fortalde det, ingen forkynte det, ingen høyrde eit ord frå dykk.
Som den første sier jeg til Sion: «Se, se på dem!» Og til Jerusalem gir jeg en gledesbudbringer.
Eg var den fyrste som sa til Sion: «Sjå, her er dei!» og gjev Jerusalem ein gledebodberar.
Jeg ser meg om, men det er ingen, ingen av dem som kan gi råd, ingen som kan svare når jeg spør.
Eg ser meg om, men det er ingen, ingen av dei som kan gje råd, ingen som kan svara når eg spør.
Se, alle er de tomhet! Deres gjerninger er ingenting, deres avgudsstøtter er vind og tomhet.
Sjå, alle er dei ingenting, gjerningane deira er inkjes verd. Gudebileta deira er berre vind og tomleik.
←→